Chapter1: พบเจอ

“เธอใส่แค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์เนี่ยนะเยว่ซิน” หลี่เหมย สาวร่างอวบถามคนเป็นเพื่อนออกมาขณะที่ตัวเองนั่งแต่งหน้าอยู่ เธอเหลือบมองเพื่อนอีกคนที่นั่งพับผ้าอยู่ พร้อมพิจาณาเพื่อนของตัวเองไปด้วย

‘เยว่ซิน’ หญิงสาวชาวไทยเชื้อสายจีน ที่แม่พาหนีญาติฝั่งพ่อที่เอาแต่แย่งเรื่องมรดกจนกลายเป็นสงครามแห่งสายเลือด พ่อของเธอเป็นลูกคนเล็กแต่กลับเป็นลูกรักของตระกูล ดังนั้นพี่ชายคนโตที่ควรจะได้มรดกหลักจึงต้องแพ้ไป แต่คนที่ไม่ยอมคืออาซ้อใหญ่หรือภรรยาของพี่ชายคนโตของพ่อ ที่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้มรดกเป็นของครอบครัวเธอ ทำได้แม้กระทั่งสั่งฆ่าน้องชายแท้ๆ ของสามี ดังนั้นแม่ของเยว่ซินจึงต้องหนีมาพึ่งแม่ของหลี่เหมยที่เป็นเพื่อนชาวไต้หวันเพียงคนเดียว ไม่อย่างนั้นเธอต้องตายก่อนที่จะโตเป็นสาวอย่างแน่นอน

“ฉันแค่ไปเป็นเพื่อนเธอนะหลี่เหมย อีกอย่างที่นั่นก็เป็นที่ที่อันตรายถึงจะเป็นสถานที่ของคนรวยก็เถอะ”

“ก็ดีเหมือนกัน ถึงเธอจะใส่แค่นั้นผู้ชายทั้งสนามก็มองตามเธอจนเหลียวหลังแล้วแหละ ฉันล่ะอิจฉาเธอจริงๆ ตั้งแต่สมัยเรียนใครๆ ก็เอาแต่ชอบเธอ แม้กระทั่งแฟนของฉัน” หลี่เหมย บอกออกมาจากความรู้สึกจริงๆ เพราะเพื่อนชาวไทยของเธอคนนี้สวยมากจริงๆ สวยกว่าดารานางแบบหลายคนด้วยซ้ำ ผมยาวสีดำปลายลอนนิดๆ ผิวขาว ปากอวบอิ่ม ยามไม่ได้แต่งแต้มอะไรก็ทำให้สวยอยู่แล้ว ทรวดทรงองเอวก็ดูดีมากจนผู้หญิงอย่างเธอนึกอิจฉา แม้กระทั่งแฟนคนปัจจุบันของเธอที่ไม่ได้ตั้งใจเข้าหาเธอตั้งแต่แรกแต่ที่เขาคบกับเธออยู่ทุกวันนี้ก็เพราะเงินของเธอนั่นเอง

“เยว่ซิน ลงไปล้างจานให้น้าด้วยนะ”

แม่ของหลี่เหมยที่จู่ๆ ก็เปิดประตูเข้ามาทำให้สาวชาวไทยเพียงคนเดียวในห้องเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เป็นการรับคำ หลังจากที่แม่เธอเสียชีวิตไปเมื่อสามเดือนก่อนเพื่อนของแม่เธอคนนี้ก็ใช้งานเธอทั้งๆ ที่มีแม่บ้านคอยรับใช้ ร้านอาหารที่ตอนแรกเป็นของแม่เธอครึ่งหนึ่งผู้หญิงคนนี้ก็ยึดเอาหมด แต่ที่เพื่อนแม่คนนี้ยังให้เธออยู่ในบ้านเพราะเธอยังมีประโยชน์ต่อหลี่เหมยในเรื่องของการเรียนอยู่ อีกไม่นานเธอก็คงโดนเนรเทศออกจากบ้านนี้แน่

“หลี่เหมยวันนี้ได้ดูสัมภาษณ์คุณเฉินไหมลูก”

“มีสัมภาษณ์คุณเฉินเหรอคะแม่” เยว่ซินไม่ได้รอฟังต่อว่าสถานการณ์ต่อไปเป็นยังไงได้ยินเพียงเสียงกรี๊ดของหลี่เหมยที่ดังตามหลังมา ‘เฉินจื่อหลง’ ผู้ชายคนนี่มีอิทธิพลมากเลยสินะ สาวๆ ที่มหาลัยเธอถึงได้คลั่งไคล้เขามากกว่าดาราดั่งเสียอีก เธอไม่รู้รายละเอียดของเขามากเท่าไหร่นักรู้เพียงว่าเขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งที่มีอิทธิมากที่สุดคนหนึ่งในไต้หวัน มาเก๊า จีน และฮ่องกง และรู้ว่าเขาเป็นลูกครึ่งอิตาลี-ไต้หวัน แต่นั่นเป็นเพียงแค่คำสัมภาษณ์เพราะน้อยมากที่ผู้ชายคนนี้จะออกสื่อให้ถ่ายรูป

