ตอนที่ 8: เส้นตายของหวังรั่วหวงตี้

ตอนที่ 8: เส้นตายของหวังรั่วหวงตี้

“เจ้าว่าใครโอหังอวดดี”

“คนแคว้นเยี่ยนอย่างไรเล่าเพคะ ความผิดมากมายถึงเพียงนี้ยังกล้าส่งสารให้ฝ่าบาทต้องลำบากเสด็จไปหาถึงที่เพื่อรับคำขอโทษอีกหรือ ช่างไม่เต็มใจขอโทษเสียจริง”

“หุบปาก” หวังรั่วหวงตี้ห้ามปราม “ต่อให้คนของแคว้นเยี่ยนจะมาหาข้าถึงที่ ข้าจะปฏิเสธและเป็นฝ่ายที่ไปหาเอง” หวังรั่วหวงตี้ไม่เอ่ยสิ่งใดให้กระจ่างแจ้งกว่านี้เพราะนั่นไม่ใช่หน้าที่ เนตรมังกรมองไปยังสตรีที่ทำหน้าฉงน “หมดเรื่องแล้วก็ออกไป แล้วอย่าพูดจาไร้สาระเช่นเมื่อครู่นี้อีก ต่อให้เจ้าเป็นหวงโฮ่วแต่ใช่ว่าข้าจะทำอะไรเจ้าไม่ได้ เจ้าได้รับอิสระตราบเท่าที่เจ้าไม่จุ้นจ้านหาเรื่องให้ข้า แต่เมื่อใดที่เจ้าทำตัวน่ารำคาญก็เตรียมบอกลาอิสระที่เจ้ารักนักรักหนาได้เลย อิสระข้ามอบมันให้เจ้าได้ ข้าก็พรากมันไปจากเจ้าได้เช่นกัน”

เซียวลี่หงที่ได้ยินก็ก้มหน้า ท่าทีเล่นทีจริงเมื่อครู่นี้พลันหายเมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงจังผ่านสุรเสียงที่น้อยครั้งจะได้ยิน หวังรั่วหวงตี้ไม่ค่อยถือสานางต่อให้นางทำตัวไร้สาระในวังหลวงไปวัน ๆ แต่นั่นเพราะอิสระที่พระองค์มอบให้ดั่งที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่เข้ามาอยู่วังนี้ แต่กระนั้นนางเองก็เพิ่งจะตระหนักว่าหวังรั่วหวงตี้ก็ยังเป็นหวังรั่วหวงตี้อยู่วันยังค่ำ

ทั้ง ๆ ที่ว่าหลายปีที่ผ่านมานางได้เข้าใกล้พระองค์หลายก้าวแล้ว แต่ความจริงกลับไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย อ๋องที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านกลิ่นคาวเลือดและซากศพเพื่อมานั่งบัลลังก์มังกรในวันนี้ คือบุคคลที่นางควรรักษาระยะห่างเอาไว้ เพราะเมื่อใดที่พระองค์รู้สึกว่านางขวางหูขวางตาขึ้นมา แม้แต่ลมหายใจนางเองก็คงจะรักษาเอาไว้ไม่ได้...

สุดท้ายเซียวลี่หงจึงทูลลา และกลับออกไปโดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก ส่วนผู้เป็นหวงตี้ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเอือมระอา เซียวลี่หงเป็นสตรีร่าเริงเป็นนิจ สลดได้ชั่วครู่ชั่วคราวก็กลับมาเริงร่าสร้างปัญหาได้แล้ว เขาเห็นนางเหมือนน้องคนหนึ่ง หาใช่มีความรู้สึกเชิงชู้สาว การที่พานางเข้ามาในวังก็ไม่ต่างอะไรจากการพานางมายังขุนนรก สิ่งที่เขาตอบแทนนางได้คือการมอบอิสระเท่าที่วังหลวงนี้จะเอื้ออำนวยให้กับนาง

นางสร้างปัญหาเขาหลับตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่เห็น

นางกล่าวเรื่องไร้สาระเขาปิดหูข้างหนึ่งทำเป็นไม่ได้ยิน

แต่หากการทำตัวเช่นนี้ยิ่งทำให้นางเสียนิสัยเห็นทีเขาต้องกลับมาทบทวนใหม่ว่าอะไรกันแน่ที่เขาควรจะทำ ปิดหูปิดตารักษาอิสระของนาง หรือเปิดหูเปิดตาตัวเอง และพรากอิสระไปจากนาง หวังรั่วหวงตี้จะไม่เป็นเช่นนี้เลยหากนางไม่ก้าวล่วงเข้ามาในเส้นความอดกลั้นของตน

นางว่าร้ายคนแคว้นเยี่ยน บัดนี้ใครบ้างจะไม่ทราบว่าคนที่บงการทุกอย่างของแคว้นเยี่ยนคือหมิงจูหวงโฮ่ว เช่นนี้ต่างอะไรกับการที่นางว่าร้ายกัวอิ่งหรง แล้วเขาจะทนฟังได้อย่างไร...

