LOGINShare
บทที่ 2
publish date:
2026-05-12 19:07:47“คุณ… คุณหนู!” เวลานั้นนางแทบเป็นลม เวินซูฉีจำได้ทันทีจากความทรงจำ สาวใช้คนนี้ชื่อ “ชิงเอ๋อร์” เป็นคนเดียวในจวนที่จริงใจกับเจ้าของร่าง ชิงเอ๋อร์รีบคุกเข่า
“บ่าวผิดเองเจ้าค่ะ บ่าวดูแลคุณหนูไม่ดี…” เวินซูฉีรีบเข้าไปพยุงนางขึ้น
“ลุกเถอะ ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
ชิงเอ๋อร์ชะงัก คุณหนู… พูดกับนางดี ๆ เช่นนั้นรึ? ก่อนที่เด็กสาวจะทันคิดต่อ เสียงเย็นของหยางเซียวหานก็ดังขึ้น
“พาคุณหนูสามกลับจวนเดี๋ยวนี้” ชิงเอ๋อร์ตัวสั่นทันที ข่าวนี้ถ้าหลุดออกไป คุณหนูสามจบสิ้นแน่! เวินซูฉีเองก็รู้ ในยุคโบราณ ชื่อเสียงผู้หญิงสำคัญยิ่งกว่าชีวิต แต่แปลกตรงที่นางไม่รู้สึกอะไรเลย อาจเพราะนี่ไม่ใช่ชีวิตเดิมของนาง หญิงสาวหันกลับไปมองหยางเซียวหาน
“เรื่องเมื่อคืน หากท่านไม่พูด ข้าก็ไม่พูด”
“…”
“ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น” พูดจบ นางก็เดินออกจากห้องทันที ทิ้งให้หยางเซียวหานยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาคมมองตามแผ่นหลังนั้นอย่างครุ่นคิด ผิดปกติ มันผิดปกติเกินไป หญิงอย่างเวินซูฉีไม่มีทางยอมถอยง่าย ๆ แน่ หรือว่านางกำลังเล่นละครใหม่? ชายหนุ่มหรี่ตาลง
“โม่เฉิน” ขณะนั้นเงาดำปรากฏตัวขึ้นเงียบ ๆ ชายร่างใหญ่ในชุดคลุมสีทมึนปรากฏตัวขึ้นขณะค้อมตัวลงช้า ๆ
“นายท่าน”
“เจ้าจงไปสืบมาให้ข้าเดี่ยวนี้”
“ขอรับ”
หยางเซียวหานมองประตูที่ปิดลงช้า ๆ “ข้าอยากรู้… นางกำลังคิดอะไรกันแน่”
อีกด้านหนึ่ง เวินซูฉีกำลังนั่งอยู่ในรถม้ากลับจวนเวิน ชิงเอ๋อร์ลอบมองผู้เป็นนายอย่างหวาด ๆ
“คุณหนู…”
“หืม?”