“ข้างนอกนั่นใครเหรอคะคุณเยว่” แม่บ้านที่พึ่งเดินเข้ามาในบ้านเรียกถาม ทำให้หญิงสาวที่พึ่งล้างจานเสร็จเดินออกมาตามเสียงเรียก

“ไหนเหรอ”

“อ่าวไปไหนซะแล้ว เมื่อสักครู่เห็นยืนข้างต้นไม้ตรงนั้นค่ะ” แม่บ้านชี้ออกไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่เยื้องๆ บริเวณหน้าบ้าน หญิงสาวผิวขาวมองตามไปก็ไม่มีอะไร เลยส่ายหัวพร้อมยิ้มให้แม่บ้านก่อนจะเดินขึ้นไปบนบ้าเพราะถึงเวลาที่จะออกไปข้างนอกกับหลี่เหมยแล้ว

“ฉันไม่ได้ตาฝาดนะคะคุณเยว่!”

ณ สนามแข่งรถ FEI LONG

เมื่อสองสาวอย่างเยว่ซินและหลี่เหมยมาถึงที่หมาย ก็ทำให้หญิงสาวที่ไม่ค่อยได้ออกไปไหนอย่างเยว่ซินถึงกับตื่นตาตื่นใจ ในความคิดของเธอสนามแข่งรถต้องเป็นสถานที่คนเถื่อนรวมตัวกัน แต่เธอพึ่งรู้ว่าสิ่งที่เธอคิดน่ะผิดอย่างมาก เพราะนอกจากจะดูสะอาดตาแล้วที่นี่ยังดูยิ่งใหญ่เกินสนามแข่งรถทั่วไป ก่อนจะรู้จากหลี่เหมยว่าที่นี่เป็นสถานที่ของนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในไต้หวัน คนที่จะมาแข่งรถที่นี่ได้ต้องมีเงินจำนวนมากถึงจะลงแข่งได้เพราะการพนันของที่นี่ก็สูงมากเช่นกัน ไม่ว่าจะพนันด้วยเงินหรือ……คน

“มากันแล้วเหรอสาวๆ” เสียงทักทายจากชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นทำให้หลี่เหมยฉีกยิ้มกว้างพร้อมเข้าไปควงแขนชายหนุ่มที่พึ่งเข้ามาทักทันที

“สบายดีนะเยว่ซิน”

“ฉันสบายดี ขอบคุณ” แทนที่ชายหนุ่มจะทักทายแฟนสาวอย่างหลี่เหมย เขากลับทักทายหญิงสาวอีกคนที่หน้าบอกบุญไม่รับแทน หญิงสาวทักทายกลับอย่างไม่ใยดี เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนของเธอถึงได้หลงรักผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยอย่างหานเฟิงทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาเข้ามาเพราะหวังเงินจากเธอก็เท่านั้น

“นายไม่คิดจะแนะนำสาวน้อยคนสวยคนนี้ให้ฉันรู้จักเหรอ หานฟง” อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้เยว่ซินกับหลี่เหมยหันไปมองเพราะไม่ทันได้สังเกตว่ามีผู้ชายอีกคนยืนอยู่ด้วย ผู้มาเยือนอีกคนที่เธอไม่คุ้นหน้ายิ้มหวานให้เธอแต่เธอก็ไม่ได้ยิ้มตอบกลับ คำว่ายิ้มสยามที่เคยใช้กับคนไทย แต่ตอนนี้ใช้ไม่ได้กับเธอแล้วล่ะ

“เยว่ซินนี่คุณเหลียง หัวหน้าที่ทำงานของฉันเอง” หานเฟิงแนะนำทั้งสองให้รู้จักกันก่อนที่เหลียงจะเข้ามาใกล้หญิงสาวที่สวมเสื้อยืดมากขึ้นจนเธอรู้สึกได้ เยว่ซินพึ่งรู้ว่าหานเฟิงลงพนันรถที่กำลังแข่งกันอยู่ ซึ่งเธออดที่จะแปลกใจไม่ได้เพราะหานเฟิงไม่น่าจะมีเงินมากมายที่จะเอามาใช้สิ้นเปลืองอะไรขนาดนี้หากแพ้พนัน

“รู้ใช่ไหมหานเฟิงว่าถ้าแพ้แกต้องให้อะไรฉัน”

“ผมขอคุยกับหลี่เหมยก่อนนะครับคุณเหลียง เพราะนั่นก็เพื่อนเธอ” หานเฟิงบอกออกมาเสียงหวั่นๆ เพราะหากเขาแพ้พนัน เขาต้องให้สิ่งของแลกเปลี่ยนแทนเงินที่เขายืมผู้ชายคนนี้มาเพื่อใช้ลงพนัน หานเฟิงลากแขนหลี่เหมยออกมาห่างจากเยว่ซินโดยบอกเยว่ซินว่าเขาจะคุยธุระกับหลี่เหมย

“ว่าไงนะ ถ้านายแพ้นายจะใช้หนี้หัวหน้านายด้วยเยว่ซินเนี่ยนะ นายคิดบ้าอะไรอยู่!!!”

