บทที่ 75

          นับตั้งแต่บิดาประกาศการหมั้นหมาย ระหว่าง เธอ กับ ไซรัส ก็มีผู้คนแวะเวียนมาแสดงความยินดีที่คฤหาสน์แกรนเทรนท์ชนิดหัวกระไดไม่แห้ง

          อัยน์นาไม่แปลกใจนักที่เป็นเช่นนี้ เพราะตระหนักดี ว่าในสังคมเวเนเซียยุคนี้ แม้เทือกเขาเหล่ากอจะเป็นสิ่งสำคัญ แต่ผู้คนล้วนดำรงชีพได้ด้วยสมบัติพัสถาน

ต่อให้เป็นเพียงบุตรสาวนอกสมรสแล้วอย่างไร?

ในเมื่อบิดาเธอดำรงตำแหน่งเจ้ากรมการเมือง อีกทั้งคู่แต่งงานเธอก็ยังเป็นถึงคนหนุ่มใหม่ไฟแรงที่ตอนนี้ครอบครองอาณาจักรสี่ชั้นขนาดใหญ่ใจกลางย่านร้านค้า พรั่งพร้อมด้วยทรัพย์สินและเส้นสาย ติดอันดับต้นๆ ของเมืองหลวงอาณาจักรแห่งการค้าแห่งนี้ ใครต่อใครย่อมต้องอยากรู้จัก อยากคบหาว่าที่เจ้าสาวผู้เปรียบเหมือนกุญแจไขเข้าสู่จิตใจชายทั้งสองเป็นธรรมดา

“น่าอิจฉาคุณหนูจริงๆ ”

น้ำเสียงตื่นเต้นยินดีที่ดังแว่วมาจากด้านนอกหน้าต่างห้องนอน ทำให้อัยน์นาต้องระบายลมหายใจอย่างอึดอัด

นี่ไม่ใช่ประโยคแรกที่เธอได้ยินจากผู้คนในคฤหาสน์ เพราะหลังการหมั้นหมายและกำหนดการแต่งงานประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ พวกสาวใช้สาวน้อยสาวใหญ่ก็ต่างพากันพูดประโยคนี้ นับครั้งไม่ถ้วน

“...น่าอิจฉาอะไรกัน...” คนกำลังจะเป็นเจ้าสาวพึมพำระบายความอัดอั้น

หลายวันมานี้ ยิ่งเธอพยายามปล่อยวางเท่าไหร่ ไซรัสก็ยิ่งคอยรบกวน เหมือนจะไม่ยอมปล่อยให้เธอสงบจิตสงบใจลงได้

ทุกวัน เขาจะเพียรยั่วโมโหเธอด้วยการส่งของกำนัลมาพร้อมจดหมายบอกเล่าว่าเขารอคอยการแต่งงานครั้งนี้มากเท่าไหร่ให้สาวใช้รอบตัวเธอส่งเสียงวี้ดว้ายเขินอายแทน ของกำนัลแต่ละชิ้น ล้วนหายาก ราคาแพง ขับให้ผู้คนยิ่งเล่าลือว่าเขาตกหลุมรัก ‘เจ้าหญิง’ ผู้ปรากฏตัวอย่างโดดเด่นกลางงานเลี้ยงในพระราชวังชนิดยากจะถอดถอน จนนิทานเพลง ‘ท่านหญิงกุหลาบทะเลทราย’ บทเก่า มีเรื่องราวเพิ่มใหม่ บอกเล่าถึงการเข้าร่วมงานเลี้ยงหรูหราด้วยชุดสีทองส่องประกายที่นางฟ้าเสกสร้างให้ ได้เต้นรำกับเจ้าชาย และพบรัก จากนั้นก็ได้แต่งงาน กลายเป็นราชินีครอบครองอาณาจักรอันมั่งคั่ง

น่าหงุดหงิดนัก... ถึงจะโดนไซรัสปั่นอารมณ์จนหงุดหงิดแบบนี้มาสองสามวันแล้ว แต่อัยน์นายังคงยิ้มรับแขกทุกคนที่มาร่วมความแสดงความยินดีเสมอ ทั้งยังจดจำชื่อ สกุล ชั้นยศ ผลประโยชน์ที่พวกเขาน่าจะคาดหวัง ลักษณะความชอบ ความชัง ตลอดจนอุปนิสัยใจคอพวกเขาไว้ ไม่มีตกหล่น

เธอจดไว้กระทั่งของที่พวกเขานำมากำนัล เพราะมองว่าสักวันอาจต้องมอบของขวัญตอบแทนให้เหมาะสม เพื่อที่เมื่อถึงวันนั้นอีกฝ่ายจะได้ไม่เสียน้ำใจ ไม่รู้สึกคล้ายโดนเกทับเมื่อเธอเผลอมอบข้าวของที่มูลค่าสูงกว่าให้ หรือรู้สึกว่าถูกมองข้ามเพราะโดนลืมเลือนหรือเพราะเธอเผลอมอบของตอบแทนมูลค่าต่ำกว่า ไม่สมกับ ‘ไมตรี’ ที่อีกฝ่ายเคยหยิบยื่น

ทำกระทั่งบรรจุหีบห่อข้าวของทั้งหมดเก็บรวมไว้ด้วยตัวเองทุกชิ้น

ไม่ใช่เพราะละโมบหรือหวงของ แต่เป็นเพราะคิดว่า หากเก็บข้าวของพวกนี้ไว้ สักวันอาจได้ใช้พวกมัน ‘แสดงความใส่ใจ’ ซื้อน้ำใจบรรดาผู้มาหยิบยื่นไมตรี

ในช่วงเวลาที่แม้จะพยายามทำใจให้สงบอย่างไรก็ยังโดนคนน่าโมโหเพียรส่งข้าวของส่งจดหมายมาป่วนประสาทอยู่ร่ำไปอย่างนี้ มีเพียงการจดจ่ออยู่กับการทำงานหนักและการสวมหน้ากากพบปะผู้คนนับร้อยเท่านั้น ที่ทำให้จิตใจอัยน์นาสงบลงได้