Chapter7: ความจริงบนเตียงนอน

“เดี๋ยวสิคุณเฉิน!!” เยว่ซินร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ เขาก็ช้อนตัวของเธอไปอุ้มเอาไว้ เธอรีบเอาแขนโอบรอบคอเขาเอาไว้เพราะกลัวจะหล่นลงมา เขาได้แต่ยิ้มกริ่มพร้อมสาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำกว้าง หญิงสาวได้แต่ดิ้นในอ้อมแขน แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลดีกับเธอเท่าไหร่ เพราะยิ่งเธอดิ้นเขายิ่งกระชับแขนแกร่งให้กอดเธอแน่นขึ้น

“คุณเตรียมน้ำไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เยว่ซินชะเง้อมองน้ำในอ่างจากุซซี่หรูที่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบและกลิ่นหอมอ่อนๆ

“ผมให้คนเตรียมไว้ตั้งแต่คุณเปลี่ยนชุดนั่นแหละ คุณพร้อมนะ” เขาถามออกมาโดยไม่ได้หวังคำตอบ กว่าหญิงสาวจะรู้ตัวอีกที เท้าของเธอก็เหยียบที่พื้น พร้อมกับเสื้อยืดตัวโคร่งที่ถูกเขาถอดออก โดยที่เธอก็แทบจะไม่รู้ตัว

ดูเหมือนเขาจะช่ำชองการถอดเสื้อผ้าผู้หญิงเสียเหลือเกิน

“แล้วถ้าครั้งนี้ประจำเดือนฉันมาล่ะ”

“ผมคำนวณมาอย่างดีแล้ว” เขายิ้มมุมปากก่อนจะเข้ามาประกบจูบกับหญิงสาวทันที ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปยังโพรงปากหวาน นิ้วเรียวจับคางมนของใบหน้าเล็กเพื่อให้ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอออก เขาบดจูบอย่างเร่าร้อนจนทำให้เยว่ซินรู้สึกวาบหวิวในอก

“อ๊ะ!” เยว่ซินร้องออกมาเบาๆ เมื่อมือใหญ่สอดเข้าไปยังชั้นในตัวจิ๋ว เธอรู้สึกแค่ว่าในหัววูบโหวงไปหมด จนไม่รู้ตัวว่าชุดชั้นในทั้งบนและร่างได้หายไปตอนไหน

“สวยไปทั้งตัวเลยที่รัก” จื่อหลงกระซิบข้างหูร่างเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทำให้เยว่ซินรู้สึกขนลุกด้วยความตื่นเต้น เธอรู้สึกว่าเสียงทุ้มของจื่อหลงเซ็กซี่มาก ไม่นานร่างของเยว่ซินก็ลอยขึ้นเมื่อแขนแกร่งช้อนร่างของเธออีกครั้งพร้อมวางไปในอ่างน้ำอุ่น เขาถอดชุดทุกอย่างรวมถึงชั้นในออก ใบหน้าหวานหันหน้าหนีทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงกลางขาแกร่ง จนทำให้เขาหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้นของร่างเล็ก ทั้งๆ ที่หล่อนเคยครอบครองสิ่งใหญ่โตของเขาด้วยริมฝีปากอวบอิ่มนั่นแล้ว มีอะไรที่เธอต้องเขินอาย แต่จะว่าไปก็....

ช่างน่าเอ็นดู

ขาแกร่งก้าวลงอ่างน้ำอุ่นที่เต็มไปด้วยกลีบกุหลาบและกลิ่นหอมอ่อนๆ เขานั่งลงซ้อนข้างหลังร่างเล็กพร้อมบีบที่ไหล่นิ่มเบาๆ ใบหน้าคมก้มลงไปสูดดมกลิ่นหอมจากไหล่เล็กพร้อมเป่าลมอุ่นจากปากทำให้เจ้าของร่างห่อไหล่เบาๆ

"หันหน้ามานี่หน่อยสิ" จื่อหลงกระซิบเสียแหบพร่า มือหนาค่อยๆ ลูบไล้ตามไหล่เล็กพร้อมนวดเบาๆ ทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลาย

ใบหน้าหวานหันมาตามเสียงเรียก สองสายตาประสานกัน ริมฝีปากหนาบดจูบอีกครั้งทันที

"อืม" เสียงทุ้มครางด้วยความพอใจ เมื่อปากเล็กอ้ารอรับลิ้นร้อนให้เข้าไปคว้านชิมความหวานในโพรงปากนุ่ม

"อื้ออ อ่า" เสียงหวานครางออกมาเมื่อมือหนาเอื้อมไปกอบกุมพร้อมคลึงอกนิ้มเบาๆ ใบหน้าหวานเริดขึ้นพร้อมสูดปากด้วยความเสียวซ่านเมื่อนิ้วเรียวของร่างแกร่งถูเข้ากับปุ่มที่แข็งขืนสู้นิ้ว เท่านั้นยังไม่พอเขาใช้นิ้วดึงเบาๆ เป็นการหยอกล้อ

