Chapter5: ผู้หญิงอีกคน

“ตื่นแล้วเหรอคะคุณหนู” เสียทักทายเป็นภาษาจีนจากหญิงสูงวัยดังขึ้น เมื่อสาวผิวขาวเดินลงบันไดมา สาวใช้และลูกน้องของเจ้าของบ้านหลายคนทำหน้าที่ของตนเอง ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบบ้านก็ไม่เห็นเจ้าของบ้านรวมถึงลูกน้องคนสนิทด้วย

“ทานอาหารเช้าก่อนดีกว่าค่ะคุณหนู ป้าให้เด็กเตรียมอาหารไว้ที่โต๊ะอาหารแล้วค่ะ”

“เอ่อ….คุณเฉินล่ะคะ”

“คุณเฉินกำลังเดินทางกลับค่ะ เห็นลู่เหวินบอกว่ามีธุระด่วนที่มาเก๊า” ป้าหลิวบอกออกมายิ้มๆ หญิงสาวพยักหน้ารับในใจแอบคิดว่าเขาคงไม่คิดจะทิ้งเธอไปหรอกนะ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงไปจากที่นี่ทันที หญิงสูงวัยพาหญิงสาวเดินไปที่โต๊ะกินข้าว บนโต๊ะมีอาหารมากมายจนทำให้คนมองลอบกลืนน้ำลาย เพราะตั้งแต่เธอมาอยู่ที่ไต้หวันกับข้าวแต่ละมื้อของเธอก็ไม่ได้เยอะขนาดนี้

“หมดนี่เลยเหรอคะ”

“ป้าไม่รู้ว่าคุณหนูชอบทานอาหารแบบไหน เลยให้เด็กทำอาหารมาหลายอย่างเลยค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะป้าหลิว” หญิงสาวบอกออกมาพร้อมรอยยิ้ม หญิงสูงวัยมองดูคนที่นั่งกินข้าวยิ้ม ผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรกที่คุณเฉินพาเข้าบ้านใหญ่เพราะส่วนใหญ่ถ้านายใหญ่ของบ้านจะหิ้วสาวสักคนก็ต้องเป็นที่อื่นไม่ใช่ที่บ้าน เท่านั้นไม่พอยังประกาศว่าคนตรงหน้าเธอจะเข้ามาเป็นนายหญิงของตระกูลอีก ผู้หญิงคนนี้ต้องมีดีอะไรแน่นอน และยังต้องพิเศษมากด้วย

“ปกติคุณเฉินไม่เคยพาใครมาที่บ้านเลยนะคะ คุณหนูคนแรก”

“จริงเหรอคะ ไม่น่าจะเป็นได้”

“เชื่อป้าเถอะค่ะ ป้าดูแลคุณเฉินมาตั้งนาน ตั้งแต่คุณผู้ชายเสียคุณเฉินก็เป็นคนเงียบขรึมมาโดยตลอด” แม่บ้านที่เก่าแก่ที่สุดเล่าออกมาก่อนจะส่งรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นให้เมื่อมองเห็นหญิงสาวที่นั่งกินข้าวอยู่ตั้งอกตั้งใจฟัง

“คุณเฉินดูแลธุรกิจทั้งหมดเลยเหรอคะ”

“ก็ไม่ทั้งหมดหรอกค่ะ แต่หุ้นส่วนใหญ่ก็เป็นของคุณเฉิน”

“คุณหนูทานอาหารเถะค่ะป้าจะไปดูความเรียบร้อยข้างนอก” บอกเสร็จหญิงสูงวัยก็เดินออกไปจากห้องอาหารทิ้งให้หญิงสาวนั่งทางอาหารคนเดียวภายในห้องอาหารที่กว้างขวาง หญิงสาวกินไปสายตาก็กวาดมองไปรอบๆ ห้อง

“คุณต้องนั่งกินข้าวคนเดียวแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ คุณเฉิน”

“คุณเฉินไม่อยู่ที่นี้ครับคุณหนู!!!”

“ยัยนั่นอยู่ไหน ทำไมจื่อหลงไม่บอกอะไรฉันเลย!”

