เริ่มรักกัน

“น้ำ,,,น้ำครับ ที่รักตื่นเร็ว..ทานข้าวได้แล้ว” เควิ่น ก้มลงกระซิบข้างใบหูขาวของหญิงสาวที่เขาหลงใหล หล่อนนอนคว่ำหน้าอย่างนี้อยู่นานแล้วนะ เขาก็เรียกหล่อนแบบนี้อยู่นานแล้วเหมือนกัน...เขาอุตส่าห์ตื่นมาทำกับข้าวตอนเช้าให้เจ้าหล่อนกิน ดูซิ ทำเสร็จตั้งนั้นแล้ว เข้ามาเรียกหล่อน ยังนอนคว่ำหน้าเบี่ยงใบหน้าสวยทางนู้นที ทางนี้ที เพื่อหนีเสียงเรียกของเขา.....

“น้ำ....ถ้าน้ำไม่ตื่น...ผมจะใช้วิธีปลุกในแบบที่ว่า น้ำจะไม่กล้านอนหลับอีกเลย...” ชายหนุ่มแกล้งกระซิบเสียงทุ้มนั้น ด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า..เมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนยังคงนิ่งอยู่ แววตาเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อนั้น....

“หึ..หนึ่ง...สอง...” เขาแสร้งเคลื่อนกายไปหาหล่อนอย่างช้าๆ ช้าๆ

“ได้ๆ น้ำตื่นแล้วค่ะ...คุณนี่ก็..เอะอะ ๆ ก็จะแกล้งน้ำ ตลอดเลย...” ยังไม่ทันที่ร่างหนาของเขาจะถึงแผ่นหลังของร่างบาง หญิงสาวก็รีบส่งเสียงร้องห้ามเขาพัลวัน หล่อนกลัวว่าเขาจะกินหล่อนอีก ซึ่งกว่าจะได้นอนก็เกือบตีสาม คนอะไร เอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนไม่รู้ นี่ก็ตื่นเช้าอีก หล่อนซิไม่อยากจะลุกขึ้นจากที่นอนด้วยซ้ำ.

เควิ่น เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างเตียงกว้าง เพื่อประคองดวงหน้าสวยเมียของเขา หล่อนนั่งขยี้ตาไปมายังกับเด็กๆ ถูกขัดใจ ชายหนุ่มค่อยๆ ไล้นิ้วยาวจับปอยผมที่ยุ่งเหยิงนั้นขึ้นไปทัดใบหูขาว แล้วก็บอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะครับที่รัก เสร็จแล้วมาทานข้าวกันครับ...”

ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ จะไม่ให้หล่อนเขินได้ยังไงก็เขาเล่นนั่งลงกับพื้นยืดตัวขึ้นเสมอหล่อน จ้องใบหน้าหล่อน แล้วส่งสายตาอบอุ่นมาให้ หัวใจหล่อนเต้นแรงมากเลยตอนนี้ ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายอย่างเควิ่น ผู้ชายจอมเฉยชา เขามีมุมแบบนี้กับเขาด้วย...

ชายหนุ่มอมยิ้ม ในความน่ารักของหญิงสาว หล่อนยังงัวเงียอยู่เลย.... จุ๊บ!!!! ....อุ๊ย...!!! ร่างบางร้องอุทาน เมื่อชายหนุ่มหล่อที่หล่อนจ้องหน้าอยู่เมื่อกี้ ชะโงกหน้ามาจุมพิต ลงที่ปากบางของหล่อน อย่างที่หล่อนไม่ทันตั้งตัว....เขาอมยิ้ม.....

น้ำใส มองตามแผ่นหลังกว้างที่มีสายผ้ากันเปื้อนคาดอยู่ หล่อนนึกแล้วก็อมยิ้มกับตัวเอง นี่เขาชอบเข้าครัวเหรอเนี้ย ดีจริงหล่อนจะได้มีคนทำอาหารให้กินบ่อยๆ น่ารักซะไม่มี แฟนใครเนี๊ยะ

หลังจากที่น้ำใส ล้างหน้าล้างตาก็ลงมาชั้นล่าง ข้าวต้มกุ้งอุ่นๆ ถูกจัดวางเตรียมไว้อยู่ก่อนแล้ว หล่อนหย่อนก้นงามงอนลงตรงอีกฝั่งหนึ่งที่เขานั่งอยู่ สายตาคมคู่สวยก็ชำเรืองมองกุ้งตัวโตในชามข้าวต้ม จนหล่อนต้องเบิกตากว้างขึ้น

“อู้หู้...เอามาจากไหนคะเนี้ยะ...” หล่อนต้องเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ หล่อนแน่ใจว่าที่บ้านหล่อนไม่มีแน่

