บทที่ 59

“คุณจืดชืดจนใครต่อใครอิจฉา...จืดชืดเสียจนผมละสายตาจากคุณไม่ได้”

กระทั่งคำพูดเชิงลบแบบนี้ ยังใช้เกี้ยวพาราสีผู้หญิงได้...เชื่อเขาเลย

อัยน์นาพยายามเตือนตัวเองว่าชายคนนี้เป็นจอมเสแสร้ง ทั้งที่เกิดขัดเขินขึ้นมาจนแก้มตึง

“ข่าวว่าท่านผู้หญิงสั่งตัดชุดราตรีสีฟ้าสดใสให้คุณสวมมางานนี้...เพราะอะไรถึงกลายเป็นสีทองไปได้” จู่ๆ เขาก็ชวนเปลี่ยนหัวข้อพูดคุยเสียอย่างนั้น

ไม่เปลี่ยนเรื่องเปล่า ยังมองเสไปทางอื่นชั่วครู่อีกด้วย

คุณหนูเจ้ากรมการเมืองไม่ถึงกับรับความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ทัน เพียงแต่รู้สึกชัดเจน ว่าเขาจงใจพาเธอออกจากบทสนทนาเกี้ยวพาราสีที่ตัวเขาเองเป็นคนเริ่ม ชวนให้สงสัยว่าภายใต้ใบหน้าสวมหน้ากากยิ้มแย้ม เป็นมิตร พ่อค้ารายนี้ คิดอะไรอยู่ในใจ

ท่ามกลางบรรยากาศคลอเคล้าเสียงดนตรี อัยน์นาเผลอจ้องมองนัยน์ตาสีดำ นิ่ง นาน

“ความลับค่ะ” เธอเลือกตอบสั้นๆ เพราะไม่อยากพูดเรื่องตัวเองให้ใครฟังเกินจำเป็น

“น่าเสียดาย ที่ผมจะไม่มีโอกาสทำความรู้จักช่างตัดเย็บฝีมือชั้นยอดรายนี้”

“แค่นี้ที่ร้านยังลูกค้าแน่นไม่พออีกเหรอคะ”

“การจัดหาสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกค้าคือหน้าที่เจ้าของกิจการนะครับ” จังหวะนั้น บริกรหนุ่มนายหนึ่งก็ถือถาดเครื่องดื่มเดินมา

ผู้ก้าวเข้าแทรกบทสนทนารับแก้วเก่าในมือไซรัสมาเปลี่ยนเป็นแก้วใหม่ที่รินเครื่องดื่มชนิดเดียวกันไว้เต็ม ก่อนหันมาถามอัยน์นาว่าต้องการเครื่องดื่มชนิดไหน

นึกถึงเรื่องเมื่อตอนออกงานครั้งก่อนแล้ว...คุณหนูคนใหม่ลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อพิจารณาจากการที่ทั้งๆ ที่ในถาดมีเครื่องดื่มไม่น้อยแต่บริกรกลับไม่ได้คะยั้นคะยอให้เลือกหยิบแก้วใดเป็นพิเศษ หลังจากเลือกอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายอัยน์นาก็ตัดสินใจหยิบแก้วน้ำส้มคั้นมาถือประดับไว้ ต่อไปถ้ามีพวกไม่ประสงค์ดีมายื่นเครื่องดื่มที่ไม่รู้ว่าปลอดภัยหรือไม่ปลอดภัยให้ จะได้ใช้เครื่องดื่มในมือบอกปัดไปอย่างไม่น่าเกลียด...

“เหล้าหมักผลไม้ชั้นดี” ไซรัสเอ่ยหลังจิบเครื่องดื่มแก้วใหม่ไปพักใหญ่ “เวเนเซียนี่ช่างดีเสียจริง จะรบทัพจับศึกก็ยังไม่ลืมจัดงานเลี้ยงใหญ่โตเพื่อขอบคุณผู้คน มีเหล้า ไวน์ น้ำผลไม้นำเข้า มีอาหารคาวหวานกว่าร้อยชนิดไว้คอยบริการ”

อัยน์นาเลือกจะนิ่งฟัง อยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป

“ท่านเจ้ากรมสบายดีใช่ไหมครับ”

“ค่ะ คุณพ่อสบายดี...” พูดไม่ทันจบประโยค บริกรคนเดิมก็พลาดทำถาดเอียงจนแก้วเครื่องดื่มล้มเสียงดังโครม เรียกเสียงหวีดร้องสั้นๆ ดึงความสนใจจากแขกหลายคนในงาน รวมทั้งเธอและไซรัส

“น่าสงสาร...หลังจากนั้นคนรับใช้ชายรายนั้นจะโดนตำหนิแค่ไหนก็ไม่รู้” พ่อค้าหนุ่มพึมพำ

นี่เป็นครั้งแรกที่อัยน์นารู้สึกว่าเขาพูดความรู้สึกนึกคิดที่แท้จริงออกมามากมายขนาดนี้

นี่ดื่มเหล้าหมักผลไม้เข้าไปมากมายเท่าไหร่กัน...?

