ตอนที่ 70 แตกสลาย

"เกลียดพี่ได้เต็มที่เลย ถ้ามันทำให้แก้วรู้สึกสบายใจได้บ้าง แต่พี่จะไม่ปล่อยแก้วไปเด็ดขาด แก้วต้องอยู่กับพี่"

คุณท่านพูดออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดและเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถปล่อยใบแก้วออกไปจากชีวิตของเขาได้ แม้ว่ามันจะเห็นแก่ตัวและทำให้ใบแก้วเกลียดเขามากกว่าเดิม ตัวคุณท่านก็ยินดีและยอมรับผลที่จะตามมา ขอแค่ใบแก้วอยู่ในชีวิตของเขาก็เพียงพอแล้ว 

"คุณท่านเห็นแก่ตัว ฮึก ทั้งที่ทำร้ายแก้วไปมาก แต่ก็ยังจะยื้อแก้วอีก แก้วไม่อยากอยู่กับคุณท่านแล้ว"

ใบแก้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและการถูกหลอกจากคุณท่าน ความอ่อนโยนที่ได้รับมันกำลังทำร้ายตัวของใบแก้ว 

ยิ่งคุณท่านอ่อนโยนและสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำ มันก็ยิ่งทำให้จิตใจของใบแก้วกระสับกระส่ายและเจ็บปวดเพราะไม่อยากจะยอมรับความรู้สึกที่ดี จากการกระทำที่คุณท่านมอบให้ มันกำลังขัดแย้งกับความเจ็บปวดที่คุณท่านมอบให้เช่นกัน 

"ฮึก แก้วเจ็บปวด คุณท่านกลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะครับ อย่าอ่อนโยนกับแก้วแบบนี้เลย กลับมาใจร้ายเหมือนเดิม อย่าทำให้แก้วต้องรู้สึกดีเลยครับ"

แก้วไม่อยากจะรู้สึกดีกับความอ่อนโยนที่ออกมาจากหัวใจของคุณท่านอีกแล้ว เพราะที่ผ่านมาคุณท่านใจร้ายกับแก้วมาโดยตลอด จนมันเป็นบาดแผลในใจของแก้ว 

แล้วแก้วก็โง่และหวั่นไหวกับความอ่อนโยนของคุณท่านที่มีต่อแก้ว มันทำให้แก้วลืมเลือนความเจ็บปวดที่คุณท่านทำกับแก้วไว้ 

แม้ว่าจะไม่สามารถลืมได้ทั้งหมด แต่แก้วก็ไม่อยากจะมารักหรือมารู้สึกดีกับผู้ชายที่ข่มขืนแก้วและทำร้ายจิตใจของแก้วอีกแล้ว 

"พี่ขอโทษ พี่จะไม่ใจร้ายกับแก้วอีก ได้โปรดให้พี่ได้รักและดูแลแก้ว พี่สำนึกผิดแล้ว พี่มันโง่ พี่มันไม่รู้หัวใจของตัวเอง ว่าที่ผ่านมาพี่ต้องการแก้วมาโดยตลอด"

"อึก คิดว่ามันง่ายเหรอครับ แก้วทำใจรับไม่ได้หรอกนะครับ ที่จะให้โอกาสคุณท่าน แม้ว่าคุณท่านจะสำนึกผิด แต่ความเป็นจริงที่คุณท่านทำกับแก้วไว้ มันยังอยู่ในใจของแก้ว"

"พ..พี่รู้ ว่าสิ่งที่พี่ทำมันทำให้แก้วเจ็บปวดและเป็นแผลในใจ แก้วไม่ต้องให้โอกาสพี่ก็ได้ แต่ขอให้พี่ได้ทำให้แก้วได้เห็นได้ไหม"

"แก้วเลือกได้ด้วยเหรอครับ แก้วสามารถห้ามคุณท่านได้ด้วยเหรอ ขนาดตอนนี้คุณท่านยังเห็นแก่ตัวกับแก้วเลย"

คุณท่านเห็นแก่ตัวและรับไม่ได้ ที่จะปล่อยใบแก้วออกไปจากชีวิตของเขา ตัวของคุณท่านเลยทำทุกวิถีทาง เพื่อที่ใบแก้วจะไม่ได้ไปจากชีวิตของเขา นั่นก็คือ การจดทะเบียนสมรส มันเป็นสิ่งยืนยันว่าต่อจากนี้แม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกดีหรือรักกัน แต่มันจะเป็นโซ่ตรวนชั้นดีที่ทำให้ใบแก้ว ไม่สามารถไปใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ 

