ตอนที่ 9: เรื่องที่คิดไม่ตก

ตอนที่ 9: เรื่องที่คิดไม่ตก

สารที่มาจากแคว้นเยี่ยนเป็นดั่งที่หวังรั่วหวงตี้ปรารถนาไว้ทั้งสิ้น ขุนนางทั้งหลายถกเถียงกันไปมาเพราะวิตกถึงความปลอดภัยของหวงตี้ แต่กระนั้นหากไม่ไปก็จะเป็นการหักหาญน้ำใจกันมากเกินไปเช่นกัน คำถกเถียงมีอีกนานัปการ ขุนนางปากร้ายบางคนก็ว่าร้ายแคว้นเยี่ยนเสีย ๆ หาย ๆ เนื่องด้วยไม่เห็นความจำเป็นที่หวงตี้แห่งแคว้นหานต้องเสด็จไปที่นั่น

โดยที่ผู้เป็นหวงตี้ได้แต่เถียงพวกผู้เฒ่าทั้งหลายอยู่ในใจว่าพวกเจ้าจะจุ้นจ้านกันไปถึงไหน ในเมื่อเรื่องทั้งหมดนี้พระองค์เป็นคนวางเอาไว้เองทั้งสิ้น

แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่พูดในใจเท่านั้น เพราะเมื่อถกเถียงกันอยู่นานสองนานข้อสรุปก็ออกมาเป็นดั่งที่หวังรั่วหวงตี้ต้องการอยู่ดี

“กระหม่อมจะจัดราชองครักษ์และทหารอีกหนึ่งพันนายติดตามฝ่าบาทไป”

“หนึ่งพันนาย? เจ้าจะเอาไปรบกับใครที่ไหน เอาไปแต่พอดี พาไปมากเกรงว่าทางนั้นจะมองเราเป็นศัตรูมากกว่ามิตร” สุรเสียงของหวงตี้ยุติทุกอย่าง แต่กระนั้นประโยคต่อมาของหวงตี้กลับทำให้ขุนนางทั่วทั้งท้องพระโรงเซ็งแซ่ขึ้นมาอีกหน เพียงเพราะหวงตี้ตรัสขึ้นอีกครั้งว่า “ข้าจะพาซีเฉิงไปด้วย...”

หวังรั่วหวงตี้จึงทราบว่าเจ้าขุนนางพวกนี้สร้างความน่ารำคาญให้มากกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก...

สุดท้ายบิดาที่พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะพาบุตรบุญธรรมไปเที่ยวเล่นต่างแดนก็พ่ายแพ้ให้กับความหวาดกลัวของเหล่าขุนนางที่หยิบยกภัยอันตรายต่าง ๆ นานาและความมั่นคงของแคว้นขึ้นมาอ้างราวกับว่าการไปแคว้นเยี่ยนไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าไปหาความตาย ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วบิดาพวกเจ้าเข้าออกแคว้นนั้นเป็นว่าเล่น อีกทั้งเข้าไปในวังหลวงเหยียบรังมังกรแห่งเยี่ยนถึงถิ่นยังเอาชีวิตกลับมาได้ทุกครั้งไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่ปลายเล็บ...

ตาขาว...ขุนนางแคว้นหานช่างขี้ขลาดตาขาวเกินไปจริง ๆ

แต่เมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้ ผู้เป็นบิดาก็ต้องหอบความผิดหวังอันหนักอึ้งมาบอกกับบุตรชาย เอ่ยทุกเรื่องตามจริงเฉกเช่นที่ขุนนางพวกนั้นได้ทัดทาน ใบหน้าของหวังซีเฉิงเศร้าสลด แต่บิดาก็ได้แต่เอ่ยปลอบประโลมว่า “รอก่อนหนา พอพ่อของเจ้าออกไปได้เจ็ดวัน จะให้คนมาพาตัวเจ้าตามไป”

