บทที่ 2.1

อีธานไม่ได้อยากแอบฟังโทรศัพท์ แต่ภาษาไทยแบบพอเข้าใจได้ทำให้จับใจความสำคัญในการติดต่อกลับบ้านที่กรุงเทพฯของเพื่อนรักทุกครั้ง ปากก็บอกว่าไม่สนใจแต่พอรู้ว่ารติรสไม่อยู่ออกนอกบ้านทุกวัน ก็ทำให้ธามแทบไม่เป็นสุขกับการมาพักผ่อนครั้งนี้

            "นายไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเป็นใบ้หรอกนะ ที่ฉันห่วงคือว่าแม่นั่นจะทำอะไรกับข้าวของในบ้านหรือเปล่า" ธามทำเป็นเสียงแข็งเพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ในตอนนี้

            "คุณรสไม่ใช่ขโมยนะ เอ หรือว่าขโมยหัวใจแกไปแล้ว" คนรู้ทันหัวเราะเบาๆ อย่างมีความสุข

            "ตลกแล้ว แกจะไปไหนก็ไปเถอะ ไปชวนคุณชลาลัยคนสวยเดทก่อนกลับดีไหม รู้สึกว่ารอบนี้สะพานที่แกพยายามทอดแล้วทอดเล่าจะไม่ได้ผลนะ ถ้าไงคืนนี้ก็อย่าให้พลาดอีกล่ะ เสียชื่อปลาไหลอย่างอีธานหมด" ธามได้ทีย้อนกลับไปบ้าง

            "ระดับอีธานไม่มีคำว่าพลาด ตกลงไม่ไปใช่ไหม งั้นเชิญแกนอนคิดถึงคู่หมั้นคนสวยไปคนเดียวแล้วกัน ส่วนฉันขอไปเฮฮาตามประสาคนไม่มีพันธะก่อน"

            ธามส่ายหน้าเบาๆ เมื่ออีธานออกไปหาแสงสีที่ชอบนอกรีสอร์ท ตามประสาคนรักสนุกที่ไม่คิดอะไรมาก ส่วนตนเองได้แต่คิดว่าเมื่อกลับไปกรุงเทพฯพรุ่งนี้ จะจัดการอย่างไรกับปัญหาเรื่องคู่หมั้นที่คาราคาซังอยู่ในเวลานี้

ชลาลัยตรวจเอกสารอยู่ในออฟฟิศ ถอนหายใจกับตัวเลขที่แสดงในสมุดเวลานี้ บัญชีตัวแดงติดลบมากว่าหกเดือนยอดค้างชำระที่ต้องจ่ายเวียนมาอีกครั้งในทุกสิ้นเดือน รายได้ที่มีเข้าหาหักลบกลบหนี้แล้ว พอแค่ประทังไปจนถึงช่วงท่องเที่ยวในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเกรงว่าจันทร์เจ้ารีสอร์ทอาจจะเหลือเพียงแค่ชื่อในที่สุด

            "ว่าไง ยัยมีน" ชลาลัยเงยหน้าเห็นน้องสาวสุดที่รักเปิดประตูเข้ามา

            "นอกจากแขกสองคนนี้แล้ว ยาวจนถึงสิ้นเดือนเราไม่มีลูกค้าเลยเหรอคะ" มีนา สายชลวัยยี่สบเอ็ดปีเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            หญิงสาวเรียบจบจากกรุงเทพฯและเพิ่งกลับมาที่เกาะหวนเมื่อไม่กี่วันนี้ เมื่อกลับมามีนาถึงรู้ว่าสถานการณ์การเงินของรีสอร์ทกำลังมีปัญหาถึงขั้นที่เรียกว่าแย่ พนักงานที่อยู่มีเพียงแค่มนัสที่เป็นผู้จัดการคนเดียวเท่านั้น คนอื่นที่เหลือลาออกกันไปหมดแล้ว

            "พี่กำลังรอแขกยืนยันจองห้องจ้ะ" ชลาลัยหวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น

            "เมื่อกี้มีนเพิ่งเช็กเมล์ ยังไม่มีใครยืนยันมาเลย ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปอีก..."