"พ..พี่ขาดแก้วไม่ได้จริง ๆ ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้"

"ฮึก เพราะงั้นไม่ต้องมาขออะไรจากแก้ว คุณท่านอยากทำอะไร อยากจะทำดีกับแก้วเพราะสำนึกผิด แก้วก็จะไม่มีวันให้อภัยคุณท่านเด็ดขาด"

ต่อจากนี้แก้วจะไม่หวั่นไหวกับคุณท่านอีก และจะไม่ใจอ่อนกับคุณท่าน แม้ว่าคุณท่านจะทำดีกับแก้วมากแค่ไหนก็ตาม แก้วก็จะไม่มีวันให้อภัยคุณท่านเด็ดขาด 

คุณท่านทำให้ชีวิตของแก้วต้องจมอยู่กับความเจ็บปวด สุดท้ายแล้วแก้วก็ไม่สามารถหนีจากคุณท่านได้ ต่อให้ขอร้องและอ้อนวอน คุณท่านก็คงไม่ปล่อยแก้วไปอยู่ดี เพราะคุณท่านกลัวความเจ็บปวดที่จะไม่มีแก้วอยู่ในชีวิต คุณท่านเห็นแก่ตัวที่สุดเลย 

"แก้วพี่ขอโทษ...."

"หยุดพูดขอโทษสักทีเถอะครับ แก้วไม่อยากจะฟังแล้ว แล้วหยุดแทนตัวเองว่าพี่สักที แก้วเอียนอยากจะอาเจียนอยู่แล้ว"

"พ..พี่"

"หยุดแทนตัวเองแบบนี้! แก้วไม่อยากได้ยิน แก้วขยะแขยง คุณท่านไม่มีความไร้ยางอาย ทุเรศที่สุดเลยครับ สนใจแต่ความรู้สึกของตัวเอง คนเห็นแก่ตัว"

"อึก ฉันขอโทษใบแก้ว"

"แก้วบอกแล้วไง! ว่าหยุดขอโทษแก้วได้แล้ว แก้วไม่อยากได้ยินอะไรจากปากคุณท่านแล้ว แก้วเกลียดคุณท่าน"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงด้วยความโกรธและโมโหกับความอ่อนโยนและความสำนึกผิดของคุณท่าน และผลักคุณท่านที่สวมก่อนตัวเองอยู่นั้นออกไปอย่างแรง  ก่อนจะจ้องมองหน้าคุณท่านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ แต่ก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน คราบน้ำตายังคงเปรอะเปื้อนแก้มเนียนนิ่ม 

"ต่อจากนี้ อย่ามาพูดและอ่อนโยนกับแก้วอีก แก้วรังเกียจคุณท่าน แล้วเราสองคนจะเป็นแค่เจ้านายและลูกจ้างเท่านั้น"

"ไม่นะแก้ว ตอนนี้เราสองคนเป็นสามีภรรยากันแล้ว จะเป็นเจ้านายและลูกจ้างได้ยังไง"

"ทำไมจะไม่ได้! ก็แก้วไม่ได้อยากเป็นเมียคุณตั้งแต่แรก แล้วที่แก้วยอมจดทะเบียนสมรสกับคุณท่าน ก็เพราะความเห็นแก่ตัวของคุณท่านไม่ใช่เหรอ แก้วไม่อินและไม่รู้ดีด้วยซ้ำ"

อย่าทำให้แก้วรู้สึกเจ็บปวดไปมากกว่านี้เลย จากที่เคยทำร้ายและไม่เคยสนใจความรู้สึกแก้ว แต่พอได้จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยากัน คุณท่านกลับทำตัวดีและอ่อนโยนกับแก้ว เพราะมีความรู้สึกดีกับแก้ว เพื่อที่จะให้แก้วใจอ่อนยอมยกโทษให้กับคุณท่าน 

(คนหลอกลวง แก้วเกลียดทุกท่าน)

แก้วก็แปลกใจว่าทำไมคุณท่านถึงดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน คุณท่านจริงจังกับสถานะนี้ ทั้งที่ไม่จำเป็นจะต้องให้เกียรติแก้วเลยด้วยซ้ำ ทั้งคิดเรื่องการสร้างครอบครัว ทั้งเรื่องสมบัติ ทั้งเรื่องในอนาคต ที่คุณท่านเป็นแบบนี้ ก็เพราะรักแก้วจริงๆ เหรอ แก้วไม่อยากจะเชื่อคนอย่างคุณท่าน 

