Chapter6: บังเอิญเจอ

“พี่รู้ไหมว่ากว่าผมจะเจอเธอมันยากแค่ไหน!” เสียงพูดเป็นภาษาอิตาลีดังไปทั่วทั้งบ้าน เมื่อเจ้าของบ้านกลับบ้านมาช่วงค่ำแล้วพบว่าคนสำคัญที่พามาด้วยเมื่อคืนหายไป ก่อนจะพบว่าพี่สาวเพียงคนเดียวของเขาพาเธอหนีไป แถมตอนนี้คนก่อเรื่องทั้งหมดก็นั่งกระดิกเท้าอยู่บนโซฟาหรูอย่างไม่ใส่ใจอะไร ภายในบ้านเต็มไปด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือกเมื่อสองพี่น้องตระกูลเฉินปะทะกัน

“แล้วยังไง”

“พี่ก็รู้ว่าเธอเป็นคนให้ชีวิตใหม่กับผม” ร่างสูงถอนหายใจออกมา ก่อนจะยืนกอดอกมองคนที่ไม่รู้สึกผิดอะไรด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหันไปหาลูกน้องคนสนิททั้งสองคน

“บอกคนของเราที่อยู่ที่นั่นเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปประเทศไทย”

“เร็วกว่าที่คิดแฮะ งานการจะไม่ทำเลยรึไง”

“เรื่องของผมอีกนั่นแหละ พี่กลับไปได้แล้วรกหูรกตาชะมัด” เสียงทุ้มบอกออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจเท่าไหร่ มือหนาก็ผายไปทางประตูใหญ่ เจ้าของริมฝีปากแดงคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“ท่าทางจะเป็นเอามาก”

หลังจากพี่สาวเพียงคนเดียวกลับไปแล้วเขาก็ขึ้นไปที่ห้องทำงานโดยมีลูกน้องคนสนิทอย่างซีริวและลู่เหวินเดินตามขึ้นไปด้วย

“ผมจัดการเรื่องงานประมูลอัญมณีให้เรียบร้อยแล้วนะครับนาย”

“อืม”

“แล้วเรื่องที่ฉันให้ไปสืบล่ะ”

“ผมติดต่อทนายเก่าแก่ของบ้านนั้นเรียบร้อยแล้วครับ เอกสารอยู่ในแฟ้มที่ผมเตรียมให้ครับนาย ถ้าคุณเยว่อยู่ประเทศไทยแล้วสองคนนั้นรู้ คุณเยว่ไม่ปลอดภัยแน่นอนครับ”

ประเทศไทย

“เจ้แคนดี้คะ หนูหานางแบบที่จะใส่เพชรโชว์ในงานประมูลอีกสองวันได้แล้วค่ะ”

“นี่ถ้ายัยนางแบบเรื่องมากคนนั้นไม่เบี้ยวงานฉัน ฉันไม่ยอมรับใครที่ไหนก็ไม่รู้มาเดินงานโชว์คืนนี้แน่”

“รับรองค่ะเจ๊ ว่าคนนี้ดีกว่านางแบบเก่าแน่นอน ไม่เรื่องมาก หน้าเป๊ะหุ่นปัง ที่สำคัญบินตรงจากไต้หวันเลยค่ะ” หญิงสาวชาวไทยร่างเล็กที่ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ดูแลนางแบบบอกับเจ้แคนดี้ สาวสองหน้าสวยหัวหน้าของตนเอง เจ้าหล่อนหยิบโทรศัพท์เครื่องสวยออกมาก่อนจะกดโทรหาเพื่อนสาวคนสนิทที่เรียนด้วยกันที่ไต้หวัน คุยกันสักพักสาวตัวเล็กก็วางสายลงเมื่อสายตามองเห็นร่างระหงร่างหนึ่งเดินเข้ามาทางประตูห้องแต่งตัว V.I.P

“มาแล้วค่ะเจ้ นี่เพื่อนหวานเองเจอกันตอนเรียนที่ไต้หวันค่ะ”

