บทที่ 74

...นี่มันห้องปิดตายที่มีปีศาจเสือร้ายตัวโตสิงสถิตย์ชัดๆ

อัยน์นาจะขยับเดินออกจากห้องแสนน่าอึดอัด แต่พ่อค้าชุดดำไวกว่า

พอเห็นเธอตั้งท่าจะหันหลังเดินหนี เขาก็ฉวยมือดึงเธอเข้าหาทันที

นี่ถ้าเธอไม่รีบเอามือดันไว้ ร่างกายคงถลาเข้าไปซบในอ้อมกอดเขาเต็มๆ

“ผมเพิ่งรู้ว่าคุณอยากแต่งงานกับผมถึงขนาดนี้” ไซรัสเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มหู ทว่าฟังดูกดประสาท

“ปล่อยค่ะ...เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” เธอฝืนพูดสุภาพอ่อนหวาน กลับไปสวมหน้ากากดั้งเดิมที่คุ้นเคย

แทนที่จะปล่อย เขากลับกวาดรูปหล่อโลหะบนโต๊ะทรงสูงที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ทิ้ง แล้วยกตัวเธอขึ้นนั่งบนนั้น ทำให้นี่เป็นครั้งแรกที่สายตาเธออยู่ในระดับเดียวกันกับเขา

กล้ามเนื้อแข็งแกร่งที่สัมผัสได้กับแววตาคล้ายราชสีห์โดนแหย่แล้วขุ่นเคือง ทำเอาคนร่างเล็กกว่าเริ่มหวั่นว่าอาจโดนขย้ำ...แต่ยังทำใจดีเข้าสู้

“คุณจะคุยเรื่องอะไรคะ”

“การแต่งงานกับ ‘ไซรัส’ ไม่ใช่เรื่องน่าสนุก” เขาเตือน สีหน้าจริงจัง

เพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี อัยน์นาจึงแสร้งเบือนหน้าหลบ ก่อนเอ่ยออกมาเพียงสั้นๆ คล้ายไม่อยากพูดประโยคถัดไป

“แต่เรา...”

พอเธอเอ่ยคำนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะชะงักไปเหมือนกัน

เมื่อเขาไม่พูดอะไร เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไร ทั้งห้องจึงตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้ยินเสียงเขาหัวเราะออกมา เล่นเอาแทบทำหน้าไม่ถูก

“จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม” เขาถามหลังจากหัวเราะจนพอใจ ก่อนเชยคางเธอให้หันกลับมาสบตา “รู้ไหมว่าเป็นผู้หญิงของ ‘ไซรัส’ ต้องเจอกับอะไรบ้าง”

คำถามสองแง่สองง่าม ทำเอาเธอเผลอมุ่นคิ้วเข้าหากัน

มันอาจจะดูซื่อใส แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้แกล้งทำเลยสักนิด

เขาเลื่อนมืออีกข้างขึ้นวางทาบบนเอว โน้มตัวลงมา ทำท่าเหมือนจะจุมพิต แต่แล้วก็ขยับมือที่คางลงวางทาบเอวอีกข้าง จากนั้นก็ยกตัวเธอลงจากโต๊ะตัวสูง ง่ายดายเหมือนยกนุ่น

“จะลองดูก็ได้” ไซรัสเอ่ยประโยคคล้ายท้าทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังพูดคุยเรื่องธรรมดา จากนั้นก็เหลียวมองไปยังประตู “ออกจากประตูบานนั้นไป ยังมีเวลาให้หนีอีกเจ็ดวัน” บอกแล้ว เจ้าของอาคารก็เบนสายตากลับมาจ้องมองเธอด้วยแววตาเจ้าป่ายามพบเหยื่อแสนโอชะ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังถึงกับตัวแข็งไปชั่วขณะด้วยน้ำเสียงกึ่งกระซิบ “ถ้าอยากจะหนี...ก็รีบหนีไปให้ไกล พ้นจากเจ็ดวันนี้ไปแล้ว...ถ้าสามีไม่อนุญาต ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะได้หนีไปไหนอีกเลย”

ใช้คำว่า ‘สามี’ เชียวรึ ลูคัสผู้ยืนรอฟังอยู่ที่หน้าประตูได้ยินประโยคที่ไซรัสพูดแล้ว ก็อดยิ้มไม่ได้

ผู้ติดตามหนุ่มไม่รอฟังต่ออีกแล้ว เพียงเท่านี้เขาก็มั่นใจแล้ว ว่าตัวเองทำภารกิจ ‘เทพอุ้มสม’ สำเร็จดังตั้งใจ

เพราะลูคัสรีบร้อนผละจากตรงนั้นเกินไป เขาถึงได้ไม่ทันเห็น ว่าคุณหนูอัยน์นาก้าวขาออกจากห้องรับรองมาด้วยสีหน้าแบบไหน

ไม่มีคำว่าหวานซึ้ง ไม่มีสัญญาณความเขินอาย

สีหน้าคุณหนูคนงามยามนี้ มีเพียงร่องรอยความโกรธเท่านั้น