บทที่ 94

หลังร่วมโต๊ะอาหารกลางวันในห้องไม่ใหญ่ไม่เล็กบนชั้นสอง ไซรัสก็พาเธอเดินสำรวจอาณาจักรที่เขาครอบครองด้วยตัวเอง นัยว่าถ้าติดใจสงสัยเรื่องไหนให้ถามเขาได้เต็มที่ และอัยน์นาก็ยินดีใช้สิทธิ์นี้แม้จะรู้ดีว่าทุกสิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นเพียงสิ่งที่เขาอยากให้เธอได้ยิน อยากรู้...ว่าเขาจะอธิบายข้อสงสัยยิบย่อยในใจเธออย่างไรบ้าง

เขาพาเธอเดินดูทุกอย่างไล่จากตึกแถวสามชั้นสองหลังที่เพิ่งซื้อ...ตึกแถวทั้งสองหลังที่ว่านี้ตั้งโอบรับตึกหลักซึ่งปลูกเป็นอาคารสี่ชั้นที่ใหญ่โตโอ่โถงกว่าอาคารจำนวนชั้นเท่ากันหลังอื่นๆ ถึงหนึ่งในสามเท่า มองภาพรวมจากลานน้ำพุแล้ว ตึกแถวสามชั้นทั้งสองหลังชวนให้นึกถึงภูเขาสองลูกย่อมที่หนุนอยู่หลังเขาลูกใหญ่ คำอธิบายที่หลุดลอดจากริมฝีปากไซรัสไม่มีอะไรน่าสนใจ พวกมันฟังดูเหมือนสิ่งที่พ่อครัวกับโทมัสและคนงานรายอื่นๆ เคยพูดไม่มีผิด ชวนให้เดาได้ว่าเขาน่าจะเคยอบรมผู้ติดตามและคนงานเกี่ยวกับการตอบคำถามเรื่องเหล่านี้

ถัดจากด้านนอกตัวอาคารคือโถงกว้างที่ดัดแปลงเป็นร้านค้า อัยน์นาพบว่าไซรัสแบ่งพื้นที่ส่วนนี้เป็นสองส่วนเท่าๆ กัน ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่น้อย ส่วนหนึ่งค้าขายแพรพรรณ มีโต๊ะให้คำปรึกษาเรื่องบริการตัดเย็บรองรับความต้องการลูกค้า เช่นเดียวกับส่วนที่ค้าขายอัญมณีซึ่งมีช่างทำเครื่องประดับนั่งประจำโต๊ะให้คำปรึกษาอย่างน้อยหนึ่งคนต่อวัน กึ่งกลางร้านมีแจกันเงินผิวมันเงาใบใหญ่ที่ชวนให้นึกถึงกระจกเงา รอบแจกันยักษ์มีม้านั่งบุนวมหนานุ่มพร้อมโต๊ะรับแขกเรียบหรู ซึ่งหากมีใครเข้ามานั่ง พนักงานก็จะยกน้ำชา ขนมอบ และผลไม้ชั้นดี ออกมาบริการ

หน้าร้านว่ารับรองลูกค้าดีแล้ว ลึกเข้ามาด้านในยังมีห้องรับรองลูกค้าชั้นดีอีกสามห้อง แต่ละห้องตกแต่งหรูหรางดงามแตกต่างกันไปคนละอย่าง ห้องแรกมองปราดเดียวก็รู้สึกถึงความน่าเกรงขามและความหรูหรา ห้องถัดมาชวนให้นึกถึงสุภาพสตรีสวยหวานมีชาติตระกูล และห้องสุดท้ายตกแต่งโดยผสมผสานความรู้สึกจากสองห้องแรกเอาไว้อย่างลงตัว ทุกรายละเอียดการตกแต่งร้านค้าและห้องรับรองสามห้องนี้ ล้วนชวนให้รู้สึกว่าเจ้าของกิจการใส่ใจลูกค้าทุกคนดุจราชาและราชินีผู้ทรงเกียรติ

นอกจากร้านค้า ห้องรับรองลูกค้าชั้นดี โถงรับประทานอาหารของพวกคนงาน และห้องครัว อัยน์นายังพบว่าที่ชั้นล่างสุดของอาคารยังมีพื้นที่อีกส่วนที่กั้นแยกไว้อย่างเป็นส่วนตัว ไซรัสอธิบายว่าพื้นที่ส่วนนี้เป็นที่พักของอารี ลูคัส โทมัส ราจีฟ ทอม และจอห์น เขาไม่ได้พาเธอเดินเข้าไปดู ทำเพียงอธิบายให้ฟังอย่างรวบรัดว่าถ้าเดินผ่านกรอบประตูเข้าไปจะพบโถงนั่งเล่น ถัดจากพื้นที่ส่วนรวมของคนทั้งหกจะมีห้องพักส่วนตัวเรียงรายอยู่อีกหกห้อง

พื้นที่ส่วนนี้ไม่ได้เป็นพื้นที่หวงห้าม แต่เจ้าของอาคารก็ยังไม่วายเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือกเหมือนจงใจขู่ ว่า “จะเป็นการดี ถ้าเธอไม่เข้าใกล้”

เสร็จธุระจากชั้นล่าง ‘สามี’ ผู้มีรอยยิ้มจางๆ ประดับใบหน้าอยู่เสมอ ก็พาเธอเดินกลับออกมายังโถงด้านหน้าอีกครั้ง แล้วประคองเธอขึ้นบันได พาไปดูห้องทำงานที่ตั้งอยู่สุดทางเดินคนละฝั่งกับห้องฝึกอาวุธ ห้องรับรองห้องใหญ่ที่เธอเคยเห็นมาแล้วซึ่งตั้งอยู่ข้างห้องที่เพิ่งนั่งร่วมโต๊ะอาหารกลางวันกันไปเมื่อราวหนึ่งชั่วโมงก่อน และห้องเก็บสินค้า พาไปดูกระทั่งทุกพื้นที่ที่ยังไม่ได้ใช้งานแล้วถามว่าเธออยากจะใช้ห้องที่ว่างอยู่ทำอะไรหรือไม่

ตอนที่เขาถาม อัยน์นาได้แต่บอกปัดแบบพอขอไปทีเพราะไม่รู้ว่าจะช่วยเขาปรับปรุงอาคารไปทำไม ในเมื่อสำหรับเธอแล้ว การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงการแต่งงานเพื่อเข้าถึงข้อมูลที่ชายคนนี้ปกปิด ไม่ใช่การแต่งงานเพื่อร่วมหอลงโรงสร้างครอบครัวสุขสันต์

แต่พอพ่อค้าลึกลับพาเธอเปิดประตูเดินเข้า ‘สำรวจตรวจดู’ ห้องที่เธอจำได้ว่าเป็นห้องนอนเขาเท่านั้น สายสืบจำเป็นก็แทบอยากพูดออกมาดังๆ ว่าอยากปรับปรุงสักห้องที่ว่างอยู่เป็น ‘ห้องส่วนตัว’

“นี่ก็บ่ายแล้ว...คุณบอกว่าจะมีคนงานหญิงมาให้คัดเลือกใช่ไหมคะ” อัยน์นาพยายามหาเรื่องชวนออกนอกพื้นที่อันตราย ปากพูดไปสายตาก็เหลียวมองคนข้างกาย ประสบการณ์ที่ใช้เวลาอยู่กับเขาทำให้หัวใจที่ไม่เคยสั่นไหวกับอะไรง่ายๆ เริ่มกังวลว่าผู้ชายคนนี้จะคิดอะไรแผลงๆ ขึ้นมา...