“สวัสดีค่ะเจ๊”

“สวัสดีจ๊ะ หน้าตารูปร่างดีกว่านางแบบคนเก่าอีกว่ะอีหวาน แล้วเราเดินแบบเป็นไหมงานเริ่มอีกสองวันฉันกลัวว่าจะไม่ทัน” เจ้แคนดี้มองคนตรงหน้าด้วยสายตาแวววับ แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้เพราะไม่รู้จักสาวหน้าตาสะสวยตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ตนเองก็รู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวคนนี้ไม่น้อย

“พูดไปจะหาว่าโม้เจ้ ให้ยัยนี่เดินลองดูเลยไหม ถ้าเจ้บอกว่าผ่านจะได้ให้ช่างภาพถ่ายรูปโปรโมทเลย”

“อืม ดีเหมือนกัน”

“แกจะถ่ายแค่หน้าไม่ได้ใส่ชื่อลงไปใช่ไหมหวาน” ว่าที่นางแบบคนใหม่ถามออกมาด้วยความเป็นกังวล น้ำหวานกับเจ้แคนดี้มองหน้ากันงงๆ แต่ทั้งคู่ก็บอกให้คนถามสบายใจว่าจะไม่มีการใส่ชื่อนางแบบใดๆ ทั้งสิ้น ถ่ายรูปโปรโมทในเว็บไซต์เท่านั้น

หลังจากลองชุดเจ้แคนดี้ก็ยิ้มหน้าบานเพราะนางแบบคนใหม่ที่ผู้ช่วยของเขาหามาได้นั้นใส่ชุดที่ทีมงานเตรียมไว้ให้ได้อย่างพอดิบพอดี ดูเหมือนชุดจะหลวมไปนิดหนึ่งด้วยซ้ำ แต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับมืออาชีพอย่างเจ้แคนดี้และน้ำหวาน 

นางแบบคนใหม่ทำหน้าที่ซ้อมบนเวทีได้อย่างดีจนดูเหมือนนางแบบมืออาชีพ ทีมงานไม่ต้องบอกคิวหลายรอบเหมือนนางแบบคนอื่นเธอก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีจนน้ำหวานเองก็ยังทึ่งที่เพื่อนของเธอทำได้ดีเกินคาด ทั้งๆ ที่เพื่อนของเธอมีโอกาสเดินแบบที่ไต้หวันเพียงครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากเดินแบบและถ่ายรูปโปรโมทเสร็จน้ำหวานก็พาเพื่อนลงมาข้างล่างเวที ทีมงานหลายคนยังคงเตรียมงานให้วุ่นรวมถึงนางแบบหลายคงก็ยังซ้อมกันอยู่

“เจ้ลืมถามชื่อ หนูชื่ออะไรเหรอ”

“เยว่ซินค่ะ”

“หืม เป็นคนจีนแท้เลยรึเปล่า เราพูดไทยชัดมากเลยนะ” เจ้แคนดี้ถามออกมาด้วยความสงสัย น้ำหวานที่พอจะรู้เรื่องเพื่อนมาบ้างนิดหน่อยจึงเอ่ยปากบอก ว่าเพื่อนของเธอเป็นลูกครึ่งไทยจีน แต่ไปอยู่ที่ไต้หวันตั้งแต่เด็กเลยไม่ค่อยเรียกชื่อไทย เจ้แคนดี้ที่เป็นคนไม่ชอบจุกจิกเท่าไหร่จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ น้ำหวานเดินไปเก็บอุปกรณ์แต่งหน้าโดยปล่อยให้เพื่อนตัวเองยืนคุยเรื่องเดินแบบกับเจ๊แคนดี้อยู่หน้าเวที

“เฮ้ยหวาน พี่ขอถ่ายแก้นางแบบแกหน่อยดิ”

“แหม่เฮียโก้ ฝีมือระดับเฮียต้องถ่ายแก้อะไรด้วยเหรอ” น้ำหวานบอกออกไปอย่างรู้ทัน ตากล้องหน้าคมได้แต่จิปากด้วยความขัดใจก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“ไม่มีไรเว้ย พี่แค่คิดว่ามุมกล้องที่พี่ถ่ายมันแปลกๆ แกไปกับนางแบบด้วยก็ได้”