“ท่าน… ไม่เป็นอะไรจริงหรือเจ้าคะ”
เวินซูฉียิ้มบางก่อนตอบ “ข้าเหมือนคนเป็นอะไรหรือ”
ชิงเอ๋อร์อึ้ง คุณหนูสามในอดีตเอาแต่ร้องไห้ โวยวาย และอาละวาด แต่ตอนนี้กลับสงบนิ่งจนเหมือนคนละคน เวินซูฉีถอนหายใจเบา ๆ แล้วเปิดม่านรถม้าออก เมืองหลวงโบราณอันคึกคักปรากฏต่อสายตา ผู้คนแต่งชุดฮั่นโบราณ ร้านค้าเรียงราย เสียงพ่อค้าแม่ค้าดังระงม ทุกอย่างเหมือนความฝัน แต่เวินซูฉีรู้ดี นี่คือความจริง นางตายแล้ว และกำลังเริ่มชีวิตใหม่… ในร่างหญิงร้ายที่คนทั้งเมืองเกลียดชัง หญิงสาวยกมือขึ้นแตะหน้าอกตนเอง หัวใจยังเต้นแรง ไม่ใช่เพราะกลัวแต่เป็นความรู้สึกเหมือนกำลังจะได้เริ่มเกมใหม่อีกครั้ง ริมฝีปากแดงค่อย ๆ ยกยิ้ม
“น่าสนุกดีนี่…”
รถม้าของจวนเวินแล่นผ่านถนนหินในเมืองหลวงอย่างเชื่องช้า เสียงล้อบดกับพื้นดังกรอดแกรด สลับกับเสียงผู้คนสองข้างทางที่เริ่มตื่นจากยามเช้า ร้านค้าเปิดประตู แม่ค้าเริ่มตั้งแผง คนขายซาลาเปาร้องเรียกลูกค้า ทว่าภายในรถม้ากลับเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ เวินซูฉีนั่งพิงผนังรถม้า ดวงตาหลุบต่ำมองฝ่ามือของตนเอง มือคู่นี้เรียวเล็ก ขาวนวล นุ่มนิ่มเหมือนคนไม่เคยจับงานหนัก ไม่ใช่มือของนาง แม้จะผ่านมาระยะหนึ่งแล้ว แต่นางก็ยังรู้สึกประหลาดอยู่ดี
เมื่อคืนก่อนนางยังเป็นหญิงสาวจากโลกปัจจุบัน ผู้ทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาหายใจ วัน ๆ ต้องวิ่งไล่ตามงาน เอกสาร ลูกค้า และหัวหน้าที่เหมือนเกิดมาเพื่อดูดพลังชีวิตผู้อื่น แต่วินาทีถัดมา นางกลับลืมตาขึ้นบนเตียงของบุรุษแปลกหน้า ไม่ใช่บุรุษธรรมดาเสียด้วย แต่เป็น “หยางเซียวหาน” ราชครูแห่งแคว้นต้าเยี่ยน
บุรุษผู้ทรงอำนาจ เย็นชา และเกลียดชังเจ้าของร่างนี้เข้าไส้ เวินซูฉีหลับตาลงช้า ๆ ความทรงจำของร่างเดิมยังคงปะปนอยู่ในหัวราวกับเศษกระจกแตก เจ้าของร่างเดิมเป็นคุณหนูสามแห่งจวนเวิน บุตรสาวภรรยาเอกผู้ล่วงลับ แต่หลังมารดาตาย นางก็ถูกฮูหยินรองกดขี่ ถูกพี่สาวต่างมารดาหลอกใช้ และถูกทั้งเมืองมองว่าเป็นหญิงไร้ยางอาย
ความโง่เขลาหลายอย่างของนาง ไม่ใช่เพราะนางเลวโดยกำเนิด แต่เพราะไม่มีใครสอน ไม่มีใครปกป้อง และไม่มีใครรักนางจริง เวินซูฉีถอนหายใจเบา ๆ
“ชีวิตเจ้านี่… หนักไม่เบาเลยนะ”
ชิงเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สะดุ้งเมื่อได้ยินคุณหนูพูดคนเดียว
“คุณหนูว่าอะไรนะเจ้าคะ”
เวินซูฉีลืมตา มองสาวใช้น้อยตรงหน้า ชิงเอ๋ออายุราวสิบหกสิบเจ็ด ใบหน้ากลมเล็ก ดวงตาแดงก่ำเพราะร้องไห้มาตลอดทาง นางกำชายกระโปรงแน่น สีหน้าทั้งกังวล ทั้งหวาดกลัว เวินซูฉีถามเสียงเรียบ
“เจ้ากลัวอะไรกัน”
ชิงเอ๋อร์เม้มปาก “บ่าว… บ่าวกลัวว่าพอกลับถึงจวนแล้ว นายท่านจะลงโทษคุณหนูเจ้าค่ะ”
เวินซูฉีเลิกคิ้ว “ลงโทษรึ?”