“เบาๆ สิ เดี๋ยวเพื่อนเธอก็ได้ยินหรอก”

“ฉันรู้ว่าจริงๆ แล้วเธอก็แอบอิจฉาเพื่อนเธอเหมือนกัน เพราะเยว่ซินทั้งสวย เรียนเก่ง ยังไม่ทันเรียนจบมาก็มีบริษัทหลายแห่งติดต่อไปทำงานด้วย” เมื่อรู้ว่าแฟนสาวเริ่มลังเล หานเฟิงจึงเริ่มหลอกล่อด้วยการเอาข้อดีของเยว่ซินมาทำให้คนฟังเปลี่ยนใจ และดูเหมือนจะได้ผลเมื่อแฟนของเขาถอนหายใจออกมา

“ฉันหวังแค่ว่านายจะไม่แพ้”

“เฮ้!!!!!!”

“เห้ยอะไรวะ แพ้ได้ไงวะ วิ่งนำมาขนาดนั้น” หานเฟิงที่รู้ผลการแข่งขันร้องโวยวายออกมาเสียงดัง ในขณะที่หลี่เหมยเริ่มหน้าเสียก่อนที่เจ้าหล่อนจะหันไปหาเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

“หวังว่านายจะทำตามสัญญานะ หานเฟิง”

“ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ นายติดหนี้คุณเหลียงเท่าไหร่” หลี่เหมยเป็นคนร้องออกมา เยว่ซินที่เริ่มรู้สึกผิดสังเกตุหันมองรอบตัวก็เห็นผู้ชายสองคนมายืนอยู่ด้านหลังของเธอ

“เกิดอะไรขึ้น”

“ว่าไงหานเฟิง ติดเท่าไหร่” หลี่เหมยไม่ได้สนใจเยว่ซินแต่หันไปตะคอกถามแฟนหนุ่มของตัวเอง

“แปดแสนดอลลาร์ไต้หวัน” คำตอบออกมาจากปากของเหลียงทำให้หลีเหมยและเยว่ซินตาโต

“ถ้าเธอไม่มีปัญญาใช้หนี้แทนมัน ก็เอาเพื่อนเธอมาให้ฉัน” สิ้นเสียงคำพูดของเหลียงเขาก็สั่งให้ลูกน้องที่ยืนประกบเยว่ซินอยู่ก่อนแล้วเข้าจับหญิงสาวทันที หญิงสาวที่ไม่ใช่คนโง่รับรู้ได้ถึงหายนะที่เกิดขึ้นกับตัวเองทันทีว่าแฟนหนุ่มของเพื่อนเธอต้องเอาเธอไปเป็นของพนันแน่นอน ส่วนเหลียงก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะพนันคนแต่เมื่อเห็นเยว่ซินเขาจึงคิดแผนออกและหลอกล่อให้หานเฟิงที่ชอบเล่นการพนันอยู่แล้วติดกับดักของเขา

“ปล่อยฉันนะ!!!” เยว่ซินร้องออกมาพร้อมดิ้นสุดแรงก็ไม่เกิดประโยชน์เพราะสู้แรงผู้ชายไม่ได้ เหลียงสั่งให้ลูกน้องพาหญิงสาวที่ตอนนี้หนีไปไหนไม่ได้ไปขึ้นรถที่อยู่ฝั่งของสนามแข่ง ผู้คนรอบบริเวณไม่กล้าเข้ามายุ่งเพราะไม่ใช่เรื่องของตนเอง มีเพียงแค่หลี่เหมยเท่านั้นที่วิ่งตามมา

“เฮ้ยๆ นั่นรถใคร กำลังวิ่งไปทางนั้น” เสียงโหวกเหวกโวยวายเมื่อรถคันหนึ่งวิ่งตรงมายังกลุ่มของเหลียงด้วยความเร็วสูงพร้อมรถอีกคันที่วิ่งตามหลังมาติด ก่อนที่เหลียงและลูกน้องจะพากันตื่นตกใจเมื่อรถสปอร์ตคันหรูวิ่งตรงเข้ามาทำท่าจะชนพวกเขา ก่อนที่จะเบรกอย่างแรงห่างจากกลุ่มของเหลียงไม่กี่เมตรทำให้เหลียงที่ไม่ทันตั้งตัวหัวใจหล่นไปถึงตาตุ่มมองไปที่รถคันนั้นที่วิ่งเข้ามา ก่อนที่จะเห็นร่างหนึ่งก้าวลงมาจากรถสปอร์ตสีดำคันหรู

“ปล่อยเธอซะคุณเหลียง!”