LOGINเช้านี้อากาศสดชื่น คุณก้องภพดูจะกระตือรือร้นมากกว่าปกติ ความดีใจที่จะได้เห็นลูกชายเป็นฝั่งเป็นฝาสักที ทำให้ก้องทวีปแทบไปฝากท้องที่บ้านว่าที่ “เมีย” ทุกวันจนกว่าจะแต่งงาน ชายหนุ่มเดินตามบิดาอย่างเรื่อยเปื่อยไม่ค่อยจะใส่ใจนัก ส่วนนมทิพย์เตรียมอาหารหลายอย่างไปฝากบ้านหญิงสาว
รถมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ เจ้าของบ้านที่รอรับอยู่ยิ้มกว้างรีบเชื้อเชิญแขกประจำเข้าบ้าน
“ที่บ้านไม่มีข้าวกินหรือยังไง หรือกลัวไม่ได้เมีย”
องศาพูดขึ้นขณะอยู่กับภรรยาสองคน
คำพูดของสามีทำให้พลอยไพลินหันไปทำตาดุใส่ องศายักไหล่ไม่สนใจเลยโดนหยิกให้หนึ่งที
“เจ็บนะพลอย พี่พูดอะไรผิดอีกล่ะนี่”
“พี่ฝาดพูดไร้มารยาทมาก ลุงภพกับน้องก้องมาก็ดีแล้วนะคะ หวานจะได้สนิทสนมกับก้องเขา ไหนๆ จะแต่งงานกันแล้ว เวลาอยู่ด้วยกันจะได้ง่ายขึ้น”
“ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณพ่อต้องให้หวานย้ายไปอยู่กับไอ้หมอนั่นด้วย”
“พี่ฝาด” พลอยไพลินเรียกสามีอย่างเหลืออด
“ไม่ต้องเรียกเสียงดัง เข้าใจแล้ว พี่แค่หวงยัยหวาน กลัวจะลำบาก”
เขาห่วงและหวงน้องสาวที่สุดเพราะแผนการของบิดาต่อไปคือให้น้องสาวอยู่กับน้องเขยสองคน แทนที่จะหาคนรับใช้ไปอยู่ด้วยสักคน แต่ผู้ใหญ่เห็นว่าข้าวใหม่ปลามันควรอยู่ด้วยกัน เขารู้ว่าอันดามันไม่ได้เป็นแม่บ้านแม่เรือนเหมือนภรรยาตัวเอง หากอยู่กันตามลำพังไม่อยากคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ก้องภพกระตุกแขนบุตรชายให้ถามหาว่าที่ “เมีย” ก้องทวีปถอนใจก่อนหันไปถามว่าที่ “พ่อตา” ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“หวานละครับ”
เอเชียยิ้มกริ่มที่ว่าที่ลูกเขยถามถึงบุตรสาวคนสวย
“แต่งตัวอยู่ด้านบน เดี๋ยวคงลงมา รอสักครู่นะก้อง”
“ผมให้ทิพย์ทำกับข้าวหลายอย่างมาฝากด้วย”
ก้องภพบอกเอเชีย ก่อนที่พลอยไพลินจะนำไปตั้งโต๊ะเพิ่ม
“ไม่เห็นต้องลำบากเลย”
เอเชียพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ปฏิเสธด้วยความเกรงใจ
“ไม่ลำบากเลย เรื่องเล็กน้อย”
ทั้งสองพูดแล้วหัวเราะพร้อมกัน
“ก่อนเวลาอาหารอยู่มาก เดี๋ยวออกไปนั่งดื่มน้ำชา กาแฟ ที่สวนหลังบ้านก่อนดีกว่า เด็กๆ จะได้คุยกัน”
เจ้าของบ้านเชื้อเชิญอย่างใจดี
“ก็ดีเหมือนกัน” ก้องภพตอบรับน้ำใจเจ้าของบ้าน
เจ้าของบ้านใจดีเชิญนั่งที่สวนหลังบ้านที่ร่มรื่นไปด้วยพรรณไม้หลากหลาย กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ แถมอากาศยังเย็นสบายสดชื่น
“แก้ว ไปตามคุณหวานลงมาได้แล้ว” เอเชียหันไปสั่งสาวใช้