“เรื่องเมื่อคืน…” ชิงเอ๋อร์พูดเสียงเบาลง “หากนายท่านรู้ว่าคุณหนูไปค้างคืนที่จวนราชครู ข่าวลือจะต้อง…”
Latest chapter
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 203
เวินซูฉีมองมือของตนเอง “แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่า การเปลี่ยนชะตาไม่ใช่เพียงการทำลายศัตรู”“แล้วคืออะไร”“คือการเลือกว่าจะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างไร”นางหันกลับมามองเขา “ข้าเลือกไม่อยู่กับความแค้น เลือกไม่ปล่อยให้อดีตตัดสินว่าข้าควรเป็นคนเช่นใด และเลือกอยู่กับคนที่ข้ารัก”แววตาของหยางเซียวหานอ่อนลงทันที“ข้าดีใจที่เจ้ากล่าวเช่นนี้”“ท่านเคยกลัวว่าข้าจะจากไปหรือ”เขาไม่ลังเล “กลัวสิ”“แม้ผ่านมาหลายปีแล้วหรือ”“ความกลัวบางอย่างไม่หายไปง่าย ๆ”เวินซูฉีมองเขาด้วยความเข้าใจ หลังจากวันที่นางเกือบตาย หยางเซียวหานไม่เคยลืมความรู้สึกสูญเสีย แม้เขาจะเรียนรู้ที่จะไม่ควบคุมนางมากเกินไป แต่ทุกครั้งที่นางออกจากเมืองหรือไปยังสถานที่เสี่ยง เขายังคงเงียบผิดปกติและรออยู่จนกว่านางจะกลับ นางจึงยกมือแตะแก้มเขา“ข้าจะไม่จากไปง่าย ๆ”“เจ้าสัญญาแล้ว”“ข้าจำได้”“เจ้าบอกว่าจะอยู่กับข้าจนผมขาว”เวินซูฉีมองเส้นผมของเขา ก่อนพบเส้นสีเงินเล็ก ๆ บริเวณขมับ“ท่านเริ่มมีผมขาวแล้ว”หยางเซียวหานชะงัก “ตรงไหน”นางยื่นมือไปแตะ “ตรงนี้”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เวินซูฉีหัวเราะ“ท่านกลัวแก่หรือ”“ไม่”“เช่นนั้นเหตุใดทำหน้าเช่นนี้”“ข้
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 202
“เช่นนั้นช่วงเช้าพักเสียบ้าง”“ข้ากำลังอ่านจดหมาย มิได้ทำงานหนัก”หยางเซียวหานเหลือบมองจดหมายบนโต๊ะ“เมืองเหนือมีเรื่องใด”“สถานพยาบาลแห่งใหม่เปิดสอนได้แล้ว เด็กสาวในเมืองนั้นจะมีโอกาสเรียนรู้วิชาแพทย์มากขึ้น”เวินซูฉียิ้ม “เมื่อก่อนสตรีจำนวนมากไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอ่านตำรา แต่ตอนนี้พวกนางกำลังจะได้เรียนในสิ่งที่ต้องการ”หยางเซียวหานรินชาให้นาง “นี่คือสิ่งที่เจ้าสร้างขึ้น”“ไม่ใช่ข้าคนเดียว”“แต่หากไม่มีเจ้า เรื่องนี้คงไม่เกิด”เวินซูฉีมองไออุ่นที่ลอยขึ้นจากถ้วยชา“ข้าเพียงไม่อยากให้หญิงสาวคนอื่นต้องใช้ชีวิตอย่างที่ข้าเคยเผชิญ”หยางเซียวหานนั่งลงข้างนาง “เจ้าทำสำเร็จแล้ว”นางเงยหน้ามองเขา “ยังไม่ทั้งหมด”“เจ้าจะเปลี่ยนคนทั้งแผ่นดินหรือ”“หากเปลี่ยนได้ก็ดี”เขาหัวเราะเบา ๆ “สมกับเป็นเจ้า”เวินซูฉีเองก็ยิ้มตาม ลมพัดกลีบดอกเหมยตกลงบนโต๊ะหนึ่งกลีบ นางยื่นมือไปรับไว้ แล้วความทรงจำมากมายก็ไหลย้อนกลับมาในใจ ครั้งหนึ่ง นางเคยตื่นขึ้นมาในชีวิตที่เต็มไปด้วยข้อกล่าวหาชื่อเวินซูฉีในวันนั้นคือสัญลักษณ์ของความไร้ยางอาย ผู้คนหัวเราะเยาะนาง มองว่านางเป็นหญิงร้ายผู้คิดปีนขึ้นสู่ที่สูงด้วยเล่ห์เหลี่ยม แ