“คุณหนูวี่กลับไปก่อนดีไหมคะ รอคุณเฉินกลับมาป้าจะให้คนโทรบอก”

หญิงสาวที่เพิ่งนั่งกินอาหารเสร็จขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นที่ห้องรับแขก ร่างบางลุกออกจากจากอาหารพร้อมเดินตรงไปที่ห้องรับแขก

“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” หญิงสาวที่เพิ่งจะเดินมาถึงห้องรับแขกถามขึ้น ดวงตาคู่สวยมองหญิงสาวที่เธอเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยความสงสัย ร่างสูงระหงสวมเดรสสีดำที่กำลังยืนกอดอกมองลูกน้องของเฉินจื่อหลงหันมามองเจ้าของเสียงหวานทันที ริมฝีปากบางที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มออกมาเมื่อมองร่างบางอีกคนที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนธรรมดา

“ยัยนี่น่ะเหรอที่จื่อหลงหิ้วกลับมาบ้าน”

“นี่คุณ! คุณเป็นใครถึงมาพูดจาแบบนี้กับคนที่ไม่รู้จัก”

“ฉันเหรอ! ฉันก็เป็นคนสำคัญของจื่อหลงยังไงล่ะ”

บอกออกมาด้วยความมั่นใจยังไม่พอ เจ้าของริมฝีปากสีแดงสดทำท่าจะเดินเข้ามาหาเยว่ซิน แต่ชายสวมชุดสูทประมาณสามสี่คนรวมถึงแม่บ้านที่อายุมากที่สุดก็มายืนกันเธอเอาไว้

“คุณหนูใจเย็นๆ นะคะ ป้าว่ารอให้คุณเฉินกลับมาก่อนแล้วค่อยคุยกันดีกว่านะคะ”

“ป้าก็เข้าข้างยัยนี่เหรอทั้งๆ ที่เพิ่งเจอกันวันเดียวเนี่ยนะ”

“ป้าแค่เชื่อว่าคุณเฉินมีเหตุผลค่ะ เจินเจินเธอพาคุณเยว่กลับขึ้นไปบนห้องก่อน” ป้าหลิวหันไปบอกสาวใช้ที่ยืนอยู่ห่างๆ ทำให้หญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่ไม่พอใจและทำท่าจะเข้ามาหาหญิงสาวอีกคนที่กำลังยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตานิ่งๆ ซึ่งก็ทำให้หญิงสาวในชุดเดรสสีดำมองเธอด้วยสายตาที่คนรอบข้างก็เดาไม่ถูกว่าทั้งสองคนคิดอะไรอยู่

“ฉันขอคุยกับเธอสองคนได้ไหมคะป้าหลิว”

“แต่ว่า…….”

“ไม่ต้องห่วง จะไม่มีการนองเลือดเกิดขึ้นแน่นอนค่ะ” เจ้าของเดรสสีดำบอกออกมา ทำให้ทั้งเหล่าบอดี้การ์ดและแม่บ้านทั้งหมดต่างพากันมองหน้ากันไปมา

“คุณหนูก็รู้นะคะว่าถ้าคุณเฉินโกรธจะเป็นยังไง”

“ฉันรู้ ไม่ต้องห่วงหรอกฉันจัดการเอง”

“โอเค พวกเราออกไปข้างนอกให้หมด” ป้าหลิวบอกออกมาเสียงเรียบทำให้บรรดาสาวใช้และบอดี้การ์ดมองหน้ากัน แต่ก็ทำตามที่คนสูงวัยบอก เมื่อเหลือกันแค่สองหญิงสาวผู้มาเยือนก็เดินไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหรู ดวงตาเฉี่ยวกวาดสายตามองไปทั่วร่างอีกคนที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม จมูกโด่งริมฝีปากบาง ดวงตากลมรับกับใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวดูสุขภาพดี ด้วยความที่หล่อนเป็นลูกครึ่งทำให้ผู้หญิงตรงหน้าตัวสูงน้อยกว่าเธอเล็กน้อง ถึงแม้จะสวมเพียงเสื้อยืดกางเกงยีน แต่เธอก็ยอมรับเลยว่าผู้หญิงคนนี้ดูดีมาจริงๆ

“จื่อหลงให้เธอเท่าไหร่” คนบนโซฟาเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบ ตาคมยังคงมองจ้องไปที่ใบหน้าหวานที่มีสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา

“คุณบอกความต้องการของคุณมาดีกว่าค่ะ”

“หืม ฉลาดดีหนิ” หญิงสาวเลิกคิ้วแปลกใจ ร่างบางระหงลุกจากโซฟาเต็มความสูง ก่อนจะเดินเข้ามาหาอีกคนที่ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเธอเลยสักนิด

“ฉันอยากให้เธอออกไปจากชีวิตของจื่อหลงซะ”

“คุณคงต้องไปบอกคุณเฉินแล้วล่ะ เพราะเขาเป็นคนพาฉันมาที่นี่”