แก้ว..... สาวใช้จึงรีบรับคำสั่งขึ้นไปตามอันดามันบนห้องนอน
“คุณหวานขา... แขกมาแล้ว คุณท่านให้มาตามค่ะ”
“รู้แล้ว เดี๋ยวลงไป” หญิงสาวตอบเสียงเนือยๆ ด้วยความเซ็ง
อันดามันถอนใจหนักๆ เมื่อเห็นอีตาผมยาวกำลังนั่งคุยกับบิดาอยู่ในสวนหลังบ้าน ส่วนพี่ชายของเธอคงออกไปข้างนอกเพราะโดนขัดขวางไม่ให้มายุ่งกับเธออีกก่อนแต่งงาน
“ยัยหวานมาแล้ว”
เอเชียยิ้มกว้างมองเห็นบุตรสาวเดินมาแต่ไกล จึงหันไปพยักหน้ากับก้องภพเหมือนรู้กัน
“อยู่คุยกับน้องไปก่อนนะก้อง พ่อจะไปดูต้นไม้กับคุณลุงเขาหน่อย” ก้องภพบอกลูกชาย เปิดโอกาสให้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน
“ครับพ่อ” ก้องทวีปยืนขึ้นแล้วหมุนร่างหันไปมองว่าที่ “เจ้าสาว” ที่เดินหน้ามุ่ยเข้ามาหา เขากอดอกนิ่ง
ลับหลังผู้ใหญ่ไปแล้วอันดามันพูดก่อนเป็นคนแรกอย่างอัดอั้นตันใจ
“เบื่อหน้าคนแถวนี้” หญิงสาวเบ้ปากใส่
“ฉันก็เบื่อหน้าคนแถวนี้เหมือนกัน”
ชายหนุ่มไม่ยอมลดราวาศอกเช่นกัน
“เชอะ ดีที่คิดเหมือนกัน ไม่ต้องมาเสนอหน้าที่บ้านฉันอีก ยังไงฉันแต่งงานกับคุณอยู่แล้ว ไม่ต้องมาทั้งเช้าทั้งเย็นหรอก กลัวขึ้นคานหรือไง ไว้เจอกันตอนแต่งงานน่าจะดีกว่า”
“นึกว่าฉันอยากมาหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อฉันล่ะก็ จ้างให้ก็ไม่มาเหยียบหรอก ที่พูดเรื่องขึ้นคาน น่าจะเป็นเธอมากกว่านะที่ขึ้นคาน”
เขากอดอกมองหญิงสาวอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ ถ้าบิดาไม่ป่วย จะไม่มาเหยียบที่นี่เด็ดขาด พักนี้ขัดใจเป็นไม่ได้ต้องเรียกหมอตลอดจนเขาอ่อนใจ จึงยอมทำตามแต่โดยดี
“กรี๊ด! ไอ้บ้า เชิญกลับไปเลย”
“นี่แม่คุณ จะกรี๊ดทำไม หูจะแตกแล้ว”
“ดี... แตกไปเลย”
อันดามันกอดอกเชิดใส่อย่างไม่แคร์ ก้องทวีปอยากจับมาจูบให้หายเชิดใส่นัก คิดถึงรสจูบที่ผ่านมาก็ยิ้มเจ้าเล่ห์
เวลาเถียง... เขาเหนื่อยเพราะเธอพูดไม่ลดราวาศอก ถ้าจะให้เงียบต้องจัดการประกบปากปิดเสียงเอาไว้
ก้องทวีปแกล้งส่ายหน้าน้อยๆ เหมือนระอาเต็มที แล้วเดินหนีไปอีกด้าน
“นี่! อย่ามาทำหน้าแบบนี้นะ มาส่ายหน้าใส่คนอื่นแล้วจะเดินหนีอย่างนั้นเหรอ อย่าฝันไปเลย”
อันดามันเดินไปดึงแขนเสื้อเขาเอาไว้ให้หันมาเผชิญหน้า
“นี่เธอ กลัวขึ้นคานขนาดนั้นเลยเหรอ พอฉันเดินหนีรีบตะครุบเอาไว้เชียว” เขามองมือที่เธอจิกเสื้อไม่วาง
“มันจะมากไปแล้วนะ”
อันดามันรีบปล่อยแขนเสื้อแล้วผลักอกกว้าง ก้องทวีปเซไปเล็กน้อย แล้วปัดเสื้อที่อกตัวเองเหมือนรังเกียจ หญิงสาวกัดฟันกรอดที่เห็นกิริยานั้น แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยอะไรอีก
แก้ว...สาวใช้มาขัดเอาไว้เหมือนเคย เพราะคนที่อ้างว่าไปดูต้นไม้แอบมองอยู่ เมื่อเหตุการณ์กำลังแย่ สถานการณ์เริ่มวิกฤตท่านจึงให้สาวใช้รีบ เข้าขัดขวางศึกใหญ่ทันที
“คุณหวานคะ คุณท่านให้มาตามไปกินข้าวค่ะ”
ทำให้ฝีปากระหว่างทั้งสองหยุดลง ก้องทวีปรีบเดินผ่านร่างหญิงสาวไปก่อนอย่างไม่แยแส อันดามันตามไปกระชากร่างสูงสมาร์ตเอาไว้แล้วผลักเขาให้เสียหลัก
“เป็นบ้าอะไรของเธออีก” เขาพูดด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ
ปากขมุบขมิบว่าเขาแบบไม่สบอารมณ์ที่เห็นสายตาและท่าทางนั้น
“นินทาฉันอยู่ล่ะสิ พูดออกมาตรงๆ ก็ได้ ไม่ต้องนินทา”
ก้องทวีปดักคอ อันดามันเม้มปากแน่นด้วยความขัดใจก่อนวิ่งหนีไป เธอไม่อยากเดินตามเขาก็แค่นั้น ชายหนุ่มลูบปลายคางมองตามคนเอาแต่ใจด้วยแววตาประหลาด
“ที่แท้อยากนำหน้าฉันก่อน นิสัยเหมือนเด็ก”
เขาส่ายหน้าแล้วเดินตาม
“อ้าว... เด็กๆ มากันแล้ว”
เอเชียจัดแจงให้หนุ่มสาวนั่งใกล้ๆ กันเพื่อกระชับความสัมพันธ์
อันดามันนั่งอย่างไม่สบอารมณ์ ต่างจากก้องทวีปที่มีสีหน้าเงียบขรึม นั่งเรียบร้อยไม่กระแทกกระทั้น
“ก้องตักกับข้าวให้น้องสิลูก”
ก้องทวีปมองหน้าอันดามันที่ก้มหน้านิ่งไม่สนใจ คิดว่าหากตักให้จริงคงหน้าแตกเป็นแน่ แต่ก็เอื้อมมือไปตักให้ตามคำของบิดา
“หวาน พี่เขาตักกับข้าวให้น่ะลูก”
เอเชียไม่ลดละเหมือนก้องภพ มองบุตรสาวคล้ายตำหนิกลายๆ
อันดามันลอบผ่อนลมหายใจยกจานไปตรงหน้า เขายังไม่ได้เอาอาหารใส่ในจาน... เธอก็รีบถอยจานหนี กับข้าวหกไปบนโต๊ะ
“ขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าจะช้าเหมือนเต่า”
อันดามันขอโทษเสียงเรียบ แต่ยังแอบกัดเขาหน่อยๆ
ก้องทวีปชะงักมือมองหญิงสาวไม่วาง
“ไม่เป็นไร ตักใหม่เลยลูก น้องไม่ได้ตั้งใจ”
ก้องภพเข้าข้างว่าที่ลูกสะใภ้จนออกนอกหน้า ชายหนุ่มจำต้องตักกับข้าวให้เธอใหม่
“อันนี้น่าจะอร่อยนะครับหวาน”
ก้องทวีปตักอาหารให้หญิงสาวแต่เขาชะงักเอากลับไปใส่จานตัวเองแทน
“แต่พี่ว่าเอาผัดผักดีกว่า ดีต่อสุขภาพ”
อันดามันถือจานค้างหน้าแตกยับ สงครามเย็นเกิดขึ้นในโต๊ะอาหารแบบที่ผู้ใหญ่ก็สัมผัสได้ แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ส่วนก้องทวีปนั้นหลีกเลี่ยงผักเพราะเขาไม่ชอบกิน
“อันนี้อร่อยกว่าค่ะพี่ก้อง”
อันดามันตักกับข้าวอีกจาน ก่อนจะยกช้อนขึ้นเขี่ยกับข้าวใส่หน้าชายหนุ่มแต่พลาดไปโดนเสื้อแทน
“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ”
อันดามันแอบหัวเราะคิกคักที่ปูผัดผงกะหรี่ไปค้างอยู่ที่เสื้อชายหนุ่ม
“ไม่เป็นไรครับ น้องหวานไม่ได้ตั้งใจนี่ครับ”
ก้องทวีปกัดฟันพูดเสียงเรียบ
วันนี้เป็นวันสำคัญของอันดามันเนื่องในวันคล้ายวันเกิด ชายหนุ่มที่นอนอยู่ในห้องรับแขกของบ้าน “อ่าวสุดเขต” หลายวันตามประกาศิตของเมียก็ลงมือลุกขึ้นทำกับข้าวเพื่อใส่บาตรกับภรรยา ดูเธอไม่ไล่เขาเท่าที่ควร ชายหนุ่มทำอาหารและทำเค้กให้เธอโดยการช่วยเหลือจากพลอยไพลินและทางบ้าน “อ่าวสุดเขต” จัดงานวันเกิดให้หญิงสาวในตอนกลางคืนอันดามันยิ้มแย้มมีความสุขมาก ที่ได้อยู่กับครอบครัวและคนรัก เธอให้อภัยเขาตั้งหลายวันแล้ว แต่ยังไม่ยอมบอก กะว่าคืนนี้ทำให้เขาประหลาดใจที่ไม่ต้องนอนนอกห้องอีก“อธิษฐานสิครับน้องหวาน”ก้องทวีปเป็นคนถือเค้กช็อกโกแลตของโปรดของหญิงสาวมาเซอร์ไพรส์หญิงสาวยิ้มกว้างเพราะพลอยไพลินแอบกระซิบว่าเป็นฝีมือของก้องทวีปทุกอย่างรวมถึงอาหารคืนนี้ด้วย ทุกคนเริ่มร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ ก่อนหญิงสาวจะอธิษฐาน... เป่าเค้กในมือชายหนุ่มงานวันเกิดเป็นกันเองสำหรับคนในครอบครัว แต่มีบรรดาแขกไม่รับเชิญสำหรับเขาคือบรรดาเพื่อนชายของภรรยามามากมาย ก็พอรู้ว่าตอนเรียนมีแต่เพื่อนผู้ชาย แต่มันขัดสายตาจนเขาต้องขัดขวางทุกทางไม่ให้หนุ่มๆ พวกนั้นใกล้ชิดภรรยาได้ แต่ยิ่งขัดขวาง ก็ยิ่งเหมือนทำให้พวกเขาเข้าถึงตัวภรรยาได้
เอเชียพูดไม่ออก ยิ่งเห็นบุตรสาวคาดคั้นหนักขึ้นก็รู้สึกผิด“หวาน อย่าพูดเสียงดังใส่พ่อแบบนั้น พ่อไม่สบายอยู่”“ไม่สบายเหรอคะ พี่พลอยก็เป็นพวกเดียวกับคุณพ่อ หลอกลวงหวาน เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถ้าหวานอยู่กับพี่ก้อง ใช้ชีวิตคู่ไปไม่รอด พ่อคิดไหมคะว่าหวานจะเป็นยังไง หวานต้องหย่าขาดเป็นม่าย คุณพ่อต้องการแบบนั้นใช่ไหมคะ” อันดามันพูดทั้งน้ำตา ต่อมน้ำตาที่เหือดหายไปเริ่มทะลักออกมาอีกครั้ง“หวาน”เอเชียไม่คิดว่าบุตรสาวจะเสียใจขนาดนี้ ก็ไหนก้องภพบอกว่าทั้งสองคนรักกันดีแล้วไง ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้“แต่หวานกับพี่เขาก็รักกันดีนี่ลูก”คำพูดของบิดาทำให้อันดามันชะงัก ก่อนจะเม้มปากแน่น“ใครบอกล่ะคะ หวานกำลังจะหย่ากับพี่ก้องต่างหาก แต่ที่ทุกคนเห็นเพราะเราสองคนแค่เป็นห่วงอาการป่วยที่จะกำเริบของพ่อ ทั้งหัวใจ ทั้งความดันโลหิตสูง เราสองคนก็เลยต้องเล่นละครว่ารักกันหวานหยด ให้พ่อไม่เครียดต่างหาก ที่จริงหวานกับพี่ก้องเราไปกันไม่รอด”คำพูดของอันดามันทำให้ทุกคนยกมือทาบอก“ต่อไปนี้หวานจะกลับมาอยู่บ้าน แล้วไม่ต้องมีใครคิดมาบังคับหวานอีก หวานจะกลับไปทำงานเหมือนเดิม ปล่อยให้พี่ฝาดดูแลอยู่คนเดียวตั้งนานแล้