“ก็ในตู้หละครับ มันแช่ฟิตไว้ ผมเอามาเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นเอง” เควิ่น บอกตามตรง เขาเปิดตู้ตอนเช้าเห็นอาหารทะเลเหลือ สองสามอย่าง เลยนึกอยากทำข้าวต้มกุ้งให้ที่รักเขาทานดีกว่า

“อ๋อ..ถ้างั้นคงเป็นของที่พวกพี่วินเหลือไว้นะคะ...ดีเลยลาภปากนึ..” หล่อนออกความเห็นไปด้วย แล้วก็พาลตักข้าวต้มใส่ปากไปด้วย เธอกินอย่างเอร็ดอร่อย จนมันเลอะขอบปากไปหมดแล้ว สงสัยยายห้าวของเขาจะไม่รู้ตัว ดูซิ....เหมือนเด็กๆ ก็ไม่ผิด...หึ เควิ่น นั่งมองหญิงสาวอันเป็นที่รักของเขาไป ส่ายหน้าไป อมยิ้มในความน่ารักของหล่อนไป นี่คือแม่นักสืบคนเดียวกับที่เขาเจอที่ฮ่องกงหรือนี่ เขาไม่อยากจะเชื่อ....

น้ำใส กำลังง่วนอยู่กับข้าวต้มกุ้งชามโตสุดแสนอร่อยนี้อยู่ โดยที่หล่อนไม่รู้เลยว่ามีร่างหนาของคนตัวโตเข้ามายืนข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไร “อุ้ย...คะ..คุณๆ ทำอะไรคะ น้ำกำลังทานอยู่นะคะ..” ร่างบางสะดุ้งตกใจเล็กน้อย เมื่อมือหนาของผู้ชายอันหล่อเหลาจับข้อมือข้างที่หล่อนใช้ตักข้าวต้มเข้าปากให้หยุดชะงัก คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อใบหน้าคมเข้ม ค่อยๆ ก้มเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยอย่างช้าๆ ....

“อื้ออออ.....” ร่างบางครางออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อลิ้นหนาของชายหนุ่มตวัดเลียเศษอาหารที่ติดอยู่ริมฝีบางบางด้านบนนั้น ....แกร่ง!!! เสียงช้อนกระเบื้องหล่นลงในชามข้าวต้มอย่างไม่รู้ตัว...พวงแก้มใสของหล่อนตอนนี้แดงจัดอย่างเห็นได้ชัด หัวใจดวงน้อยของหล่อนแทบหยุดเต้นก็ว่าได้...เขาทำอะไรของเขาเนี๊ยะ หล่อนอายเป็นบ้าเลย นี่หล่อนกินข้าวติดปากตั้งแต่เมื่อไร แล้วทำไมเขาไม่บอกดีๆ หละ....มาทำแบบนี้ฆ่าหล่อนชัดๆ เลย....

“เลอะหมดแล้วครับ....” เควิ่น มองใบหน้ายายห้าวของเขาแล้วก็อมยิ้ม หล่อนคงตกตะลึงอยู่หละซิ นี่นั่งยังไม่กระพริบตาเลย หล่อนคงคาดไม่ถึงว่าหล่อนจะกินอาหารติดปาก แล้วก็คงคาดไม่ถึงอีกว่าเขาจะใช้วิธีนี้เช็ดให้หล่อน เขาหมั่นเขี้ยวหล่อนที่นั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย ก้มหน้าก้มตากิน โดยไม่เงยหน้ามาคุย หรือมองหน้าคนทำเลยสักนิด คิดแล้วก็น้อยใจ เขาเลยอยากแกล้งอะไรเจ้าหล่อนสักหน่อย หึ...ดูสิยังอึ้งอยู่เลย..ชายหนุ่มอมยิ้มชอบใจ

“เอ่อ...เอ่อ..ขอบคุณนะคะ..แต่บอกน้ำดีๆ ก็ได้นะคะ...ไม่เห็นต้อง........” เสียงของหญิงสาวขาดไปแค่นั้น หล่อนเลือกที่จะไม่พูดแล้วก็งุดหน้าลงทานข้าวต้มสองคำสุดท้าย ด้วยใบหน้าแดงจัดเพราะความเขินอาย...

หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ หล่อนอาสาที่จะช่วยเขาบ้างโดยหล่อนเป็นคนเก็บจานชามล้างเอง ความจริงหล่อนมีแม่บ้านนะ ซึ่งพักอยู่ในบ้านหลังเล็กกับคนสวนในรั้วเดียวกัน แต่ว่าวันนี้ เป็นวันหยุดของพวกเขา หล่อนจึงต้องจัดการเอง...

