LOGINมีนาเปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วรีบเดินออกไปจากห้องโดยไม่สนใจว่าจะมีใครรออยู่ อีธานรีบวิ่งตามออกมาแล้วคว้าแขนหญิงสาวไว้
"ปล่อยนะ" เจ้าตัวสะบัดไม่ยอมให้จับ
"เรายังไม่ได้คุยกันเลย" อีธานไม่ยอมปล่อย
"ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก ปล่อย" มีนาออกแรงสะบัดแขนอีกครั้ง แต่ชายหนุ่มยึดเอาไว้แน่นซ้ำยังรวบสองมือไว้ ดึงเข้ามาหาไม่ยอมปล่อยไปไหนอีกด้วย
"ถ้าไม่คุยกันดีๆ เราไปคุยต่อหน้าพี่สาวคุณก็ได้ เอาไหม" ท่าทางอีธานเอาจริงแน่
"ขู่ฉันเหรอ" หญิงสาวเม้มปากแน่นด้วยความโกรธ
"ไม่ได้ขู่แต่ผมทำจริง หรือจะไปตอนนี้เลยก็ได้ เมื่อเช้าคุณลัยเพิ่งถามว่าไปเที่ยวเมื่อคืนสนุกไหม คุณอยากให้ผมตอบไหมล่ะว่าสนุกจนเกือบโต้รุ่ง แต่คนที่สนุกคือคุณไม่ใช่ผม"
"นาย" มีนาอยากจะบีบคอคนตรงหน้าให้ตายเดี๋ยวนี้ คำพูดโจ่งแจ้งของเขาทำให้แก้มสาวแดงก่ำรู้ดีว่าที่โต้รุ่งเพราะอะไร
"ฟังผม เมื่อคืนคุณโดนยาจากเหล้าแก้วนั้น กลับมาถึงคุณก็วิ่งลงทะเลแล้วเกิดอะไรขึ้นรู้ไหม"
มีนาหน้าร้อนผ่าว จำได้ดีว่าเมื่อลงทะเลแล้วเสื้อผ้าที่อยู่บนร่างกายกลายเป็นสิ่งที่น่ารำคาญจนต้องถอดออก และยังจำได้อีกว่าเมื่อคืนนี้ตนเองกล้ามากแค่ไหนที่เป็นฝ่ายรุกเข้าไปหาอีธานก่อน จากนั้นเสียงคร่ำครวญอย่างมีความสุขที่ยังก้องอยู่ในหูก็เกิดขึ้น ร่างกายที่ตอบสนองด้วยความเต็มใจกับไฟเสน่หาที่ร่วมกันก่อ หอมหวานดุเด็ดเผ็ดมันแค่ไหน ทุกอย่างยังปรากฎชัดในความทรงจำไม่ลืมเลือน
"ผมขอโทษที่ปล่อยทุกอย่างเลยตามเลยจนทำให้เราสองคน เอ่อ เป็นแบบนี้" อีธานพูดต่อไปอีกว่า
"แต่ผมก็พร้อมที่จะรับผิดชอบหรือชดใช้ในสิ่งที่คุณต้องการ"
"ชดใช้อะไร" มีนาถามเสียงดังกลับไปทันที
"ฉันไม่ใช่โสเภณีที่นายใช้เงินซื้อมาบำบัดความใคร่นะ" ปลายเสียงมีนาสั่นเครือเล็กน้อย ใบหน้าคมเชิดขึ้นอย่างมีศักดิ์ศรีพยายามบอกตนเองว่าไม่ให้ร้องไห้ อย่าเสียใจกับคนแบบนี้
มีนาสะบัดการจับกุมของอีธานออกทันที แค่ได้ยินว่าเขาคิดใช้เงินชดเชยสิ่งที่ตนสูญเสียไป ตีค่าความสาวที่หวงแหนมาตลอดชีวิตเป็นเงินทอง หญิงสาวก็แทบไม่อยากจะเห็นหน้าคนพูดอีกต่อไป
"มีน ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น คุณกำลังเข้าใจผิด" อีธานรีบพูดเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายแปลความเข้าใจไปคนละอย่างกับตน
"สำหรับฉันเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความซวย เป็นเรื่องแย่ที่สุดในชีวิต และฉันก็ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น แต่ถ้าคุณจะให้ก็ช่วยไปไกลๆ จากชีวิตฉันหน่อย พูดง่ายๆ คือไปจากที่นี่ซะแล้วไม่ต้องกลับมาอีก" น้ำใสที่คลอขึ้นกลบดวงตาคู่สวยบ่งบอกได้ดีว่าหัวใจของมีนาเจ็บปวดแค่ไหน
กว่าอีธานจะกล้าพูดอะไรต่อหญิงสาวก็วิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นแล้ว ปล่อยให้ชายหนุ่มจมอยู่กับความรู้สึกสับสนในใจคนเดียวต่อไป ควรทำอย่างไรดีกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้