อัยน์นายกแก้วน้ำส้มในมือขึ้นจิบหลอกๆ เพราะไม่รู้ว่าจะแสดงความเห็นอะไร พอเธอหันหน้ากลับเข้าหาไซรัส ก็เห็นพ่อค้าหนุ่มเบนสายตามองไปทางด้านหลังเธอ บอกให้บุตรสาวนอกสมรสท่านเจ้ากรมการเมืองรู้ ว่ามีใครสักคน เดินตรงมาทางนี้

เมื่อเหลียวมองตาม ก็เห็นแอนนาเบลถือแก้วน้ำเปล่าเดินมาหาด้วยรอยยิ้ม

“อัยน์นา...น้ำส้มพวกนี้เปรี้ยวๆ หวานๆ ดื่มแล้วคันคอแปลกๆ ดื่มน้ำเปล่าล้างคอสักหน่อยไหมจ๊ะ” แอนนาเบลถาม แววตามาดหมาย

                อา...มาจนได้ วิธีกลั่นแกล้งสกปรกงี่เง่าๆ พรรค์นี้...

                “น้ำส้มแก้วนี้รสดีออกค่ะ ไม่คันคอเลยสักนิด”

                “ไม่คันคออะไรกัน ดูแก้วเธอสิ แทบไม่พร่องเลยสักนิด” แอนนาเบลทำท่าจะแย่งแก้วน้ำส้มในมือมาสับเปลี่ยนกับน้ำเปล่าของตัวเอง อัยน์นาจึงชิงชนแก้วด้วยรอยยิ้ม

“คุณพี่เดินมาตั้งไกลแค่เพราะอยากเอาน้ำดื่มมาให้ดิฉันคงเหนื่อยมาก คุณพี่ดื่มเถอะค่ะ” ว่าแล้วคนชวนดื่มก็ชูแก้วตัวเองขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงชวนดื่มอย่างเป็นทางการแล้วยกแก้วน้ำส้มของตัวเองขึ้นทำท่าดื่ม ดวงตาคู่งามจับจ้องคล้ายจะรอดูว่าพี่สาวต่างมารดาจะให้เกียรติตนเองบ้างหรือไม่

...แอนนาเบลม่กล้าดื่มน้ำเปล่าแก้วนั้น...

“คุณพี่จำเป็นต้องหักหน้าดิฉันด้วยหรือ? ” อัยน์นาตีหน้าเศร้า จ้องลึกลงในดวงตาพี่สาวคนรอง “หรือว่า...น้ำแก้วนี้...จะมีอะไรไม่ชอบมาพากล? ”

ประโยคนี้ทำเอาแอนนาเบลตื่นตระหนกจนมือชา ยิ่งเห็นไซรัสเหลียวมองมาก็ยิ่งกลัวว่าพ่อค้ารายนี้จะคิดเชื่อมโยงไปถึงเรื่องในงานเลี้ยงหนก่อนหน้า

หลังจากจดจ้องกันอยู่ครู่หนึ่ง มือขาวซีดที่ถือแก้วก็พลันอ่อนแรง ทำแก้วหล่นลงพื้นเสียดื้อๆ

“คะ คุณพี่” อัยน์นายกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาใสซื่อคู่งามเบิกกว้างขึ้น ดูตกอกตกใจ ทั้งที่ภายใต้ฝ่ามือน้อยๆ ริมฝากงดงามกำลังยกยิ้ม

ดูท่าน้ำเปล่าแก้วนั้นมีปัญหาจริงๆ

อา...ถ้าอย่างงั้นแก้วนี้ก็...ปลอดภัย?

“ขอดึงตัวอัยน์นาไปสักครู่นะคะ” แอนนาเบลบอกสั้นๆ ก่อนส่งสายตาสั่งให้เธอเดินตาม อัยน์นาจึงยกแก้วน้ำส้มในมือขึ้นจิบจริงๆ เป็นอึกแรกและอึกสุดท้ายเพราะแน่ใจว่าอาจมีเรื่องให้ต้องเหนื่อยหรือปวดหัวอีกแล้ว จากนั้นก็ขอปลีกตัวแยกจากไซรัสด้วยท่าทีสุภาพอ่อนหวานเหมือนเคย

ตอนนั้นเอง พริสซิลล่าก็ก้าวเข้าหาคนโดนทิ้งไว้

ดูจากแววตาระริกระรี้ดีใจ อัยน์นาก็พอเดาออกว่าพี่สาวคนโตรอโอกาสนี้มานานแล้ว

“คุณพี่” อัยน์นาหยุดก้าวขา แล้วตัดสินใจพูดกับแอนนาเบลตามตรงเป็นครั้งแรก “พอเถอะค่ะ ไม่ต้องพยายามแยกดิฉันออกไปให้ไกลกว่านี้ก็ได้ ดิฉันจะไม่เข้าไปรบกวนคุณพี่พริสซิลล่าแน่ๆ ”

“ประสาท ใครเขาพยายามแยกหล่อนกัน” แอนนาเบลกระซิบกระซาบด่า

“ถ้าอย่างนั้น คุณพี่พาดิฉันแยกออกมาทำไมคะ” อัยน์นาแสร้งถามพาซื่อ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรับ เธอก็จะลองเล่นด้วยเสียหน่อย

“ฉันทำเข็มกลัดหายย่ะ!”

คนฟังกวาดสายตามองพี่สาวคนรองตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เอ...เครื่องประดับคุณพี่ก็อยู่ครบนี่คะ”