ตอนที่ 10: เข้าออกอย่างผ่าเผย

ตอนที่ 10: เข้าออกอย่างผ่าเผย

เมื่อความหนักใจผ่านพ้นไป หวังเจินซานจึงคลายสีหน้าวิตก มองราชกิจมากมายที่จัดการเสร็จไปแล้ว แม้จะลุ่มหลงมัวเมาในอิสตรีก็ใช่ว่าจะละเลยหน้าที่จนกลายเป็นทรราช เขาตระหนักดีว่าหน้าที่ของตนนั้นคือสิ่งใด และหากสุดท้ายจะต้องเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่งขึ้นมาจริง ๆ แผ่นดินย่อมต้องมาเป็นอันดับแรก...

หน้าที่และความรับผิดชอบต้องมาก่อน ไม่มีใครสอนแต่ผู้เป็นประมุขต้องทราบด้วยตนเอง หลังจากพาตัวเองไปนั่งบัลลังก์มังกร ชีวิตก็หาใช่ของตนอีกต่อไป แต่เป็นของแผ่นดินนี้ หาความสุขใส่ตัวได้ แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมารับผิดชอบหน้าที่ของตนให้ดี

และวันเดินทางก็มาถึง ขบวนเสด็จมิได้ยาวเหยียดเพราะหวงตี้มิโปรดการรายล้อมด้วยคนจำนวนมาก แต่กระนั้นก็ยังความน่าเกรงขามและเต็มไปด้วยการอารักขาความปลอดภัยอย่างแน่นหนา การเดินทางครั้งนี้ไม่เร่งรีบเหมือนครั้งก่อน ๆ อาจเพราะเป็นสิ่งที่กระทำอย่างโจ่งแจ้งหาใช่ลอบกระทำเหมือนที่ผ่านมา

เมื่อมาถึงชายแดนก็แวะพัก ให้ผู้ติดตามทั้งหลายได้คลายความเมื่อยล้า แต่ผู้เป็นหวงตี้กลับไม่รู้สึกเมื่อยล้า ซ้ำร้ายยังลอบออกมาจากที่พัก ตรงไปยังร้านค้าเมืองเจิ้งสือเพื่อรับของที่ได้สั่งไว้

“ถวายพระพรฝ่าบาท หม่อมฉันให้คนไปตามท่านแม่ทัพแล้ว อีกสักครู่คงจะมาถึง” หลินหลานอิงชายาชุนอ๋องต้อนรับบุรุษสูงศักดิ์ และพยายามข่มความประหม่าเอาไว้ แม้ว่าจะเคยพบกันมาก่อนครั้งสองครั้ง แต่ใช่ว่าจะคุ้นเคยกับการสนทนากับประมุขต่างแคว้นเช่นนี้

ความจริงนางตื่นตกใจตั้งแต่ราชองครักษ์ของหวังรั่วหวงตี้มาสั่งให้นางหาไข่มุกชั้นเลิศ เพราะหวังรั่วหวงตี้ต้องการนำไปมอบให้กับหมิงจูหวงโฮ่ว แต่กระนั้นผู้เป็นสามีกลับเอ่ยว่าอย่าตกใจจนเกินเหตุ พระองค์อยากได้สิ่งใดก็ให้หามาให้ดั่งที่ปรารถนา นอกนั้นอย่าได้ไปใส่ใจ และหลินหลานอิงคิดว่าการเชื่อฟังสามีในครานี้นั้นถูกต้องแล้ว ฉะนั้นนางจะไม่เอ่ยสิ่งใดที่ไม่ควรออกไปแม้แต่ครึ่งคำ ทำตัวเป็นแม่ค้าทำการค้าไม่สนใจสิ่งอื่น

“ข้าไม่ได้มีเรื่องอันใดสำคัญ แค่จะมารับของที่สั่งไว้เท่านั้น”

“หม่อมฉันจัดเตรียมไว้ให้แล้วเพคะ” สตรีงามตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานก่อนจะหันไปสั่งเจ้าเด็กตัวยุ่งที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่หน้ารางลูกคิด “เล่อเล่อไปหยิบกล่องไข่มุกที่ห้องอาเหนียง ^[1] หน่อย”

“ขอรับ”

