ตอนที่ 15: งานเลี้ยงต้อนรับ (2)

“ท่านชายน้อย” หวังเจินซานคว้าตัวนุ่มนิ่มของจางเล่อเทียนมากักไว้ในอ้อมแขน ชี้ชวนให้ดูอาหารมากมายตรงหน้า และปล่อยให้เด็กน้อยได้อิ่มหนำจากอาหารนานาชนิดของตน

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าทั้งสองเคยพบเจอกันมาแล้วก่อนหน้า ดังนั้นในยามนี้ผู้คนทั้งหลายจึงต่างสนทนากันเซ็งแซ่ว่าบุตรชายของชุนอ๋องนั้นช่างเข้ากับคนง่ายดาย ไม่หวั่นกลัวแม้กระทั่งหวงตี้ต่างแคว้น

“เอ็นดูเด็กถึงเพียงนี้ ไยฝ่าบาทจึงไม่มีโอรสหรือธิดาน้อย ๆ ไว้วิ่งเล่นที่วังบ้างเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

หวังเจินซานถอนหายใจ มองไปยังราชครูกัวที่เอ่ยถามพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม ใจนึกอยากจะตอบว่าเพราะท่านอย่างไรเล่าเราถึงไม่นึกอยากมี แต่สุดท้ายก็ได้แต่จำใจปั้นยิ้ม

“คนอย่างข้าไม่สมควรเป็นบิดาใคร” หวังเจินซานตอบตามจริง แต่กลับเป็นคำตอบที่ทำให้ขุนนางทั้งหลายต่างพากันก้มหน้าไม่คิดเอ่ยสิ่งใดอีก ไม่มีใครล่วงรู้ถึงความคิดของหวงตี้ผู้นี้ จึงไม่อยากสร้างความรำคาญให้อีกฝ่าย ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตัวราวกับอากาศธาตุไร้ตัวตน

“ตรัสหนักเกินไปแล้ว กระหม่อมแค่คิดว่าหากมีโอรสสักคน ฝ่าบาทน่าจะสำราญพระทัยได้มากกว่านี้”

“จะให้สำราญใจได้อย่างไร ในเมื่อข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าหากตายไปเจ้าพวกนั้นจะลุกขึ้นมาฆ่าแกงกันเมื่อใด ตอนนี้แคว้นหานแต่งตั้งไท่จื่อแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่ข้าต้องมานั่งกังวลเรื่องนี้อีก ขอบใจท่านราชครูที่นึกเป็นห่วง ข้าเองต่างหากที่ต้องถามว่าตอนนี้แคว้นท่านนั้นเมื่อใดจะได้แต่งตั้งไท่จื่อ” หวังเจินซานอาศัยโอกาสที่ท่านราชครูมอบให้หวนถามแคว้นเยี่ยน “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ข้าควรสอดมือเข้าไปยุ่ง แต่ข้ากล่าวเตือนอย่างฉันมิตร วันหนึ่งข้าตายไปข้ายังมีซีเฉิงรับบัลลังก์นี้ต่อ ไม่ต้องปล่อยให้แผ่นดินขาดประมุข ราชสำนักไม่ต้องระส่ำ ชาวบ้านไม่ต้องหวาดกลัว แต่แคว้นเยี่ยนเล่า พวกท่านก็ทราบดีแก่ใจว่าตอนนี้พระอาการของจางโตวหวงตี้เป็นเช่นไร แต่ยังใจเย็นต่อเรื่องไท่จื่อ”

หวังเจินซานเห็นว่าท่านราชครูกัวลอบยิ้ม ตาเฒ่าผู้นี้เก่งกาจจริง ๆ เรื่องยืมมือคนอื่นให้ทำเรื่องต่าง ๆ แต่ที่ยอมทำตามไปเมื่อครู่นั้นหาใช่หวั่นเกรงต่ออำนาจของท่านราชครูกัว แต่เป็นเพราะเรื่องนี้กัวอิ่งหรงและเลี่ยงรุ่ยได้ประโยชน์ เขาจึงยอมหน้าด้านเอ่ยออกมาเพราะเจ้าขุนนางพวกนี้หากไม่พูดให้สะกิดใจก็ไม่คิดจะกระตือรือร้นกันเสียที

ขุนนางทั้งหลายต่างพากันเงียบไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยสิ่งใดออกมา แต่เชื่อเถิดว่าเรื่องนี้ย่อมต้องถูกหยิบยกมาพูดต่อในท้องพระโรงหลังจากนี้

“ท่านลุง ๆ” เด็กน้อยที่ไม่ได้เข้าใจการสนทนาของผู้ใหญ่กระตุกชายอาภรณ์ของคนที่กักตัวตนเองเอาไว้ด้วยท่อนแขนทั้งสองข้าง “เจอน้องหรือยังขอรับ”

เสียงกระซิบที่เบาเสียจนไม่มีคนนอกได้ล่วงรู้ทำเอาหวังเจินซานอดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะกลม ๆ ของจางเล่อเทียน ไม่รู้ว่าบิดากำชับมาหรือกัวอิ่งหรงที่ได้สนทนากับจางเล่อเทียนก่อนหน้านี้กำชับมาก็มิทราบได้

“ไปเจอมาแล้ว เล่อเล่อเล่าเจอน้องหรือยัง”

“ยังเลยขอรับ ท่านอาหญิงบอกว่าจะพาไปเจอหลังจบงานเลี้ยง”

“เช่นนั้นหรือ” เด็กน้อยยิ้มร่า หันกลับไปหยิบของกินเข้าปากเคี้ยวหนุบหนับ จนแก้มกลม ๆ สั่นไหวและหวังเจินซานก็อดใจไม่ได้ที่จะบีบแก้มขาว ๆ นั่นเสียทุกทีไป แต่กระนั้นกลับรู้สึกเสียวสันหลังชอบกล จนเมื่อสายตาสบเข้ากับกัวอิ่งหรงมือที่ยืดแก้มนิ่ม ๆ อยู่จำต้องผละมือออกโดยไร้เหตุผล ทุกอย่างเกิดขึ้นตามสัญชาตญาณ...

ไม่ได้กลัวหรอก ก็แค่เกรงใจเท่านั้น...

บุรุษขี้เกรงใจจึงก้มหน้าคว้าจอกสุราขึ้นมาดื่มหลบสายตาดุ ๆ ของกัวอิ่งหรง และจบลงด้วยการที่นางเรียกตัวจางเล่อเทียนกลับไปและลูบแก้มที่เขาบีบเล่นเมื่อครู่ราวกับปลอบโยนก็มิปาน

แต่เขามิได้กลั่นแกล้งท่านชายน้อยผู้นั้นเลยนะ!

ก็แค่เอ็นดูมากไปหน่อยก็เท่านั้น...