“หา?!” หวังซีเฉิงตาโตกับคำปลอบประโลมที่แสนประหลาดจากบิดา เด็กชายขมวดคิ้วมุ่นมองบิดาที่มีสีหน้าไม่ยินดียินร้าย

“อย่าเป็นคนเถรตรงมากนักซีเฉิง...ความเถรตรงจะทำให้เจ้าไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ขุนนางพวกนั้นไม่ให้พาเจ้าออกไป พ่อก็จะพาเจ้าลอบออกไป ไม่ให้เจ้าพวกนั้นได้เห็น”

“ได้หรือพ่ะย่ะค่ะ” คำสอนประหลาดที่ไม่เคยได้ยินจากอาจารย์คนใดยิ่งทำให้ไท่จื่อแห่งแคว้นหานตื่นตกใจเป็นเท่าทวี ภายในใจสรรเสริญบิดาไม่หยุด

“ได้สิ...พ่อไปแคว้นหานมาตั้งหลายรอบยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยด้วยซ้ำ ขนาดนี้แล้วเจ้ายังไม่เชื่อใจพ่ออีกหรือ”

เด็กน้อยยิ้มร่า เทิดทูนความชาญฉลาดของบิดาในใจ ช่างเยี่ยมยอดจริง ๆ บิดาของเขาช่างเป็นคนเก่งกล้าจริง ๆ !

หลังจากตอบรับสารจากแคว้นเยี่ยน วันเดินทางจึงถูกกำหนดขึ้น ซึ่งก็คืออีกสิบห้าวันข้างหน้า หวังรั่วหวงตี้จึงค่อนข้างยุ่งเป็นอย่างมาก ไม่ใช่แค่ต้องสะสางงานที่คั่งค้าง และจัดแจงงานให้กับขุนนางทั้งหลายในยามที่ไม่อยู่ แต่เป็นเพราะต้องนั่งทบทวนว่ามิสิ่งใดบ้างที่จะต้องนำไปให้กัวอิ่งหรง...

กัวอิ่งหรงโปรดปรานไข่มุกเม็ดงาม เครื่องประดับส่วนใหญ่ที่นางสวมใส่มักเป็นไข่มุกน้ำงามทั้งสิ้น แบบนี้แล้วเขาควรจะนำไปให้นางได้เลือกสรร แต่ติดที่ว่าไม่มีความรู้เรื่องนี้เลยน่ะสิ

บุรุษเก่งกล้านั่งกุมขมับเพราะจนปัญญา พลางทบทวนของมากมายที่สั่งให้คนไปจัดเตรียมเอาไว้ ส่วนหวงฉีราชองครักษ์ที่เฝ้ามองทุกอย่างอยู่ห่าง ๆ เงียบ ๆ ก็ได้แต่แอบลอบถอนหายใจ

หวงตี้เป็นบุรุษที่เทิดทูนความรักเสียเหลือเกิน... ตั้งแต่เยาว์วัยจนได้นั่งบัลลังก์ ความลุ่มหลงนี้ก็ไม่เสื่อมคลาย...

“เรื่องไข่มุกชายาชุนอ๋องอาจจะช่วยฝ่าบาทได้”

“เช่นนั้นหรือ...จะว่าไปชุนอ๋องก็หายเงียบไปเลยหลังจากทราบเรื่องระหว่างข้ากับกัวอิ่งหรง มิใช่คิดเรื่องใหญ่อยู่หรือ”

เรื่องราวที่เกิดขึ้นชุนอ๋องแม่ทัพคนสำคัญของแคว้นเยี่ยนนั้นล้วนรู้เห็น เพราะหลังจากจางโตวหวงตี้ประชวร แม่ทัพผู้นี้ก็เข้ามาแบกรับความหนักหนาของแรงกดดันภายในราชสำนักอยู่ช่วงหนึ่ง กัวอิ่งหรงไว้ใจอ๋องผู้นี้ เพราะอ๋องผู้นี้คือส่วนสำคัญที่ทำให้กัวอิ่งหรงได้ครอบครองบัลลังก์ในวันนี้ และเพราะอ๋องผู้นี้ที่ระงับศึกระหว่างแคว้นเยี่ยน และแคว้นหานเอาไว้ได้ไม่ให้เกิดเป็นสงคราม