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 201
“ต่อให้วันหนึ่งข้าไม่มีตำแหน่ง ไม่มีอำนาจ และไม่เหลือสิ่งใด”“ท่านยังมีข้า”นางตอบโดยไม่ลังเล หยางเซียวหานกอดนางแน่นขึ้น“ใช่” เขากล่าว “เพียงมีเจ้า ข้าก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีก”เวินซูฉีเงยหน้าขึ้นมองเขา “อย่าพูดเช่นนั้น ท่านยังต้องทำงานเพื่อแผ่นดิน”“ตอนนี้ยังพูดเรื่องงานอีกหรือ”“ข้าเพียงเตือนว่าท่านยังเป็นราชครู”“คืนนี้ข้าเป็นเพียงสามีของเจ้า”เวินซูฉีเลิกคิ้ว “แล้วท่านสามีต้องการสิ่งใด”หยางเซียวหานก้มลงจนหน้าผากแตะกับหน้าผากนาง “ขอจูบเจ้าได้หรือไม่”นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา“ได้”เขาจึงประทับริมฝีปากลงมาอย่างอ่อนโยน จุมพิตนั้นไม่มีความรีบร้อน ไม่มีความหวาดกลัว และไม่มีความรู้สึกว่าทั้งสองอาจต้องจากกันในวันรุ่งขึ้น มันเป็นเพียงจุมพิตของสามีภรรยาคู่หนึ่ง ในคืนธรรมดาใต้ต้นเหมยที่กำลังผลิบาน เต็มไปด้วยความรัก ความเชื่อใจ และคำสัญญาว่าจะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกัน เมื่อทั้งสองแยกออกจากกัน เวินซูฉียังคงยืนอยู่ในอ้อมแขนเขา“กลับเข้าเรือนเถิด” หยางเซียวหานกล่าว“ท่านเริ่มเป็นห่วงว่าข้าจะหนาวอีกแล้วหรือ”“ใช่”“เมื่อครู่ยังพูดเสียซาบซึ้ง ตอนนี้กลับมาเป็นราชครูขี้กังวลเหมือนเดิม”“
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 200
เวินซูฉีหลุบตาลงชั่วครู่ เพื่อซ่อนความร้อนที่ขึ้นมาบริเวณขอบตา แต่หยางเซียวหานยังคงเห็น เขายกมือขึ้นแตะข้างแก้มนางอย่างอ่อนโยน“เมื่อก่อนข้าไม่เคยกลัวความตาย” เขากล่าว “แต่หลังจากมีเจ้า ข้ากลับกลัว”“เพราะเหตุใด”“เพราะข้ายังอยากใช้ชีวิตกับเจ้าอีกนาน”คำตอบเรียบง่ายนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของนาง“ข้าอยากเห็นดอกไม้ในสวนนี้บานทุกปี” เขากล่าวต่อ “อยากเถียงกับเจ้าเรื่องงานราชการ อยากถูกเจ้าตำหนิว่าเป็นคนหวงเกินไป อยากกินอาหารที่เจ้าตักให้ และอยากตื่นขึ้นมาเห็นเจ้าอยู่ข้างกายทุกเช้า”หยางเซียวหานหยุดไปชั่วครู่ ราวกับกำลังรวบรวมทุกความรู้สึกที่เก็บไว้ในใจมานาน“ข้าไม่ได้รักเจ้าเพราะเจ้าช่วยชีวิตฝ่าบาท ไม่ได้รักเพราะเจ้าฉลาดหรือกล้าหาญ ไม่ได้รักเพราะคนทั้งเมืองยอมรับเจ้า”เขามองนางด้วยสายตาที่มั่นคงที่สุด “ข้ารักเจ้าเพราะเจ้าเป็นเวินซูฉี”คำพูดนั้นทำให้เวินซูฉีไม่อาจซ่อนน้ำตาได้อีก หยดน้ำใสเอ่อขึ้นตรงขอบตา ก่อนจะไหลลงข้างแก้มช้า ๆ หยางเซียวหานใช้นิ้วเช็ดให้นางทันที“เหตุใดจึงร้องไห้”“เพราะท่านพูดมากเกินไป”“ข้าพูดผิดหรือ”“ไม่ผิด” นางส่ายหน้า “แต่ข้าไม่เคยคิดว่าท่านจะพูดคำเหล่านี้ได้”“ข้าเอ