“โอเค ฉันไปบอกซินมันก่อนละกัน” น้ำหวานบอกออกมาก่อนจะเดินตรงไปหาเพื่อนตัวเองตรงหน้าเวที นางแบบคนใหม่หันมามองตากล้องที่ขอถ่ายรูปแก้ก็พบว่าเขาส่งยิ้มมาให้เธอ เธอยิ้มกลับตามมารยาทก่อนที่น้ำหวานจะจับแขนให้เดินตามไป

“เดี๋ยวน้องใส่เพชรที่เตรียมไว้อีกรอบนะครับ พี่ขอถ่ายแก้แค่ไม่กี่รูป”

“ทำไมแกไม่ดูงานก่อนวะโก้ ดีนะที่ซินมันยังไม่ได้เปลี่ยนชุด” เจ้แคนดี้บ่นช่างภาพที่เคยทำงานมาด้วยกันหลายงาน และนับเป็นครั้งแรกที่เจ้แคนดี้ได้นางแบบมือใหม่ที่ถูกใจขนาดนี้ ขนาดใส่อัญมณีที่ไว้ใช้สำหรับถ่ายโปรโมทยังดูดีขนาดนี้ เจ้แคนดี้รับรู้โดยสัญชาตญาณเลยว่าชะนีตรงหน้าหากใส่เพชรจริงบนเวที จะเจิดจรัดแค่ไหน

“เจ้จองตัวแกมาเป็นนางแบบในสังกัดเจ้เลยได้ไหมซิน”

“ขอคิดดูก่อนนะคะเจ้ ถ้าไม่มีคนมาตามกลับไต้หวันก็คงต้องอยู่ที่ไทยต่อไป”

“ผัวจะมาตามกลับบ้านเหรอ” เจ้แคนดี้พูดปนติดตลก ทำให้คนฟังยิ้มเล็กน้อย

คุณจะตามหาฉันบ้างไหมคุณเฉิน

2 วันถัดมา

“แกเอาอัญมณีทั้งหมดในงานมาให้ฉันดูหน่อยซิลู่เหวิน”

“นี่ครับนาย” ลูกน้องคนสนิทยื่นเอกสารในแฟ้มให้ดูอีกครั้งหลังจากที่ทั้งสามคนอยู่ในห้องหนึ่งในโรงแรมหรู จื่อหลงนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานในห้อง VIP ที่เขามาใช้ทุกครั้งที่มาประเทศไทย

“และนี่เป็นอัญมณีตัวอย่างเวลาที่อยู่ในคอนางแบบครับนาย ภาพเพิ่งจะส่งมาประมาณหนึ่งวันก่อนครับ” ลู่เหวินอธิบายต่อพร้อมส่งกระดาษอีกปึกสำหรับรูปถ่ายอัญมณีตัวอย่างที่อยู่ในคอนางแบบให้คนเป็นนาย จื่อหลงหยิบมาดูพร้อมเปิดดูภาพไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงภาพอัญมณีสีทองเข้มแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาสนใจเท่าลำคอระหงของผู้สวมใส่สร้อยตัวนี้

“นางแบบภาพนี้ชื่ออะไร”

“ไม่ทราบครับนาย ปกติแล้วทางงานจะไม่ใส่รายชื่อนางแบบครับ”

“ไปสืบมา ฉันขอภายในคืนนี้” คนเป็นนายสั่งออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ลู่เหวินและเซริวได้แต่ก้มหน้ารับพร้อมเดินออกไปจากห้องส่วนตัวของเจ้านาย

“ทำไมนายถึงได้สนใจนางแบบขึ้นมา ปกตินายไม่เคยสนใจนางแบบคนไหนเลยนะ”

“แกเลิกอยากรู้แล้วไปสืบมาดีกว่า”