"ฉ..ฉันขอโทษ ที่เห็นแก่ตัว และใช้วิธีนี้ในการที่จะได้ครอบครองแก้ว มันไม่ถูกต้องถ้าจะให้ฉันเป็นนายจ้าง ทั้งที่ฉันเป็นสามีของแก้วนะ"

"ต่อให้จดทะเบียนสมรสแล้วเป็นสามีภรรยากัน แล้วมันยังไงเหรอครับ ก็ในเมื่อแก้วไม่ได้อยากเป็นเลยสักนิด ยังไงแก้วก็จะปฏิบัติกับคุณท่าน เป็นแค่นายจ้าง และคุณทำก็ต้องปฏิบัติกับแก้วเป็นแค่ลูกจ้าง ไม่ใช่เพราะเป็นภรรยา"

"แก้วจะปฏิบัติยังไงกับพี่ก็ได้ แต่พี่จะไม่ปฏิบัติกับแก้วเป็นลูกจ้าง แก้วเป็นภรรยาของพี่ พี่รักแก้ว"

"อึก หยุดพูดแบบนี้เลยนะครับ แก้วจะอ้วก"

ใบแก้วสะอึกกับคำพูดที่อ่อนโยนของคุณท่าน ไหนจะสายตาที่มองมาที่เขาด้วยความเป็นห่วงและความรัก มันยิ่งทำให้ใบแก้วรู้สึกอยากจะอาเจียน กับความเห็นแก่ตัวของคุณท่าน ที่ยังจะปฏิบัติกับใบแก้วในฐานะภรรยา ทั้งที่ใบแก้วไม่ได้อยากถูกปฏิบัติแบบนี้ 

"พ..พี่ ไม่ใช่สิ ฉันขอโทษ ฉันจะพยายามทำให้แก้วสบายใจ แต่ฉันจะไม่ปฏิบัติกับแก้วในฐานะลูกจ้าง"

"อึก คนนิสัยไม่ดี แก้วไม่อยากจะพูดคุยอะไรกับคุณท่านแล้ว พาแก้วไปหายาย แล้ววันนี้แก้วจะอยู่กับยาย"

"ไม่ได้ วันนี้แก้วต้องกลับบ้านกับฉัน จะอยู่ค้างที่นั่นไม่ได้"

คุณท่านปฏิเสธคำขอของใบแก้ว เพราะไม่อยากให้ใบแก้วห่างจากเขาแม้แต่นิดเดียว แต่เมื่อใบแก้วได้ยินแบบนั้นก็ชักสีหน้าด้วยความโกรธและไม่พอใจคุณท่าน ที่ยังไม่ต่างไปจากเดิม ยังคงมีนิสัยที่เอาแต่ใจและยังอยากจะควบคุมชีวิตของใบแก้ว 

"ทำไมแก้วต้องฟังคุณท่าน อย่าบังคับแก้วไปมากกว่านี้เลย แก้วรู้สึกเจ็บปวดมากพอแล้ว แก้วอยากอยู่กับยายวันนี้"

"งั้นฉันจะอยู่กับแก้วด้วย"

"ไม่! แก้วไม่อยากเห็นหน้าคุณท่าน เพราะงั้นไปส่งแก้วเสร็จ พรุ่งนี้แก้วจะกลับเอง แล้วคุณท่านจะไปไหน จะไปนอนกับคู่นอนคนไหน มันก็เรื่องของคุณท่าน"

"บ..ใบแก้ว ฉันจะไม่ไปนอนกับคู่นอนคนไหน ฉันมีนายเป็นภรรยาแล้วนะ งั้นฉันจะไม่อยู่กับแก้วคืนนี้ก็ได้ แต่พรุ่งนี้ฉันจะมารับแก้วเอง"

"ทำไมคุณท่านต้องมารับแก้วด้วย ก็แก้วบอกแล้วไง ว่าแก้วจะกลับเอง"

คุณท่านไม่เข้าใจแก้วหรือไง แก้วไม่อยากเห็นหน้าคุณท่าน หรือแม้กระทั่งเสียงของคุณท่าน แก้วก็ไม่อยากจะได้ยิน มันทำให้แก้วรู้สึกรำคาญใจและเจ็บปวดกับสิ่งที่คุณท่านหลอกแก้ว สุดท้ายคุณท่านก็เลวอยู่ดี 

"ก..แก้วแต่ฉันเป็นห่วงแก้ว ให้ฉันมารับแก้วนะ"

"ไม่! แก้วไม่อยากนั่งรถกับคุณท่านสองต่อสอง แก้วอึดอัด แก้วเห็นหน้าคุณท่านแล้วรู้สึกพะอืดพะอม"