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 199
“ข้าเพียงถามว่า หากเกิดโรคระบาดแล้วงบไม่พอรักษา เขาจะรับผิดชอบหรือไม่”เวินซูฉีหัวเราะ “นั่นเรียกว่ากดดัน”“ข้าพูดความจริง”“ได้ ข้าไม่เถียงกับท่าน”หยางเซียวหานมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม “เจ้าดีใจหรือไม่”“ดีใจสิ คนยากจนจะได้รับการรักษามากขึ้น”“เช่นนั้นก็ดี”เวินซูฉีสังเกตเห็นว่าเขาดูเงียบผิดปกติ แม้ปกติหยางเซียวหานจะพูดน้อย แต่คืนนี้คล้ายมีสิ่งใดอยู่ในใจ นางจึงถามตรง ๆ“ท่านมีเรื่องจะพูดกับข้าหรือ”เขาชะงักเล็กน้อย “เหตุใดจึงถาม”“ท่านมองข้ามาหลายครั้งแล้ว”“ข้ามองเจ้าไม่ได้หรือ”“ได้ แต่สายตาของท่านวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน”หยางเซียวหานเงียบไป เวินซูฉีจึงหันมาเผชิญหน้าเขาเต็มตัว“เกิดเรื่องใดขึ้น”“ไม่มีเรื่องร้าย”“เช่นนั้นเหตุใดจึงลังเล”เขามองนางนิ่งอยู่นาน ก่อนก้มลงมองมือที่กุมกันอยู่“ข้าเพียงนึกถึงเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใด”“ข้าไม่เคยบอกรักเจ้าอย่างที่ควรจะพูด”เวินซูฉีชะงัก “ท่านบอกแล้ว”“ไม่เหมือนกัน”“แตกต่างอย่างไร”หยางเซียวหานเงยหน้าขึ้นมองนาง“ทุกครั้งที่ข้าบอกรักเจ้า มักเป็นเวลาที่เกิดอันตราย หรือหลังจากเกือบสูญเสียเจ้าไป”เขากล่าวช้า ๆ “ครั้งแรก ข้าพูดขณะเจ้าหมดสติ ไม่รู
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 198
“เซียวหาน”“อืม”“ขอบคุณ”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรื่องใด”“ทุกเรื่อง”“ข้าไม่ต้องการคำขอบคุณจากเจ้า”“เช่นนั้นต้องการอะไร”หยางเซียวหานมองนางนิ่ง ก่อนตอบ “ต้องการให้เจ้าอยู่กับข้าเช่นนี้”เวินซูฉียิ้ม “ข้าจะอยู่”เขายื่นมือออกมา นางวางมือลงบนฝ่ามือนั้นอย่างคุ้นเคย ทั้งสองเดินกลับเรือนเคียงกัน แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอดเงาของพวกเขาลงบนทางหินเป็นเงาสองสายที่เชื่อมต่อกัน เวินซูฉีมองเงานั้นแล้วรู้สึกสงบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนนางไม่ได้กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไร ไม่ได้คิดว่าจะต้องต่อสู้กับผู้ใด และไม่ได้รู้สึกว่าความสุขตรงหน้าจะถูกพรากไปทุกเมื่อเหมือนแต่ก่อนเพราะนางเข้าใจแล้วว่า ความสงบไม่ได้หมายถึงชีวิตจะไม่มีพายุอีกเลย หากหมายถึงการมีที่ยืนมั่นคงแม้พายุจะหวนกลับมา นางมีบ้าน มีคนที่รัก มีงานที่มีความหมาย และมีหัวใจที่ไม่ต้องหลบซ่อนความรู้สึกอีกต่อไปเวินซูฉีเคยมีชีวิตอยู่เพื่อเอาตัวรอด เคยใช้ความแค้นเป็นแรงผลักดัน และเคยคิดว่าความอ่อนโยนคือจุดอ่อน แต่วันนี้นางสามารถยืนใต้ดอกเหมยที่ผลิบาน ยิ้มให้เด็กคนหนึ่ง และเดินจับมือสามีกลับบ้านโดยไม่ต้องสวมเกราะป้องกันหัวใจนี่คือความสงบที่นางแลกมาด้วยทุกสิ