“กี่ขวบแล้วนั่น” หวังรั่วหวงตี้เอ่ยถาม เมื่อคล้อยหลังเจ้าเด็กจ้ำม่ำที่เดินตุบตับขึ้นบันไดไปเอาของให้มารดา น่าเอ็นดูเสียจริงไม่แปลกใจที่กัวอิ่งหรงจะหลงเด็กคนนี้นักหนา

“หกปีแล้วเพคะ”

“เช่นนั้นหรือ ดูฉลาดน่าดู”

“ตรัสหนักเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หาใช่เสียงของหลินหลานอิงหากแต่เป็นเสียงของชุนอ๋องที่เอ่ยขึ้น

แม่ทัพคนสำคัญของแคว้นเยี่ยนถวายคำนับต่อหวังรั่วหวงตี้ ก่อนจะสนทนากันสองสามประโยคแล้วหันไปสนใจเด็กน้อยที่ทำหน้าเคร่งเครียดถือกล่องไข่มุกล้ำค่าเข้ามา

“นี่ขอรับ เล่อเล่อถือมาอย่างดีไม่กระทบกระเทือนไข่มุกด้านในแน่ ๆ” ผู้ใหญ่ทั้งหลายที่เห็นสีหน้าเคร่งเครียด และน้ำเสียงจริงจังเกินเหตุก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ หวังรั่วหวงตี้ใช้หัตถ์กร้านลูบศีรษะกลม ๆ ด้วยความเอ็นดูเป็นล้นพ้น ก่อนจะเคลื่อนมาบีบแก้มขาว ๆ ที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความมันเขี้ยวเบา ๆ หนึ่งที

รับกล่องไม้ล้ำค่ามาไม่คิดจะเปิดดูเสียด้วยซ้ำ เพราะถึงเปิดดูก็ไม่รู้อยู่ดีว่าสิ่งไหนเรียกว่าดี สิ่งไหนเรียกว่าไม่ดี

“ไม่ตรวจดูหน่อยหรือเพคะ”

“ข้าดูไม่เป็นหรอก หากเป็นชายาชุนอ๋องเลือกให้แล้วคงไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีก” หวังรั่วหวงตี้กล่าว “แล้วท่านต้องเข้าเมืองหลวงหรือไม่เล่า”

“เข้าพ่ะย่ะค่ะ พวกขุนนางหวั่นใจว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นแล้วไร้เงาแม่ทัพเช่นกระหม่อมจะไม่ปลอดภัย”

“ขุนนางเฒ่าไม่ว่าจะที่ใดก็น่ารำคาญไปเสียหมดจริง ๆ”

“ฝ่าบาทจะให้กระหม่อมคุ้มกันให้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะได้ไปจัดเตรียมคน”

“ไม่รบกวนชุนอ๋องถึงเพียงนั้น ข้าเตรียมคนมาเช่นกัน หากจะช่วยเหลือก็พาท่านชายน้อยเข้าเมืองหลวงให้หมิงจูหวงโฮ่วได้เจอหน่อยก็แล้วกัน...มาครั้งก่อนบ่นคิดถึงอยู่ หากได้เจอหน้าพระนางคงดีใจ”

ชุนอ๋องพยักหน้ารับเล็กน้อย ส่วนชายาชุนอ๋องก็นิ่งงันไปแล้ว...หาใช่นางหวงลูกไม่อยากให้ไปไหน แต่ที่นิ่งงันคือไม่เข้าใจในสิ่งที่โอรสสวรรค์ผู้นี้กล่าวออกมาเสียมากกว่า

มาครั้งก่อนหรือ...เช่นนี้แล้วหวงตี้ผู้นี้เสด็จมาต่างแคว้นแบบนี้กี่ครั้งแล้ว...

หวังรั่วหวงตี้มิได้สนใจความตื่นตระหนกของสตรีเพียงหนึ่งเดียวในที่นี้ กลับกันยังหันไปบีบแก้มขาว ๆ ของจางเล่อเทียน คล้ายว่าเจอของเล่นที่ถูกใจก็มิปาน ส่วนเด็กน้อยก็มิได้เกี่ยงงอนเพราะเอาแต่จับจ้องมองของกินที่รับรองแขกของมารดา จนผู้เห็นสายตาละห้อยอย่างหวังรั่วหวงตี้ต้องหยิบขนมชิ้นน้อยขึ้นมาป้อนอย่างเอ็นดู

ช่างเป็นเด็กที่กินเก่งจริง ๆ

เชิงอรรถ

^{^}อาเหนียง ในภาษาจีนโบราณ หมายถึง แม่