“เธอคิดว่าเขาจะเห็นคุณค่าผู้หญิงแบบเธอเหรอ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายแบบจื่อหลงไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น เธอมันก็แค่ของเล่นชั่วคราวของเขาเท่านั้นแหละ ดูนี่ซะ!” โทรศัพท์เครื่องสวยถูกยื่นมาตรงหน้าร่างบางอีกคน เยว่ซินก้มลงมอง ดวงตาหวานวูบไหวเล็กน้อยภาพบนหน้าจอมือถือปรากฏหญิงสาวตรงหน้าเธอกับผู้ชายคนเมื่อคืนที่พร่ำบอกรักเธอ นิ้วเรียวเลื่อนไปหลายรูปก็มีภาพที่ทั้งคู่ถ่ายด้วยกันตั้งแต่ยังวัยรุ่นและอีกหลายรูปที่แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกัน ดวงตาคู่สวยละสายจากโทรศัพท์ก่อนจะแสยะยิ้ม

“คุณบอกให้ฉันไปจากคุณเฉิน คุณมีอะไรมาแลกล่ะ”

“ว่าไงนะ!”

“คุณมีความสัมพันธ์กับคุณเฉินแบบไหนฉันไม่รู้หรอกนะ แต่ฉันเป็นคนที่คุณเฉินพามา ถ้าฉันอยู่ต่อฉันคงจะได้อะไรจากเขาไม่น้อยหรอก คุณจะให้ฉันไปจากเขาคุณต้องมีอะไรที่น่าสนใจมาแลกเปลี่ยนสิ” คำพูดที่ออกมาจากปากร่างบางทำให้หญิงสาวในชุดเดรสแสยะยิ้มออกมา ผู้หญิงตรงหน้าเธอแตกต่างจากผู้หญิงที่เข้าหาเฉินจื่อหลง แทบจะทุกคนที่เจอเธอจะต้องลับฝีปากและมีการใช้กำลังกันแทบจะทุกครั้ง

“คนอย่างเธอคงไม่อยากมาเป็นแค่นางบำเรอชั่วคราวของจื่อหลงหรอกมั้ง”

“มาพนันกันไหมล่ะ” เยว่ซินบอกออกมาเสียงเรียบ ดวงตาคู่สวยมองไปที่ผู้หญิงอีกคนแน่นิ่ง ทำให้คนที่ยืนกอดอกอยู่เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจก่อนที่ริมฝีปากแดงจากแสยะยิ้มอีกครั้ง ชักจะสนุกแล้วสิ!

“ว่ามาสิ”

“ฉันจะยอมไปจากที่นี่ แต่ถ้าคุณเฉินพาฉันกลับมาที่นี่อีกเมื่อไหร่ ฉันหวังว่าคุณจะเลิกยุ่งกับฉันและคุณเฉินเหมือนกัน”

“มีความมั่นใจดีนี่ โอเคฉันตกลง” มือเรียวยื่นออกมาให้คนตรงหน้า เยว่ซินยื่นมือไปจับ เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า ผู้ชายที่นอนกอดเธอเมื่อคืนจะทำยังไงถ้ารู้ว่าเธอหายไป แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรหญิงสาวอีกคนถามขึ้นมาก่อน

“ฉันมัวแต่หัวเสียที่ตานั่นพาผู้หญิงมาบ้านเลยลืมถามว่าเธอชื่ออะไร”

“ฉันชื่อเยว่ซิน จางเยว่ซิน”

“ว่าไงนะ!” ดวงตาคมเบิกกว้างฉายแววตกใจ สาวลูกครึ่งมองไปคนที่เพิ่งกำลังบอกชื่อตัวเองอย่างทึ่งๆ เยว่ซินเองก็มองคนถามด้วยความงุนงงว่าหล่อนตกใจอะไรกับชื่อเธอหนักหนา ไม่นานเจ้าของริมฝีปากสีสดก็ฉีกยิ้มออกมาอีกครั้ง

“ฟังฉันนะเยว่ซิน เตรียมตัวให้พร้อม อีกสิบห้านาทีฉันจะพาเธอไปสนามบิน”

“ลูกน้องคุณเฉินอยู่เต็มบ้าน ฉันว่าไม่ง่ายนะถ้าเราจะออกจากบ้านนี้ และอีกไม่นานคุณเฉินก็คงกลับมา”

“เรื่องนี้ฉันจัดการเอง อีตานั่นต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ”