Chapter9: อดีต

ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาอย่างช้าๆ ตาเรียวมองคนที่นอนกอดเธอเอาไว้ มือเล็กไล้ลูบไปที่โครงหน้าใหญ่พร้อมนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ภาพที่เธอกับเขาอยู่บนเตียงเมื่อคืนชัดเจนทุกอย่าง เยว่ซินหันไปหยิบนาฬิกาเรือนหรูของจื่อหลงที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเพื่อดูเวลา

“อืมมม คุณตื่นเช้าเกินไปหรือเปล่า” เสียงทุ้มปนแหบเอ่ยถามขึ้นเมื่อคนในอ้อมกอดขยับตัว เยว่ซินหันมามองเจ้าของเสียพร้อมส่งยิ้มให้

“คุณนอนต่อก็ได้นะคะ พึงจะหกโมงเช้าเอง”

“นั่นน่ะสิ คุณไม่เหนื่อยเหรอ เมื่อวานคุณน่ะ…..” ยังไม่ทันพูดจบประโยคมือเรียวก็เอื้อมมาปิดปากคนพูดทันที เธออุส่าห์จะไม่นึกถึงมันแล้วเชียว เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันเพราะตอนที่เธอเจอเขาครั้งแรกเธอสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยอมเป็นของเขา แต่พอเจอสายตาและคำพูดที่เขาพูดกับเธอมันเลยทำให้เธอใจอ่อน

“ฉันว่าจะถามคุณตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว…แต่ฉันหลับไปซะก่อน” เสียงหวานบอกออกมาด้วยเสียงอ้อมแอ้ม ทำให้คนที่ยันตัวนั่งพิงเตียงยิ้มขำออกมา

“ไม่ต้องมาขำเลยนะคะ”

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันรู้จักยัยคุณนายนั่น” เยว่ซินถามเสียงเบาเมื่อนึกถึงคุณนายเจียง จื่อหลงสูดลมหายใจพร้อมดึงร่างเล็กเข้ามาโอบไหล่เอาไว้

“ผมรู้ได้ไม่อยากหรอก ใช่ไหมหวังจินเยว่” จื่อหลงถามออกมาพร้อมมองเสี้ยวหน้าผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอด เยว่ซินขยับออกจากอ้อมแขนแกร่งเล็กน้อยพร้อมมองหน้าคมด้วยความตกใจ

“คุณรู้ชื่อจริงของฉัน”

“อืม ใช่” เขาตอบรับสั้นๆ พร้อมดึงคนข้างกายมากอดไว้อีกรอบ

“ไม่ต้องตกใจหรอกผมรู้เรื่องของคุณหมดนั่นแหละ ครอบครัวคุณถูกพี่สะใภ้ของพ่อตามฆ่าเพราะหลังจากพ่อคุณตายคุณกับแม่มีสิทธิ์ในมรดก คุณนายเจียงเลยต้องตัดขู่แข่งทั้งหมดของตัวเอง คุณกับแม่เลยมาอาศัยอยู่กับเพื่อนเพียงคนเดียวของแม่คุณ โชคดีที่แม่คุณเป็นคนฉลาด หล่อนเลยพาคุณหลบมาได้จนถึงตอนนี้” เยว่ซินกระพริบตาถี่ๆ ด้วยความทึ่งที่เขารู้เรื่องทุกอย่างของเธอละเอียดขนาดนี้ แสดงว่าต้องมีคนอื่นรู้เรื่องนี้เหมือนกัน

“ไม่ต้องกังวลหรอก มีเพียงแค่ผมกับลูกน้องสองคนที่รู้เรื่องนี้”

“แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง เพราะถ้าสืบแค่ผิวเผินไม่มีทางรู้ได้แน่ๆ” เยว่ซินถามด้วยความสงสัยอีกรอบ

“ผมติดต่อเพื่อนของคุณและเพื่อนของแม่คุณไป พวกเขาอยากขอโทษคุณเหมือกัน แต่ช่างพวกเขาไปก่อนก็แล้วกัน” จื่อ

หลงอธิบายออกมาพร้อมใช้มือลูบผมที่ยาวสลวยของคนข้างกาย ทำให้เยว่ซินยิ้มออกมา

“อ่าใช่ มีอีกเรื่องที่ฉันยังไม่รู้” เยว่ซินร้องออกมาอย่างนึกได้และขยับตัวออกมาเพื่อมองหน้าคมเล็กน้อย

“คุณทำเหมือนรู้จักฉันมาก่อน ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน คุณเข้ามาช่วยฉันง่ายเกินไป” คนถามถามออกมาพร้อมจ้องมองอีกคนอย่างต้องการคำตอบ

“ก็คุณสวย ผมอยากช่วยคนสวยผิดด้วยเหรอ” จื่อหลงตอบออกมาพร้อมทำสีหน้ากวนๆ จนหญิงสาวต้องยกมือตีที่อกแกร่งเบาๆ

“คุณไม่รู้สึกว่าคุ้นหน้าผมบ้างเหรอ” เขาหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็ถามเธอออกมาพร้อมจ้องไปที่ดวงตาคู่สวยจนคนถูกจ้องต้องหลบสายตาด้วยความเขิน

“จะว่าฉันคุ้นก็คุ้นนะ ฉันอาจจะเคยเห็นหน้าคุณตามทีวีหรือนิตยสาร” หญิงสาวบอกออกมาอย่างที่คิดเอาไว้แต่จื่อหลงก็ส่ายหน้า

“ไม่ใช่หรอก ผมไม่เคยให้ถ่ายรูปลงนิตยสารนอกจากจะเป็นการแอบถ่าย”

“คุณกับแม่เคยช่วยชีวิตใครมาก่อนหรือเปล่าล่ะ” จื่อหลงถามพร้อมมองหน้าหญิงสาวไปด้วย ใบหน้าหวานคิ้วขมวดอย่างใช้ความคิด ก่อนที่ดวงตากลมจะเบิกกว้างเพราะนึกออก

“คุณคือพี่ชายคนนั้นที่แม่ของฉันช่วยเอาไว้ ตอนที่ฉันกับแม่มาไต้หวันวันแรก” หญิงสาวนึกถึงวันแรกที่แม่พาเธอมาที่ไต้หวัน แม่ของเธอพาเธอไปเที่ยวที่สถานที่หนึ่งที่เป็นสวนสาธารณะแต่ไม่ค่อยมีคนมาเที่ยวมากนัก จนกระทั่งเจอกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งลอยมาตามน้ำในแม่น้ำของสวนสาธาณะ ตอนแรกเธอคิดว่าพี่ชายคนนั้นจะไม่มีชีวิตรอดจนกระทั่งแม่ของเธอร้องเรียกให้คนแถวนั้นช่วยและพาไปโรงพยาบาล

“ผมรอจนกระทั่งมั่นใจว่าผมจะโตพอที่จะตามหาคุณกับแม่ที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้ แต่มันคงนานเกินไป” เขาบอกเสียงแผ่ว ตอนที่ลูกน้องคนสนิทมาบอกว่าเจอตัวเยว่ซินแล้วเขาดีใจมากเพราะหวังว่าจะได้เจอผู้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้อีกครั้งนั่นก็คือเยว่ซินและแม่ของเธอ แต่ก็พบข่าวร้ายว่าแม่ของหญิงสาวจากไปแล้วด้วยโรคร้าย

“คุณอาจจะจำผมไม่ได้ แต่ผมจำคุณได้นะผมจำชื่อที่แม่คุณเรียกคุณได้”

“อาจจะชื่อซ้ำกันก็ได้นะ” เธอบอกออกมา เพราะจีนส่วนหรือชื่อภาษาอื่นๆ ก็มีสิทธิ์ซ้ำกันได้ทั้งนั้น

“ชื่อเยว่ซินในไต้หวันอาจจะมี เพราะนั่นเป็นชื่อที่แม่คุณตั้งให้ใหม่ แต่ชื่อมณีจันทร์ที่เป็นชื่อภาษาไทยของคุณคงไม่มีคนไต้หวันใช้ชื่อนี้” เยว่ซินตาโตทันที ถึงเขาจะพูดชื่อภาษาไทยของเธอด้วยสำเนียงจีนแต่เธอก็มั่นใจว่านั่นคือชื่อของเธอ เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าแม่ของเธอเรียกชื่อภาษาไทยของเธอต่อหน้าคนอื่น แต่เขาก็จำได้

“จำแหวนที่คุณให้ผมได้ไหม” เขาถามออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือในลิ้นชักที่อยู่ตรงโต๊ะข้างเตียง

“ผมยังเก็บมันไว้นะ” เขายื่นมือถือให้หญิงสาวดู คิ้วสวยขมวดเข้าหากันพร้อมมองรูปภาพแหวนพลาสสติกของเล่นรูปพระจัทร์ครึ่งเสี้ยวสีเหลือง ที่อยู่ในกล่องพลาสติกใส ดูก็รู้ว่าเขาคงจะเห็บมันไว้เป็นอย่างดี

“ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำ” หญิงสาวบอกออกมา ดวงตาใสมีหยาดน้ำตาเอ่ออยู่เล็กน้อยด้วยความรู้สึกดี เขาจำเรื่องราวของเธอได้เป็นอย่างดี อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นเขาเองก็อายุมากกว่าเธอ คนตรงหน้าเลยจำเรื่องราวต่างๆ ได้หมดทุกอย่าง

“คุณเคยบอกว่าผมเป็นผู้เฒ่าอยู่เลยนะ จำได้ใช่ไหม” จื่อหลงเอ่ยถามเสียงทุ้ม ทำให้คนผิวขาวหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมพยักหน้า ทำไมเธอจะจำไม่ได้ล่ะ เขาอายุเยอะกว่าเธอตั้งเจ็ดปีในสายตาเธอตอนนั้นเขาก็ดูแก่จริงๆ เพราะเขาเองก็มีเชื้อสายชาวยุโรปเขาจะดูโตกว่าคนเอเชียก็ไม่แปลก

“ไม่ต้องหัวเราะเลย ผมพึ่งจะสามสิบกว่าๆ เองนะคุณ” จื่อหลงว่าออกมาพร้อมโยกหัวเล็กเบาๆ

“คุณว่าคุณนายเจียงจะสงสัยฉันไหมคะ”

“ไม่หรอก หล่อนคงไม่คิดว่าคุณเป็นคนเดียวกับหลานสาวที่หล่อนคิดจะกำจัดหรอก” จื่อหลงว่าออกมาตามที่เขาคิด แต่ถึงแม้ว่าคุณนายเจียงจะสงสัยหล่อนก็คงทำอะไรไม่ได้ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่

“ไปอาบน้ำกัน” จื่อหลงบอกเพราะตอนนี้ก็ใกล้จะเจ็ดโมงครึ่งแล้วเขากลัวว่าหญิงสาวจะหิวข้าวซะก่อนที่จะทำการเช็คเอ้าท์ออกจากโรงแรม

“ไม่ค่ะ ฉันจะไปอาบก่อน” เยว่ซินว่าออกมาพร้อมขยับตัวออกจากอ้อมแขนที่โอบเธออยู่ จื่อหลงก็ยอมปล่อยหญิงสาวแต่โดยดี

“แล้วคุณไม่เจ็บ…ตรงนั้นเหรอ” คำถามเรียบๆ แต่ทำให้คนฟังหน้าขึ้นสี ทำไมเขาถึงชอบทำให้เธอเขินนักนะ เยว่ซินไม่ได้ตอบแต่พยายามพยุงตัวเองลงจากเตียงและลากสังขารเดินไปห้องน้ำ

“อ๊ะ…คุณเฉินปล่อย ฉันเดินเองได้” หญิงสาวร้องบอกออกมาเมื่อแขนแกร่งช้อนตัวเธอไปอุ้มเอาไว้

“ผมไม่ทำอะไรหรอกหน่า” จื่อหลงบอกออกมาเสียงเรียบสั้นๆ พร้อมก้าวเท้าไปทางห้องน้ำ โชคดีที่เมื่อคืนเขาสวมชุดคลุมให้เธอแล้วไม่อย่างนั้นเขาคงอดใจไม่ได้

“เดี๋ยวผมให้ซีริวสั่งอาหารมาไว้นะ ถ้าอาหารมาแล้วคุณทานก่อนผมได้เลย ส่วนของใช้ทั้งหมดของคุณผมให้คุณน้ำหวานฝากซีริวมาให้แล้ว” เขาบอกหญิงสาวก่อนจะปิดประตูห้องน้ำ ที่เขาบอกให้หญิงสาวทานอาหารก่อนเพราะเขากลัวว่าหญิงสาวจะหิว ส่วนตัวเขาปกติแล้วไม่ค่อยจะได้ทานอาหารเช้าจึงไม่ได้เดือดร้อนอะไร หญิงสาวรีบอาบน้ำพร้อมมองร่างกายตัวเองอย่างตกใจ

“ทำไมคุณทำรอยเยอะขนาดนี้นะ” หญิงสาวบ่นออกมาเมื่อเห็นรอยที่คนอยู่ในห้องนอนฝากเอาไว้บนร่างกาย เยว่ซินอาบน้ำเสร็จก็ห่มผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำแต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นซีริวอยู่ในห้อง จื่อหลงรีบเอาตัวบังหญิงสาวเอาไว้ ส่วนซีริวก็รีบหันหลังให้ทันที

“แกรีบออกไปได้แล้วซีริว” เสียงเข้มเอ่ยบอก ซีริวรีบก้มหัวให้ทั้งที่ยังหันหลังอยู่พร้อมเดินออกมาจากห้องนอนของคนเป็นนาย เมื่อพ้นประตูห้อง เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เกือบได้กินลูกปืนแล้วไหมล่ะเรา”

อาหารสองสามอย่างถูกวางเอาไว้บนโต๊ะทานอาหารที่ห้องอีกฝั่งที่อยู่ถัดจากห้องนั่งเล่น หญิงสาวรู้สึกว่าท้องเริ่มร้องเมื่อได้กลิ่นอาหาร จื่อหลงมองร่างเล็กด้วยความเอ็นดู เมื่อคืนเขาน่าจะสูบพลังจากเธอมากเกินไป เธอถึงได้ดูหิวขนาดนี้

“คุณทานก่อนเลยนะ ผมจะไปอาบน้ำก่อน”

“ไม่เป็นไรค่ะรอทานพร้อมกัน” เยว่ซินบอกออกมาพร้อมส่งยิ้มให้ จื่อหลงพยักหน้ารับแล้วรีบเข้าไปอาบน้ำ หญิงสาวจึงเอาชุดที่ซีริวเอามาให้ไปเปลี่ยน เธอเลือกเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นสีดำสบายๆ มาใส่

“คุณอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ!!!” เยว่ซินร้องถามอย่างตกใจเมื่อประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมร่างสูงที่ใช้ผ้าขนหนูพันช่วงล่างเอาไว้ บนแผงอกและใบหน้ายังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่ เขาเข้าไปในห้องน้ำไม่ถึงสิบนาทีเลยนะ หรือเขาเป็นคนอาบน้ำเร็วแบบนี้เป็นปกติ

“อืม ผมหิวข้าวน่ะ” เขาบอกเสียงเรียบ พร้อมเดินไปใส่เสื้อผ้าที่อยู่ตรงโซฟา เขาไม่อยากบอกว่าที่รีบอาบน้ำเพราะหญิงสาวบอกว่าจะรอกินข้าวพร้อมเขา และนี่ก็เป็นอาหารมื้อแรกที่เขากับเธอกินข้าวด้วยกัน อีกอย่างคือเขาไม่อยากปล่อยให้หญิงสาวหิ้วท้องรอนาน

“ทานอาหารกันเถอะ ผมจะได้พาคุณกลับไต้หวัน”