"ง..งั้นฉันจะให้ลูกน้องฉันนั่งด้วย แก้วไม่ได้อยู่กับฉันสองคนแล้ว ได้ไหมใบแก้ว"

"อึ้ย! ก็ได้! งั้นก็รีบไปส่งแก้วได้แล้ว แก้วอยากเจอยายเร็วๆ ส่งเสร็จแล้วก็กลับเลยนะครับ แก้วไม่อยากจะอยู่กับคุณท่านแล้ว"

อะไรของคุณท่านเนี่ย น่ารำคาญและหน้าหงุดหงิดที่สุด คุณท่านจะยอมแก้วไม่ได้หรือไง แก้วไม่อยากจะเห็นหน้าคุณท่านเลย แค่นั่งรถอยู่ในตอนนี้ด้วยมันก็ทำให้แก้วรู้สึกอึดอัดมากพอแล้ว เห็นหน้าคุณท่านแล้วเหมือนอยากจะอาเจียน 

"อ..อืม ฉันจะไปส่งแก้วเดี๋ยวนี้ แต่ทานข้าวก่อนไหมแก้ว ฉันกลัวว่าแก้วจะเป็นลมและปวดท้องเอา"

"ไม่! แก้วก็บอกแล้วไงว่าแก้วไม่อยากอยู่กับคุณท่านนาน แก้วกินไม่ลง แก้วจะอ้วก"

"ก..แก้ว"

"อย่ามาพูดน้ำเสียงแบบนี้นะ แก้วไม่ชอบ ถ้าคุณท่านหิว ก็รีบๆ ไปส่งแก้วเร็วๆ สิ แล้วอยากจะไปกินข้าวที่ไหน ก็ตามสบายคุณท่านเลย"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงหงุดหงิด ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มบึ้งตึงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และหันหน้าไปทางหน้าต่าง เพราะไม่อยากจะเห็นหน้าคุณท่าน ส่วนคุณท่านนั้นก็ทำหน้าหงอยและรู้สึกเศร้าใจ ที่ใบแก้วรังเกียจตัวเขา แต่คุณท่านก็เข้าใจ เพราะตัวของเขาทำร้ายใบแก้วมาเยอะ แล้วตอนนี้ก็ยังไม่คิดที่จะปล่อยใบแก้วไปอีก ก็ไม่แปลกใจถ้าใบแก้วเห็นหน้าเขาแล้วอยากจะอาเจียน 

"ก็ได้ ฉันจะไปส่งแก้ว"

"....."

คุณท่านพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบา แล้วรู้สึกเจ็บปวดที่คืนนี้จะไม่ได้อยู่กับใบแก้ว แถมตอนนี้ตัวเขานั้นก็ทำให้ใบแก้วเกลียดชัง จนใบแก้วไม่อยากจะอยู่ด้วย 

(พี่จะอดทนได้ไหมนะ)

แต่คุณท่านนั้นอยากจะอยู่กับใบแก้วตลอดเวลา แต่ก็ทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะไม่อยากให้ใบแก้วรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ คงจะต้องรอในวันพรุ่งนี้ มันคงทำให้คุณท่านรู้สึกทรมานใจมากน่าดู 

แต่ต่อจากนี้คุณท่านจะทรมานมากกว่านี้อีก เพราะใบแก้วรังเกียจ ขยะแขยงจนอยากจะอาเจียนออกมาเพราะได้เห็นหน้าและได้ยินเสียงของคุณท่าน แค่ใบแก้วมีการกระทำและคำพูดที่โกรธเกลียดเขานั้น มันก็ทำให้คุณท่านเจ็บปวดมากๆ เลยทีเดียว 

"ก..แก้ว"

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แก้วไม่อยากได้ยินเสียงของคุณท่าน จนกว่าจะถึงที่พักของยาย"

"....."

ทำเอาคุณท่านถึงกับพูดไม่ออก เมื่อใบแก้วไม่อยากจะได้ยินเสียงของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ซ้ำยังไม่หันหน้ามามองเขาเลยด้วยซ้ำ ใบแก้วยังคงมองออกไปทางหน้าต่าง เพราะไม่อยากจะเห็นหน้าของคุณท่าน มันยิ่งทำให้คุณท่านรู้สึกเจ็บปวด ที่คนที่เรารักสุดหัวใจนั้น กำลังเกลียดเขาอย่างรุนแรง เพราะการกระทำในอดีตของตัวเอง

(พี่ขอโทษ ที่เห็นแก่ตัว พี่รักแก้วมาก หากไม่มีแก้วอยู่ในชีวิต พี่คงจะเจ็บปวดเจียนตาย)

---