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 1
ตื่นในร่างคุณหนูสามเสียงฟ้าร้องดังสนั่นราวกับฉีกท้องนภาออกเป็นสองส่วน ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจากท้ายทอย ก่อนที่หญิงสาวจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นไม้จันทน์หอมเย็นลอยอวลอยู่ในอากาศ ผ้าม่านสีดำปักดิ้นทองไหวเบา ๆ ตามแรงลมยามค่ำคืน เวินซูฉีขมวดคิ้ว“ที่นี่… ที่ไหน…” เสียงของนางแหบพร่าอย่างคนขาดน
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 14
รอยยิ้มของหลิวซื่อแข็งค้าง บรรยากาศเริ่มกดดันขึ้นเรื่อย ๆ ชิงเอ๋อร์มองคุณหนูของตนด้วยสายตาเป็นประกาย เมื่อก่อนคุณหนูสามไม่มีวันกล้าพูดเช่นนี้ แต่ตอนนี้…นางกลับกดดันฮูหยินรองจนพูดไม่ออก เวินซูฉีปิดสมุดบัญชีช้า ๆ“ข้าไม่สนว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างไร” นางลุกขึ้นยืน “แต่ต่อจากนี้ เงินของเรือนหลานเยว่ ห้ามข
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 13
“แต่หากข้าได้ยินว่ามีคนพูดลับหลังอีก…” รอยยิ้มบนริมฝีปากค่อย ๆ จางลง “ข้าจะขายผู้นั้นออกนอกเมืองทันที”บ่าวทุกคนหน้าซีดเผือด เวินซูฉีหันหลังเดินออกจากเรือนครัวอย่างสงบ ชิงเอ๋อร์รีบตามไป พลางกระซิบด้วยความตื่นเต้น“คุณหนู ท่านเก่งมากเจ้าค่ะ! ดูสิ พวกมันกลัวจนหน้าขาวหมดแล้ว!”เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ “คน
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 12
เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที ชายผู้นั้นหน้าแดงจัด“เจ้า… หญิงไร้ยางอาย!”เวินซูฉีเดินเข้าไปใกล้ สีหน้ายังคงสงบ “แล้วอย่างไร”ชายคนนั้นชะงัก เวินซูฉีมองเขาตรง ๆ“ข้าปีนเตียงราชครูแล้วไปหนักหัวเจ้าหรือ” คนทั้งตลาดเงียบกริบ ชิงเอ๋อร์แทบหยุดหายใจ คุณหนู! พูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้เลยหรือ! เวินซูฉียกยิ้ม“หรือเจ้
You May Also Like
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม166.6K viewsทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ75.4K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว96.2K viewsแต่งกับขุนนาง
หอมดังเดิม123.2K viewsแม่นาง! มาเป็นฮูหยินข้าเถิด
ถานเซียง238 viewsม่านรัก ม่านทระนง
ม่านอวี้233 viewsทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ593 viewsเมื่อตำราวสันต์ของข้า ดันไปปลุกมังกรที่หลับไหลของซื่อจื่อ
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า120 views
