บทที่ 1

ตื่นในร่างคุณหนูสาม

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นราวกับฉีกท้องนภาออกเป็นสองส่วน ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจากท้ายทอย ก่อนที่หญิงสาวจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นไม้จันทน์หอมเย็นลอยอวลอยู่ในอากาศ ผ้าม่านสีดำปักดิ้นทองไหวเบา ๆ ตามแรงลมยามค่ำคืน เวินซูฉีขมวดคิ้ว

“ที่นี่… ที่ไหน…” เสียงของนางแหบพร่าอย่างคนขาดน้ำ ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือรถบรรทุกที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง เสียงเบรกดังลั่น และแรงกระแทกมหาศาล ที่จริงนางควรตายไปแล้ว แต่ตอนนี้…

เวินซูฉีสะดุ้งเมื่อพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงกว้าง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เส้นผมยาวสยายเต็มหมอน ไม่ใช่ร่างของนาง มือเรียวขาวซีดนี้ไม่ใช่มือของหญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดที่ทำงานจนแทบไม่มีเวลานอนแน่นอน

“อะไรกันนี่…” ยังไม่ทันตั้งสติ เสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากมุมห้อง

“ในที่สุดก็ฟื้นเสียที” หัวใจเวินซูฉีกระตุกแรง

นางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเห็นบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆเงิน ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาเย็นเฉียบราวหิมะหมื่นปี เพียงนั่งนิ่ง ๆ ก็แผ่แรงกดดันน่าหวาดหวั่นออกมา

ชายผู้นั้นกำลังมองนางเหมือนมองสิ่งสกปรก เวินซูฉีเผลอกลืนน้ำลาย ผู้ชายคนนี้… หล่อเกินมนุษย์ไปหรือไม่ แต่สายตานั่นน่ากลัวชะมัด

“เจ้าคงพอใจแล้วสินะ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

“ใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้เพื่อปีนขึ้นเตียงข้า”

เวินซูฉีชะงัก …ปีนเตียงเช่นนั้นรึ? ทันใดนั้น ความทรงจำมหาศาลก็ไหลทะลักเข้ามาในหัว

“อึก!” นางกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด ชื่อของเจ้าของร่างนี้คือ “เวินซูฉี” คุณหนูสามแห่งจวนเวิน ผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ทั่วเมืองหลวง โง่เขลา หลงผู้ชาย เอาแต่ใจ และที่สำคัญเมื่อคืน นางวางยาและปีนขึ้นเตียงราชครูแห่งแคว้น “หยางเซียวหาน” บุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดรองจากฮ่องเต้! เวินซูฉีแทบอยากกรีดร้องว่า

“บัดซบ…” แต่ก็เพียงนึกในใจ นางทะลุมิติมาไม่พอ ยังมาอยู่ในร่างตัวร้ายอีกเช่นนั้นรึ?! หยางเซียวหานเห็นนางเงียบไปก็แค่นหัวเราะ

“คิดจะเล่นละครต่อหรือ” เขาลุกขึ้นช้า ๆ ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมเย็นจากกายเขาทำให้เวินซูฉีเผลอชะงัก ก่อนจะรู้สึกถึงแรงบีบที่คาง เขาเชยหน้าของนางขึ้นอย่างไม่อ่อนโยน

“ฟังให้ดีเวินซูฉี ต่อให้เจ้าพยายามใช้ร่างกายจับข้า ข้าก็ไม่มีวันแต่งหญิงอย่างเจ้า”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจ หากเป็นเจ้าของร่างเดิมคงร้องไห้ไปแล้วแต่เวินซูฉีคนใหม่กลับนิ่ง

นางมองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้า ก่อนจะถามช้า ๆ

“ท่านพูดจบหรือยัง”

หยางเซียวหานนิ่งไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่านางจะตอบแบบนี้ เวินซูฉีปัดมือเขาออก

“ถ้าจบแล้วก็หลีกไป ข้าปวดหัว”

เวลานั้นบรรยากาศในห้องเงียบกริบ ดวงตาคมของชายหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย

“เจ้าว่าอะไรนะ”

เวินซูฉีนวดขมับอย่างหงุดหงิด “ข้าบอกว่าปวดหัว”

นางกวาดตามองรอบห้อง ก่อนถอนหายใจ

“อีกอย่าง ข้าก็ไม่ได้อยากแต่งกับท่าน” ประโยคนั้นทำให้ใบหน้าของหยางเซียวหานเย็นเยียบลงทันที

ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมีสตรีคนใดกล้าพูดกับเขาเช่นนี้ โดยเฉพาะสตรีที่พยายามปีนขึ้นเตียงเขาเอง!

“เวินซูฉี”

เสียงเขาต่ำลงอย่างอันตราย

“เจ้าคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก”

เวินซูฉีอยากหัวเราะ ลูกไม้บ้านบิดาเจ้าน่ะสิ! นางยังงงอยู่เลยว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ก่อนตอบอย่างจริงจัง

“ฟังนะท่านราชครู ข้าไม่รู้ว่าเมื่อก่อนข้าเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ข้าไม่ได้สนใจท่าน”

หยางเซียวหานจ้องนางนิ่ง เวินซูฉีพูดต่อ

“เมื่อคืนถือว่าพลาดแล้วกัน ต่างคนต่างลืมมันไปเถอะ” พูดจบ นางก็ลุกจากเตียง แต่เพราะร่างนี้อ่อนแอเกินไป ขาเลยอ่อนจนเกือบล้ม

หมับ! หยางเซียวหานคว้าข้อมือนางไว้โดยอัตโนมัติ ทั้งสองชะงัก ระยะใกล้เพียงคืบทำให้เวินซูฉีเห็นใบหน้าหล่อเหลาชัดยิ่งกว่าเดิม ขนตายาว…สันจมูกโด่ง…ริมฝีปากบางเย็นชา…ให้ตายเถอะ หล่อเหมือนพระเอกซีรีส์จีนงบพันล้าน แต่ติดตรงนิสัยนี่แหละ เวินซูฉีดึงมือกลับทันที

“ขอบคุณ” น้ำเสียงห่างเหินของนางทำให้หยางเซียวหานขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เขารู้สึกแปลก หญิงคนนี้ไม่เหมือนเมื่อคืนเลย เมื่อคืนเวินซูฉีร้องไห้ ออดอ้อน พยายามเกาะเขาไม่ปล่อย แต่นางตรงหน้ากลับสงบนิ่ง แววตาชัดเจน ไม่เหลือความหลงใหลสักนิด เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ทันใดนั้น

ปัง! ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรง สาวใช้ในชุดเขียวรีบวิ่งเข้ามา ก่อนหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นทั้งสองอยู่ในห้องเดียวกัน