“ถ้าอย่างนั้นฉันโทรไปหาคนดูแลนางแบบก่อนแล้วกันเผื่อได้คำตอบ” ลู่เหวินบอกกับเพื่อนตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดเบอร์โทรหาคนดูแลนางแบบที่เขาค่อนข้างรู้จักเป็นอย่างดี

“สวัสดีคุณแคนดี้ ผมมีเรื่องให้คุณช่วย”

งานประมูลอัญมณีและเพชรหายาก

งานประมูลอัญมณีและเพชรหายากเป็นงานที่จัดขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่ภายในโรงแรมหรูที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร บรรดาไฮโซและนักธุรกิจทั้งในและต่างประเทศต่างพากันมารวมตัวกันที่งานนี้ รวมถึงักธุรกิจหนุ่มไต้หวันที่เป็นที่จับตามองของนักข่าวและสาวๆ ไฮโซที่อยู่ภายในงาน แต่สายตาคมไม่ได้สนใจใครทั้งสิ้น

“เบอร์ 20 ครับนาย”

“เรื่องที่ฉันสั่งเรียบร้อยดีไหม”

“เรียบร้อยครับนาย ผมคุยกับทางนั้นเรียบร้อยแล้วครับ” คนเป็นลูกน้องรายงานก่อนที่บอดี้การ์ดสองคนจะรีบมายืนบังคนเป็นนายทันที เมื่อจู่ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา หญิงสูงวัยที่เดินตามมาติดๆ รีบฉุดแขนหญิงสาวเอาไว้เมื่อเห็นท่าทีของบอดี้การ์ดของชายตรงหน้า

“สวัสดีค่ะคุณเฉิน ฉันจินนี่ตระกูลหวังนะคะ ชื่อหวังจินเซียง ฉันติดตามข่าวสารของคุณมานานยินดีที่ได้เจอค่ะ”

“ครับ”

“เอ่อ คุณได้เบอร์อะไรคะ” หญิงสาวถามออกมาอย่างออกหน้าออกตาทำให้คนเป็นแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ บิดแขนลูกสาวตัวเองเล็กน้อยทำให้เจ้าตัวได้แต่มุ่ยหน้าด้วยความขัดใจ

“ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจค่ะคุณเฉิน ถ้ามีโอกาสหวังว่าจะได้ร่วมงานกับคุณเฉินนะคะ” หญิงสูงวัยท่าทางสุขุมและทรงอิทธิพลเอ่ยบอกออกมาก่อนจะลากลูกสาวที่แต่งตัวด้วยเดรสสั้นสีแดงรัดรูปไปนั่งที่เก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้ให้

“นั่นคุณนายเจียงครับนาย ผมสองคนไม่ทราบว่าจะมางานนี้ด้วย”

“ถ้าอย่างนั้นพวกแกแสตนบายให้พร้อม ฉันคิดว่าหล่อนคงจำเธอไม่ได้ จบงานนี้เราจะพาเธอกลับไต้หวันทันที”

“ครับนาย”

ไม่นานงานเปิดตัวอัญมณีและพลอยหายากก็เริ่มต้นขึ้น งานจัดได้ยิ่งใหญ่อลังการอัญมณีและเพชรถูกนางแบบสวมใส่ การประมูลเพชรและอัญมณีดำเนินการไปเรื่อยๆ จนกระทั่งอัญมณีชุดสุดท้าย นางแบบร่างระหงสวมชุดราตรียาว เกาะอกสีทองเข้ารูป เผยให้เห็นลำคอขาวที่สวมเครื่องประดับเพชรแท้ ตรงกลางของสร้อยเพชรเป็นอัญมณีสีเหลืองทองเข้ม เมื่อกระทบแสงไฟยิ่งทำให้อัญมณีนั้นสวยขึ้นเป็นล้านเท่า แต่นั่นไม่ได้ทำให้จื่อหลงสนใจเท่ากับนางแบบที่สวมใส่สร้อยเส้นนั้น

“หึ คุณคิดว่าคุณจะหนีผมพ้นรึไง เยว่ซิน”