ร่างกลมกลึงหยัดยกกายให้เขาเข้าประสานล้ำลึกยิ่งขึ้นทุกลำนำสวาท มือนุ่มจิกแผ่นหลังแกร่งด้วยความเสียวกระสันแล้วลูบคลึงตามจังหวะที่เขาชำแรกเข้าหา มือของจิตรกรหนุ่มช้อนสะโพกผายให้ยกสูงขึ้น แล้วจับขาข้างหนึ่งพาดบนบ่ากว้าง เร่งห่มสะโพกหนักหน่วงแม่นยำบุกกดกระทั้นกระแทกโจนจ้วงก้องทวีปกระแทกสะโพกสอบอยู่นานก่อนรับรู้ถึงอาการเกร็งและตอดรัดรุนแรง เขาเร่งประชิดยกขาลงจากบ่า กดเรียวขาแนบถึงอกจนบั้นท้ายงอนงามลอยสูงขึ้นรับแรงหนักเน้นเต็มที่เร่งปลดปล่อยตามติด ก่อนพลิกกายนอนเคียงข้างหอบสะท้านไปพร้อมกันก้องทวีปพาภรรยาเดินทางมาถึงบ้านบิดาก็ได้รับประทานอาหารกลางวันพอดี“สวัสดีครับคุณพ่อ”“สวัสดีค่ะคุณพ่อ”ทั้งสองไหว้คุณก้องภพ ก่อนหันไปสวัสดีนมทิพย์ที่ยืนยิ้มอยู่อีกด้าน เหมือนผู้ใหญ่สองคนกำลังรอคอยการมาของเขาและภรรยาอย่างใจจดจ่อ“ซื้ออะไรมาเยอะแยะลูก แค่มาพ่อก็ดีใจแล้ว ได้เวลาอาหารพอดี เดี๋ยวให้นมทิพย์บอกเด็กให้จัดการตั้งโต๊ะเลยนะลูก”ก้องภพบอกลูกชายและลูกสะใภ้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เห็นลูกๆ มีความสุขก็อดยิ้มไม่ได้ ภรรยาที่ตายไปคงตายตาหลับหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จก็นั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น“เมื่อไหร่
เอ๊ย! ไม่ใช่ โดนเธอจัดการแน่นอนจึงรีบเผ่นขึ้นห้องไปก่อน ไหนๆ ก็จะอาบน้ำ ออกกำลังกายสักรอบสองรอบจะเป็นไรไป“หยุดเลยพี่ก้อง”ก้องทวีปหัวเราะเจ้าเล่ห์หนีเข้าห้องนอนตัวเอง เวลาเมียวิ่งตามด้วยความโมโหจะปลอบใจเมียต้องหนีเข้าห้องนอนถึงจะสำเร็จ แล้วก็ได้ปลอบกันจนหมดแรงจนหยุดโมโหเลยก็ว่าได้อันดามันวิ่งขึ้นบันไดไล่หลังมา ชายหนุ่มแกล้งหยุดอยู่ข้างเตียงว่ายอมแพ้ แต่มีแผนในใจเธอเห็นสามีหนุ่มหยุดยืน ได้ทีวิ่งเข้าหาแบบไม่ทันตั้งตัวแล้วคนที่ยืนนิ่งก็หลบวูบ ร่างน้อยกระโจนลงบนเตียงไม่เป็นท่า ที่ร้ายไปกว่านั้นร่างสูงขึ้นทาบทับแทบจะทันทียังไม่ทันให้คนเสียท่าได้หายใจหายคอ ขาแกร่งรัดร่างบางไม่ให้ดิ้นหนี“อือ... พี่ก้องแกล้งหวานอีกแล้ว”ปากว่าแต่มือลูบ พักหลังไม่อยากใช้วิชาป้องกันตัวเพราะอยากให้เขากลั่นแกล้ง โดยเฉพาะกลั่นแกล้งอย่างเสน่หา คิดเองแล้วก็หน้าแดงเอง “ปล่อย” แกล้งผลักไม่จริงจังนัก“อยากให้ปล่อยจริงเหรอ อย่าดิ้นดีกว่า วันนี้ขอแบบนิ่มนวลเหมือนเดิม ยอมง่ายๆ จะได้ไปบ้านคุณพ่อกัน ไม่งั้นลุกไม่ไหว”คำพูดนั้นทำให้โดนหยิกแก้มไปหนึ่งที“หยิกทำไมนี่ อ๋อ... ให้รีบๆ เหรอจ๊ะ”“ไม่ใช่เสียหน่อย หยิกคนบ้า พูดอะ
