บทที่ 73

น่าแปลกที่พ่อค้ามากเล่ห์ไม่แก้ไขเรื่องนี้ เขาจ้องตาเธอนิ่งค้าง ปล่อยให้เธอกุมมืออยู่อย่างนั้น คล้ายกับต้องการถามเน้นเสียงหาคำยืนยันเป็นครั้งสุดท้ายว่าคิดดีแล้วใช่หรือไม่

เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดอะไร ผู้ชายร่างสูงคนนี้ก็ขยับมืออีกข้างที่ว่างอยู่ขึ้นกุมทับมือเธอข้างที่วางอยู่บนฝ่ามือมีแผล แล้วคลี่ยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน แววตาดูเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ ชวนให้ขนลุก

“ผมประเมินคนรักตัวเองต่ำเกินไป...คุณช่างกล้าหาญนัก” ไซรัสกุมมือเธอแน่น แน่นกว่าที่เธอทำมาก แน่นเสียจนอัยน์นารู้สึกถึงเลือดที่ไหลซึมออกจากแผล “ผมนี่ช่างโชคดีเสียจริง” เขาเอ่ยเน้นเสียงทุกคำ

พ่อค้าหนุ่มไม่รีรออะไรอีก เมื่อพูดกับเธอจบประโยค เขาก็หันกลับไปหาเจ้ากรมการเมืองแล้วก้มศีรษะลงต่ำจนเกือบจะชิดโต๊ะ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้าทว่าองอาจ

“ผมทำเรื่องไม่สมควรลงไปทำให้คุณหนูเสียหาย หากไม่เป็นการล่วงเกินจนเกินไป...ผมอยากจะขอโอกาสให้ได้ดูแลคนรัก ให้สมกับที่เธอยอมลดตัวลงมาเลือกผม”

คำก็คนรัก...สองคำก็คนรัก ตอนนี้อัยน์นาทั้งชิงชังทั้งหมั่นไส้ผู้ชายข้างกายจะแย่อยู่แล้ว

เจ้ากรมชรามองหน้าเธอ แล้วมองหน้าไซรัส ครู่หนึ่งก็เอ่ยประโยคแรกออกมา

“หมายความว่าคุณจะขอลูกสาวผมแต่งงานอย่างนั้นใช่ไหม”

“ครับ” เขาตอบ น้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าคุณหนูยินดี”

ฟังคำตอบแล้ว ท่านเจ้ากรมก็เหลียวมองลูกสาวคนเล็กอีกครั้ง แล้วถาม

น้ำเสียงที่บิดาเธอใช้ในตอนนี้ ฟังดูอ่อนโยนกว่าที่พูดกับชายข้างกายเธอเป็นเท่าตัว

“ลูกตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม”

น้ำเสียงที่ได้ยิน ทำให้อัยน์นาใจชื้นขึ้นมา อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าบิดาอาจเข้าใจความคิดเธอ

เธอจ้องลึกลงในตาบิดา แล้วยิ้ม

แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าที่สุด แต่ก็เป็นรอยยิ้มจากหัวใจ

“ค่ะ”

“ไม่ได้นะคะ!” พริสซิลล่าโพล่งเสียงสั่น ตั้งท่าจะโวยวายเต็มที่ แต่กลับโดนท่านผู้หญิงแกรนเทรนท์ตัดบท น้ำเสียงเฉียบขาด

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” ท่านผู้หญิงปั้นหน้ายิ้มแย้ม สนับสนุน “ไหนๆ เรื่องก็ล่วงเลยมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ตบแต่งกันไปเสียเลยเถอะ จะได้ไม่อื้อฉาว เรื่องสินสมรสก็ไม่ต้องกังวล ทางเราจะจัดเตรียมให้เหมาะสม...อาจจะไม่มากเท่าของพริสซิลล่ากับแอนนาเบล แต่จะไม่ให้น่าเกลียดแน่นอน”

อัยน์นาค่อนข้างแปลกใจที่วันนี้ท่านผู้หญิงดูจะเต็มใจอุ้มชูให้เธอแต่งงานกับพ่อค้ารายนี้เป็นพิเศษ ทั้งที่น่าจะรู้อยู่เต็มอก ว่าชายคนนี้เป็นคนที่ลูกสาวคนโตมีใจให้

หรือท่านผู้หญิงจะพบชายมั่งคั่งพรั่งพร้อมด้วยยศถาบรรดาศักดิ์เหนือกว่าเจ้าของกิจการขนาดใหญ่ใจกลางย่านร้านค้า ถึงจะไม่อยากให้ลูกนอกสมรสสามีได้แต่งงานกับคนที่ ‘ดูดี’ อย่างนี้ แต่ก็ยินดีเลือกสนับสนุนมากกว่าขัดขวาง เพราะต้องการให้พริสซิลล่าตัดใจจากชายที่เทียบกันแล้วด้อยกว่าชายคนใหม่...?