ส่วนเหตุผลของความเชื่อใจนั้นไม่มีอะไรไปมากกว่าการที่ชุนอ๋องยอมก้มศีรษะต่อเลี่ยงรุ่ย เด็กน้อยที่เพิ่งถือกำเนิด และลั่นวาจาสัตย์ว่าจะปกป้องชีวิตน้อย ๆ นี้ด้วยชีวิตของตน หลีกทางให้กัวอิ่งหรงได้ครอบครองทุกอย่างด้วยความราบรื่น ทั้ง ๆ ที่ถ้าอ๋องผู้นี้คิดละโมบแม้สักนิดก็อาจจะได้ครอบครองบัลลังก์แคว้นเยี่ยนอย่างชอบธรรม และสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดก่อนหน้านี้พิสูจน์แล้วว่าสิ่งที่อ๋องผู้นั้นต้องการคือชีวิตที่สงบสุขกับครอบครัวเท่านั้น...

“ชุนอ๋องไม่มีความคิดเช่นนั้นแน่ ที่เงียบหายไปอาจเพราะติดพันเรื่องค่ายทหารเจิ้งสือ และกิจการของชายารุ่งเรืองเกินกว่าจะสนใจเรื่องของเมืองหลวงเสียมากกว่า”

เมื่อได้ยินคำรายงานจากราชองครักษ์ยิ่งตอกย้ำความคิดของหวังเจินซาน

“ก็จริงของเจ้า ชุนอ๋องมิได้ให้ค่ากับพวกขุนนางเฒ่าในราชสำนักมากมายนัก ซ้ำร้ายบัดนี้แม้แต่พี่ชายต่างมารดาที่นอนไร้ความสามารถก็ไม่คิดแม้แต่จะเหลียวแล เรื่องของข้าหากไม่สร้างปัญหาใดให้แคว้นเยี่ยนก็คงไม่คิดสอดมือเข้ามายุ่ง...ช่างเป็นคนที่รู้จักอยู่ รู้จักหลบหลีกจริง ๆ”

คนแบบนี้หาใช่คนขี้ขลาด แต่เป็นคนขี้รำคาญเสียมากกว่า แน่ล่ะถ้าหากอะไร ๆ ในราชสำนักมั่นคงไม่แน่ว่าชุนอ๋องก็คงได้ออกจากราชการไปอยู่กับภรรยาอย่างสบายใจไปแล้วก็เป็นได้ แต่เพราะอะไรก็ยังไม่แน่ไม่นอน การรั้งตำแหน่งแม่ทัพเอาไว้ก็เห็นว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

แต่จะอะไรก็ช่าง หากชายาชุนอ๋องหาของที่กัวอิ่งหรงปรารถนาได้ย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุดในยามนี้ต่างหากเล่า!

“เจ้าไปคุยเรื่องนี้กับชายาชุนอ๋องก็แล้วกัน ข้าไม่เกี่ยงเรื่องราคา ให้จัดเตรียมเอาไว้ข้าจะแวะไปเอายามเดินทางไปแคว้นหาน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หวงฉีหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ตอบรับด้วยความงุนงงอย่างถึงที่สุด เพราะไม่คิดว่าตนจะได้รับงานนี้เสียด้วยซ้ำ แค่เสนอไปอย่างส่ง ๆ ให้หวงตี้เลิกจมปลักกับเรื่องไข่มุกอะไรนี่เสียที แต่ทว่าเขาลืมนึกไปเสียสนิทว่าเรื่องใดก็ตามหากเกี่ยวข้องกับหมิงจูหวงโฮ่วย่อมไม่มีทางทำไปอย่างส่ง ๆ หรือทำเพื่อขอผ่านไปที ทุก ๆ เรื่องที่เกี่ยวกับพระนางต้องทำด้วยความรอบคอบ...