พูดมาได้อย่างไรว่ากัวอิ่งหรงต้องตรากตรำมาหาเขาถึงแคว้นหาน นางเพิ่งผ่านความลำบากจากการคลอดบุตร ไหนจะต้องรับภาระหนักหนาที่สวามีไม่ได้เรื่องสร้างเอาไว้ แม้จะพยายามทำความเข้าใจว่าเซียวลี่หงมิได้เข้าใจดั่งเช่นที่ตนเข้าใจ แต่สุดท้ายก็อดกลั้นเอาไว้ไม่ได้อยู่ดี

ทำไมหนอ...ทำไมพอเป็นเรื่องของกัวอิ่งหรงเขาจึงแพ้ไม่เป็นท่าอยู่แบบนี้

แล้วถ้าถามว่าเหตุใดหวังรั่วหวงตี้จึงทราบว่าสารจากแคว้นเยี่ยนนั้นต้องทำให้เขากลับไปเยือนที่นั่นอีกครั้ง ข้อนี้ก็ไม่ยากเย็นเช่นกัน...

ทองหนึ่งหีบแลกกับการให้ขุนนางกล่าวเรื่องนี้ในท้องพระโรง...แม้มีคนมองว่าเป็นการต่อรองที่ขาดทุน แต่กลับหวังรั่วหวงตี้กลับมองว่าเรื่องนี้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่เคยทำมา

จะไม่คุ้มได้อย่างไร ครั้งนี้เขาจะได้เดินเข้าวังหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ สนทนากันได้อย่างเปิดเผย และได้ไปเย้ยหยันจางโตวหวงตี้ถึงที่ เหตุใดจะไม่คุ้มเล่า โดยเฉพาะจะได้ไปเข้าเฝ้าจางโตวหวงตี้น่ะ ทองหีบหนึ่งยังน้อยไปด้วยซ้ำ การไปประจันหน้ากับศัตรูซึ่ง ๆ หน้าและเย้ยหยันให้สาแก่ใจจะประเมินค่าเท่าใดก็คงไม่เพียงพอ

จางโตวหวงตี้ที่สร้างความเจ็บปวดอย่างยิ่งยวดให้กับกัวอิ่งหรง บุรุษผู้นั้นฆ่าบุตรของตนเองไม่ให้มีโอกาสได้ลืมตามาดูโลกเสียด้วยซ้ำ เรื่องราวในครั้งนั้นทำให้กัวอิ่งหรงเกือบแหลกสลาย และการประกอบความรู้สึกที่แหลกเหลวไม่มีชิ้นดีให้กลับมานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย...

การไปหานาง และพบว่าสตรีอันเป็นที่รักร่ำไห้ปานจะขาดใจนั้นสร้างความเจ็บปวดให้กับหวังรั่วหวงตี้เสียยิ่งกว่าต้องคมดาบของศัตรูในสนามรบ หากเขาแบกรับความเจ็บปวดนั้นได้เขาก็ยินดี เพียงแค่เศษเสี้ยวหนึ่งก็ยังดี แต่ทว่าในความเป็นจริงเขาทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากนั่งมองอย่างคนไร้หนทาง

ตอนนั้นนึกอยากไปลากคอเจ้าโง่นั่นมาคุกเข่าต่อหน้านาง แต่ก็ทำได้แค่ข่มใจเอาไว้เพราะไม่อาจสอดมือเข้าไปยุ่งได้มากมายนัก สถานะของกัวอิ่งหรงหากพูดอย่างชาวบ้านคือสตรีที่มีพันธะ และเขาเองก็ไม่ต่าง แม้ทั้งหมดจะเป็นด้วยหน้าที่และชาติกำเนิด แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้ออ้างในการทำเรื่องไม่งามเช่นกัน

มันช่วยไม่ได้ที่ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องที่เลือกไม่ได้ สิ่งที่ดีที่สุดคือการปล่อยชีวิตให้ไหลไปตามจังหวะของคลื่นลมแห่งชีวิต เพราะต่อให้เป็นหวงตี้ก็ไม่อาจลิขิตชีวิตให้เป็นดั่งที่หวังได้