            "ไม่ต้องห่วงนะ ยังไงพี่ก็จะพยายามหาทางแก้ปัญหา" หญิงสาวปลอบใจคนฟังและตนเองในคราวเดียวกัน

            "ถ้ารู้ว่ารีสอร์ทมีปัญหาแบบนี้ มีนจะไม่..."

            "มันไม่เกี่ยวกับมีนหรอก ปัญหามันเกิดจากอะไรมีนก็รู้อยู่ พี่ดีใจมากว่าที่อย่างน้อยน้องพี่ก็เรียนจบ และพี่เชื่อว่าเมื่อมีนกลับมาเราต้องดีขึ้น เห็นไหมพอมีนมาเราก็มีแขก"

            ชลาลัยหมายถึงอีธานกับธาม แขกต่างชาติที่เจาะจงจองที่พักของจันทร์เจ้ารีสอร์ทพร้อมกับโปรแกรมท่องเที่ยวทั้งหมดในราคาที่ตั้งไว้ จะว่าไปรายได้หลักของเดือนนี้ก็คือการเข้าพักของสองหนุ่มนี่เอง

            "ขอให้มันเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ เถอะค่ะ ว่าแต่ไอ้พวกค่าคุ้มครองบ้านั่นยังไม่เลิกกันอีกเหรอคะ มีนว่าถ้าทุกรีสอร์ทรวมตัวกันไม่จ่าย พวกทำนาบนหลังคนก็อยู่กันไม่ได้" มีนารู้ดีว่าปัญหาของจันทร์เจ้ารีสอร์ทคืออะไร

            ไม่ใช่เรื่องสถานที่หรือบริการที่สู้ที่อื่นไม่ได้ ตรงกันข้ามจันทร์เจ้ารีสอร์ทมีจุดชมวิวที่สวยที่สุดบนเกาะหวน ซึ่งใครๆ ต่างก็อยากมาเห็นพระอาทิตย์ขึ้นจากน้ำทะเลสีเขียวมรกต หรือยามที่แสงทองของขอบฟ้าส่งอาทิตย์ลาลับในยามเย็น

            "ผลประโยชน์ที่มีร่วมกันมันมากกว่าเสีย พี่เองก็เคยคิดนะ ถ้ายอมจ่ายบางทีเราอาจจะไม่ถูกกระทำแบบนี้ก็ได้" ชลาลัยถอนหายใจเบาๆ

            "พี่ลัยทำถูกแล้วที่ไม่ให้พวกนั้นมาขูดรีด มีนเชื่อว่าคนที่อยากเห็นความสวยงามของทะเลและตั้งใจมาหาเรามีอีกมาก"

            "แต่ผลกระทบมันก็เห็นชัดนะ พอเราไม่จ่ายค่าคุ้มครองนักท่องเที่ยวบางคนก็ถูกดึงไปที่รีสอร์ทอื่นทั้งที่จองมาหาเรา บางทีจู่ๆ ก็ปิดทางถนนไม่ให้รถของรีสอร์ทเราไปรับลูกค้า มนัสต้องแก้ไขด้วยการพานักท่องเที่ยวเดินลัดหาดมา ขืนเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ช้าพี่ว่าเราต้องแย่กว่านี้แน่"

            "แล้วเรื่องยัยคุณนายนั่นล่ะคะ พี่ลัยจัดการอย่างไร" มีนาถามถึงเจ้าหนี้รายใหญ่ที่เป็นอีกปัญหาหนึ่งของรีสอร์ท

            "พี่สร้อยมาเอาเงินทุกเดือนโดยไม่หักเงินต้นอ้างว่าเป็นดอกเบี้ย มนัสกำลังขอให้เพื่อนที่เป็นทนายร่างสัญญาเงินกู้เพื่อจะได้ผ่อนจ่ายเป็นกิจลักษณะและชดใช้กันหมดซะที"

            ชลาลัยถอนหายใจอีกครั้ง จันทร์เจ้ารีสอร์ทมีปัญหาหลักล้วนแต่เป็นเรื่องเงินทั้งนั้น รายรับไม่เท่ารายจ่ายก็ยิ่งทำให้ติดลบมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าภาระเรื่องเรียนของมีนาจะหมดไป แต่สิ่งที่สะสมมาก็ยังคงต้องแก้ไข และหวังว่าสักวันมันจะจบลงด้วยดี