“เดี๋ยวน้ำจะออกไปเก็บค่าเช่าห้องเช่าสักหน่อย..คุณจะเอาอะไรไหมค่ะ..” น้ำใส เดินออกมาบอกชายหนุ่มที่นั่งจิบกาแฟรับลมทะเลอยู่ที่ลานหลังบ้าน

“เอ่อ..ไม่เอาอะไรหรอกครับ แต่ขอไปด้วยได้ไหม..อยากไปดูหนะครับ..” ชายหนุ่มเอ่ยร้องตามหล่อนไปด้วย โดยส่งสายตาออดอ้อนมายังหล่อน จนหญิงสาวอมยิ้ม ส่ายศีรษะไปมาด้วยความระอานิดๆ

ทั้งสองลงจากรถ เข้าไปยังออฟฟิตที่ดูแลห้องเช่าราวๆ สามสิบห้องในตัวเมืองหัวหิน ซึ่งวันนี้จะมีพนักงานเก็บเงินค่าเช่าห้องอยู่สองคน หญิงสาวทั้งสองคน มองชายหนุ่มรูปหล่อชาวตะวันตกที่ตามติดเจ้านายสาวของพวกหล่อนทุกฝีก้าวยังกับปลิงก็ไม่ปาน...

“เอ่อ..แฟนหรือคะคุณน้ำ...หล่อจังเลยนะคะ..พูดไทยได้หรือเปล่าคะ..” พนักงานสาวทั้งสองคนรีบกระหน่ำคำถามมายังหล่อนด้วยความอยากรู้ เมื่อชายหนุ่มขอตัวไปคุยโทรศัพท์

“อ๋อ...เอ่อ...ๆ ๆ ๆ ...ใช่ครับ ผมเป็นแฟนคุณน้ำ..มีอะไรถามผมได้นะครับ.” ยังไม่ทันที่น้ำใสจะตอบ เสียงเข้มของชายหนุ่มหล่อเหลาที่ถามถึงก็ตอบคำถามนั้นด้วยตัวเอง

“เอ่อๆ ๆ ไม่มีอะไรหรอกคะ...แค่อยากรู้ เพราะปกติคุณน้ำไม่เคยพาใครมาด้วยนอกจากคุณนี่แหละค่ะ” เสียงพนักงานสาวคนหนึ่งพูดคุยกับชายหนุ่มอย่างติดๆ ขัดๆ เพราะหล่อนกำลังอึ้งอยู่กับฝรั่งรูปหล่อคนนี้พูดไทยคล่องปรือเลย

“น้ำ ไม่เคยพาใครมาที่นี่เลยเหรอ..ผมเป็นคนแรกใช่ไหมครับ.” เควิ่น เอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งข้างคนขับ ซึ่งตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับบัญชีรายรับค่าเช่าห้องในมือ

“อืมใช่ค่ะ....” น้ำใส ตอบไปแบบสั้นๆ เพราะตอนนี้หล่อนกำลังคำนวณตัวเลขอยู่..แต่แค่คำสั้นๆ นั้นมันก็ทำให้ชายหนุ่มหล่อที่ทำหน้าที่สารถียิ้มกว้างจนปากเกือบฉีกถึงหู ด้วยความดีใจ

เมื่อเสร็จธุระนอกบ้านทุกเรื่องแล้วทั้งสองก็กลับมาบ้านด้วยอาหารการกิน ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านอย่างเต็มมือ... “น้ำ...เย็นนี้เราไปเดินเล่นรับลมกันนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยปากชวนหญิงสาวเองเลย เขาอยากเดินสวีทหวานกับเจ้าหล่อนที่ชายทะเลบ้าง

ร่างบางกับร่างหนาเดินเปลือยเท้าเปล่ากับชายหาดขาวสะอาดที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ทั้งสองมองตากันหวานซึ้งอย่างกับคู่รักที่รักใคร่กันนานแรมปี สายลมเย็นและเสียงคลื่นที่สาดซัดเข้าหาฝั่งมันดูโรแมนติกเป็นที่สุด ชายหนุ่มค่อยๆ สอดมือเข้าประสานฝ่ามือน้อยอันนุ่มนิ่มของหญิงสาว หล่อนไม่ขัดขืนยอมให้เขาสอดรับมันอย่างเต็มใจ ใบหน้าสวยหันมองมายังชายหนุ่ม ดวงตาของทั้งสองประสานกันอย่างรักใคร่ วันนี้ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ทั้งสองคนมีใจให้กัน รักกันด้วยความเต็มใจ หนทางข้างหน้าจะเป็นยังไงมันก็เป็นเรื่องของอนาคต

ในระหว่างที่ทั้งสองเดินพูดคุยหยอกล้อกันอย่างมีความสุขนั้น มีสายตาดุกร้าวของใครบางคนที่ดักซุ่มมองมายังพวกเขาโดยทั้งสองคนไม่รู้ตัว...>>>>>>