หึ... แค่คิดเธอก็ขำจนไม่รู้ว่าจะขำอย่างไร

แม้ไม่ใช่พี่น้องต่างมารดาที่ดูสนิทสนมรักใคร่ แต่หลังจากเติบโตมาด้วยกัน ทำไมเธอจะไม่รู้ ว่าพริสซิลล่าดื้อรั้นแค่ไหน

คนอย่างพริสซิลล่า ถ้าไม่ใช่ของที่ชอบ ก็ไม่เอา

ถ้าได้เจอของที่ชอบ ที่จะเอา ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แย่ง

ขณะที่อัยน์นากำลังคิดเรื่อยเปื่อย ชายที่กุมมือเธออยู่ ก็เริ่มออกปากเรื่องแผนการแต่งงานกับบิดาเธอจนตกลงกันได้ว่าจะประกาศการหมั้นในสามวัน และจัดงานแต่งงานในอีกเจ็ดวันข้างหน้า

เธอไม่อยากจะใส่ใจอะไรให้ตัวเองยิ่งเจ็บปวด พยายามคิดแค่ว่า ‘สิ่งที่คิดว่าควรทำก็ทำไปแล้ว เหลือแค่นั่งรอเวลา’ จึงเอาแต่เฝ้ามองภาพพริสซิลล่านั่งทำหน้าอึดอัดคับข้องใจ ไม่ได้สนใจฟังบทสนทนาในห้องกว้างห้องนี้ กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็ถึงตอนที่ทุกคนจะกลับคฤหาสน์

ตอนนั้นเอง ไซรัสก็ดึงเธอกลับเข้าสู่โลกใบเล็กภายในห้องรับรองด้วยประโยคขออนุญาตท่านเจ้ากรมและท่านผู้หญิง ที่ฟังดูแสนสุภาพและเป็นทางการ

“ขอให้ผมได้คุยกับคนรักสักครู่ได้หรือไม่”

“อย่าดีกว่าค่ะ” อัยน์นารีบปฏิเสธ “นี่ก็ดึกมากแล้ว...ดิฉันไม่อยากให้ทุกคนต้องรอ”

“มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เถอะ” ท่านเจ้ากรมขยับเข้าโอบเอวเธอ พาเดินออกห่างจาก ‘ว่าที่คู่แต่งงาน’ ไซรัสจึงต้องปล่อยมือเธออย่างช่วยไม่ได้

อัยน์นาเกือบจะโล่งใจที่หลุดพ้นจากอุ้งมือบีบรัดชวนอึดอัดคู่นั้น แต่ไม่ทันจะห่างกันไกล ผู้ติดตามรายที่นำทางเธอมายังห้องนี้ก็ขยับริมฝีปากเอ่ยออกมาอย่างน่าโมโห

“ท่านเจ้ากรมขอรับ ตามความเชื่อ นายท่านกับคุณหนูไม่ควรพบหน้ากันภายในเจ็ดวันก่อนเข้าพิธี ถ้ามีเรื่องต้องพูดคุยกัน ให้พูดคุยเสียตอนนี้เลยไม่ดีกว่าหรือ”

เธอพยายามสบตาท่านเจ้ากรม เจตนาส่งสายตาบอกให้บิดาปฏิเสธ แต่คนเป็นพ่อกลับทำในสิ่งตรงกันข้าม

“ดึกมากแล้ว...อย่าคุยกันให้นานนัก” บอกเพียงเท่านั้น ท่านเจ้ากรมสูงวัยก็เดินนำทุกคนออกไปจากห้อง ปล่อยเธอทิ้งไว้กับเจ้าของอาคารหลังนี้เพียงลำพัง

หลังจากทุกคนออกไปกันหมดแล้ว ผู้ติดตามรายเดิมยังช่วยปิดประตูให้เสียมิดชิดอีกต่างหาก