พระเจ้า! เขาแทบลุกเป็นไฟในการกระทำเร่าร้อนของเธอ“โอ๊ะ!”แล้วชายหนุ่มก็ร้องเสียงหลงเมื่อเธอเม้มปาก ส่งสายตาหยาดเยิ้มเข้มขึ้นเหมือนเปลวเพลิงแผดเผาเขา โอ้... ก้องทวีปรำพันในอก เมื่อร่างสาวเริ่มโยกบนตัวเขามือทั้งสองข้างกดที่หน้าท้องแกร่ง กิริยาเร่าร้อนกระแทกกระทั้นเหมือนเป็นการลงทัณฑ์เขามากกว่าจะปรนเปรอทำให้เขาตระหนักว่าเธอกำลังจัดการเขาอยู่ จัดการให้ตกอยู่ในห้วงเสน่หาโดยไม่มีวันถอนตัวถอนใจได้อีกต่อไปแล้วอันดามันบิดกายเร่าๆ ขณะโยกกายบนตัวเขาล้ำลึก ชายหนุ่มประคองบั้นท้ายงามเอาไว้เมื่อเธอควบขยับบดคลึงพาเขาทะยานสู่หุบเขาแห่งเสน่หา ใบหน้าหวานบิดไปมา เม้มริมฝีปากสลับกับการครวญครางกระเส่า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงด้วยความเสียดเสียว“วันหลังหวานจะถามพี่ก้องก่อน จะไม่ปักใจเชื่อฝ่ายเดียวอีกแล้ว” อันดามันพูดเสียงหอบกระเส่า ก้องทวีปครางไม่หยุดแต่ก็รับฟังสิ่งที่ภรรยาพูด ความจริงเขาไม่ได้โกรธอะไรเธอมากมายนัก แค่อยากให้ฟังกันบ้างเท่านั้น ที่สำคัญเขาก็รู้สึกดีที่เธอหึงหวงแบบนี้อันดามันหอบกระเส่ามองหน้าสามีด้วยความหวังว่าเขาจะตอบอะไรกลับมาบ้าง แต่ชายหนุ่มก็ยังเงียบ หญิงสาวจึงจัดการตามวิธีของเธอ
เขาคงน้อยใจที่เธอไม่ไว้ใจเขา แต่ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นแบบนั้น ก็คำพูดมันส่อนี่นา“พี่ก้องคะ”อันดามันลองเรียกสามีดู เขาไม่ตอบทำให้เธอใจเสียกว่าเดิม“พี่ก้องคะ หวานขอโทษ”หญิงสาวยังไม่ละความพยายาม แต่เขายังนอนนิ่งเหมือนเดิม ยิ่งเห็นยิ่งอยากเอาชนะ เธอไม่เคยง้อใครขนาดนี้มาก่อน ก็เธอขอโทษแล้วยังไม่ให้อภัยอีก หญิงสาวคว้าไหล่สามีให้หันมา เธอไม่ชอบให้เขาทำเป็นไม่สนใจ ปล่อยให้เธอพูดอยู่คนเดียวแบบนี้“พี่ก้อง อย่าทำแบบนี้กับหวาน”อันดามันมองแผ่นหลังกว้างด้วยความน้อยใจบ้างที่เขาไม่ยอมรับคำขอโทษ หญิงสาวรั้งไหล่กว้างมาอีกครั้งแล้วขึ้นคร่อมทับเพื่อจะได้มองหน้าเขาชัดเจน แต่เขากลับหลับตากอดอกนิ่ง หญิงสาวเบ้หน้าด้วยความน้อยใจบ้าง เธอคว้ามือเขาทั้งสองกดแนบกับที่นอน จ้องเขาไม่วางตา แต่ชายหนุ่มก็ยังหลับตานิ่ง“พี่ก้อง ลืมตามาคุยกับหวานเดี๋ยวนี้ ลุกขึ้นมาคุยกับหวานก่อน”เธอขอร้องแกมบังคับ แต่เขายังนอนนิ่งไม่ไหวติง จนหญิงสาวอยากเอาชนะขึ้นอีกเป็นเท่าตัวอันดามันเงอะงะไปเหมือนกันว่าเธอจะเริ่มตรงไหนก่อนดี แต่ที่รู้ๆ ก็คือในเมื่อเขางอนดีนัก เธอก็จะปล้ำให้หายงอน ทำให้เขาครวญครางสยบแทบเท้าเธอให้ได้ หญิงสาวรวบรวมสต