"อ่าา อื้ออคุณเฉิน ยะ... อย่าแกล้ง" เสียงพูดสั่นพร่า จื่อหลงมองใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้มด้วยความเสียวซ่าน เขารู้สึกอยากจะกลืนกินร่างเล็กไปซะให้รู้แล้วรู้รอด ไม่อยากให้ใครได้พบหรือสัมผัสร่างนี้ เมื่อคิดดังนั้นมือหน้าก็บีบหน้าอกนิ่มแรงขึ้น ยิ่งทำให้เขาแทบคลั่งเมื่อเธอเบียดร่างเข้ามาหาเขาทำให้เนื้อนิ่มถูโดนส่วนที่แข็งขืนจนเขาแทบจะทนไม่ไหว

“ชู่ววว….อ้าขาอย่าเกร็ง” จื่อหลงกระซิบบอกด้วยเสียงทุ้ม เมื่อเยว่ซินหุบขาทันทีที่มือแกร่งลูบไล้ร่างบางเรื่อยๆ ไปจนถึงบริเวณขาอ่อนด้านใน

“อ่า ซี๊ดดด คุณเฉิน อึก….” เยว่ซินครางออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้เมื่อนิ้วเรียวหนาเอื้อมมือไปไปสัมผัสจุดที่อ่อนไหวที่อยู่ระหว่างขา นิ้วเรียวข้างขวา ค่อยๆ ถูตามรอยแยกอย่างช้าๆ พร้อมกดไปยังตุ่มอ่อนไหวเน้นๆ จนคนตัวเล็กทนไม่ไหวนิ้วโป้งซ้ายของเขาที่เกลี่ยริมฝีปากบางอยู่ค่อยๆ สอดเข้าไปในโพรงปาก ทำให้คนที่กำลังเสียวซ่านอยู่ใช้ลิ้นเล็กเลียไปที่นิ้วหนาพร้อมดูดเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว

“อืมมม” จื่อหลงครางออกมาด้วยความพอใจอีกครั้งเมื่อจู่ๆ แขนเล็กก็เอื้อมมาโอบลำคอของเขาให้ก้มลงมารับจูบเพื่อเป็นการระบายความเสียวซ่าน ขาเรียวแยกออกจากกันอัตโนมัติเมื่อเขาเริ่มใช้นิ้วถูปุ่มเสียวแรงขึ้น

“อื้ออ….เสียว” เยว่ซินหลุดครางเสียงหวานออกมาทำให้ริมฝีปากหนาของจื่อหลงยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ

“อื้อออ ยะ…อย่าสอดตรงนั้น”

“ถ้าผมไม่สอด ก็ไปต่อไม่ได้สิ” เสียงทุ้มกระซิบบอก เยว่ซินครางกระเส่าพร้อมแอ่นเอวขึ้นเมื่อนิ้วเรียวสอดเข้าช่องทางรักพร้อมชักนิ้วเข้าออก ดูเหมือนว่าเขาจะสนุกกับการที่ได้เห็นหน้าของเธอบิดเร่าด้วยความเสียว

“ผมว่าคุณพร้อมแล้วล่ะ”

“อื้อออ…คุณเฉินแกล้งฉันใช่ไหมคะ” เยว่ซินที่กำลังเคลิ้มสะดุ้งพร้อมกับหน้างอด้วยความขัดใจเล็กน้อย เมื่อจู่ๆ นิ้วยาวก็เอาออกจากช่องทางสีสวยของเธอ จื่อหลงขำให้กับท่าทีนั้นเล็กน้อย เธอจะรู้ตัวไหมว่าตอนนี้ทำหน้าตาน่ารักขนาดไหน

จะกลืนกลินให้ไม่เหลือเลยคอยดู

“เปลี่ยนสถานที่กันเถอะ” จื่อหลงบอกพร้อมกับลุกขึ้นแล้วช้อนตัวร่างบางทันทีโดยไม่สนใจว่าตอนนี้น้ำจะหยดลงพื้นมากแค่ไหน เพราะตอนนี้เขาเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว เขาอยากเป็นเจ้าของช่องทางสีสดนั้นเต็มที

เมื่ออุ้มร่างเล็กขึ้นมาจากน้ำแล้วเขาก็รีบเดินมาที่เตียงทันที เขาไม่ได้สนใจว่าเตียงนอนจะเปียกหรือไม่ เขาสนใจแต่ร่างตรงหน้าที่ตอนนี้นอนหอบหายใจอยู่ ร่างบางมีรอยแดงขึ้นตามตัวในจุดทีเขาดูดเม้มไป

“อ๊ะ…” เยว่ซินตกใจเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ มือหน้าก็เอื้อมมือของเธอให้มาจับที่แก่นกายที่ตอนนี้ผงาดใหญ่กว่าเดิม

“ซี๊ดดดด ดีมากที่รัก อ้า” จื่อหลงครางเสียงดังทำให้เจ้าของมือเล็กหน้าขึ้นสีด้วยความเขินอาย แต่เธอก็ยังคงรูดแท่งร้อนขึ้นลงอยู่แบบนั้น

“พอก่อน ผมไม่อยากเสร็จเพราะมือคุณ ผมอยากเข้าไปในตัวคุณ”

“ตอนนี้เลย”