มนัสมองตามหลังชลาลัยด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ท่าทีร่าเริงมีความสุขที่เห็นในแววตาและสีหน้าเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่า การลาออกของตนไม่มีความหมายอีกต่อไป ไม่มีมนัสก็ไม่ใช่ปัญหา แต่ที่เป็นปัญหาคือหัวใจที่เจ็บช้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าของตน เมื่อไรจะลืม ลืมผู้หญิงใจร้ายคนนี้เสียที ธนูเริ่มเรียนรู้งานผู้จัดการรีสอร์ททันทีที่มนัสหันหน้ามา น้องใหม่แปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนสอน เมื่อครู่มนัสยังดูใจดีและมีสีหน้ายิ้มแย้ม แต่ตอนนี้เขาดูเงียบขรึมและไม่พูดอะไรนอกจากใช้สายตามองสำรวจมาที่ตน "ผมมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ" ธนูถามด้วยความแปลกใจ ธนูสูงกว่ามนัสเล็กน้อยเกือบจะเท่าอีธาน ทรงผมตัดเข้าที่เรียบร้อยเพียงแต่ย้อมเป็นสีทอง ขับให้ใบหน้าขาวคมดูโดดเด่นขึ้น มนัสดูหน่วยก้านแล้วธนูเหมาะที่จะไปนั่งทำงานสบายๆ ในห้องแอร์มากกว่ามาเดินทั้งวันคอยดูแลคนอื่นเช่นนี้ "เคยทำอะไรมาบ้าง" อย่างไรเสียมนัสก็ไม่เอาเรื่องงานมาปนกับเรื่องส่วนตัว ธนูก็คือธนู ชลาลัยก็คือชลาลัย แม้จะรู้สึกน้อยใจอยู่ลึกๆ แต่เขาก็ยังคงทำหน้าที่ของตนต่อไป "ผมเพิ่งจบมาครับ" เด็กใหม่ตอบอย่างนอบน้อม เด
อีกแค่อาทิตย์เดียวที่มีงานเปิดตัวรีสอร์ทเขาก็จะไปจากที่นี่ กลับไปใช้ชีวิตในโลกที่เป็นจริงอีกครั้ง มีนาหมดหวังและไม่กล้าคิดต่อว่าอีธานจะกลับมาที่เกาะหวนอีกครั้ง ทะเลในโลกสวยงามและมีมนต์เสน่ห์ดึงดูดให้คนที่รักทะเลต้องเดินทางไปหา อีธานก็เช่นกัน จากเกาะหวนเขาจะไปไหนต่อ กลับไปทะเลที่เคยชื่นชมหรือแสวงหาความสุขใหม่ๆ ที่มีอยู่บนโลกใบนี้ แต่ไม่ว่าชายหนุ่มจะทำอะไรก็แล้วแต่ ก้าวออกจากเกาะหวนแล้วคงไม่มีมีนาเคียงข้างแน่ "ทูนหัวจะไปไหน" อีธานวิ่งตามทันที เพราะจู่ๆ มีนาก็ก้มหน้าจะเดินหนีออกไปที่ประตูท่าเดียว "ทูนหัว ไปไหน ข้างนอกร้อนนะ" เขารวบตัวหญิงสาวไว้ทัน "ไปดูวิวน่ะซิ" เสียงอู้อี้ฟังไม่ชัดทำให้อีธานต้องดึงตัวมีนาให้หันมา "ร้องไห้ทำไม" ชายหนุ่มตกใจที่เห็นใบหน้าของสุดที่รักมีคราบน้ำตานองเต็มไปหมด ใครทำให้มีนาร้องไห้แล้วร้องด้วยเรื่องอะไร "ปล่อยนะ อย่ามายุ่ง" คนร้องไห้หันหน้าหนี สะอื้นเบาๆ ไม่อยากให้ใครเห็น "ทูนหัวเป็นอะไร ใครทำ บอกมา" น้ำเสียงคนถามจริงจังขึ้นมาทันที "อย่ามายุ่ง" น้ำตาเจ้ากรรมไม่ยอมหยุดไหล มีนายิ่งร้อง
"ที่เกาะหวนฮันนี่มีเธอ แต่นอกเกาะฮันนี่ก็เป็นของคนอื่น ระวังไว้นะจ้ะเพราะฮันนี่ก้าวเท้าออกจากเกาะหวนเมื่อไร รับรองได้ว่ามีสาวๆ เข้าแถวรอกันแน่ อ้อ เมื่อกี้ฮันนี่บอกว่าจะพาฉันมาพักผ่อนที่นี่ตามลำพังหลังจากที่กลับไปทำงานแล้ว หวังว่าจะได้เจอเธอนะ มีนา" มีนาเม้มปากเป็นเส้นตรงไม่พูดอะไรตอบโต้ทั้งสิ้น คำพูดของนางแบบสาวทำให้หัวใจเธอหมดแรง ไม่ซิ ตอนนี้มันคล้ายจะร้องไห้มากกว่า เสียใจที่ได้ยินคำนี้ นอกเกาะหวนบ้านเกิด ผู้ชายคนนี้เป็นของคนอื่น หมายความว่าไงกันแน่ อีธานเริงร่าที่ได้มาพักผ่อนตามโปรแกรมที่ชลาลัยจัดการให้ และที่มีความสุขมากขึ้นไปอีกก็คือคนที่มาด้วยเป็นมีนา ทูนหัวของเขานั่นเอง "ทูนหัว เราจะทำอะไรกันดีจ้ะ มีเวลาสามวันสำหรับที่นี่ ทูนหัวอยากทำอะไรมั่ง" ชายหนุ่มแสนจะอารมณ์ดีเมื่อได้เห็นที่พักริมทะเลในเวลานี้ "ที่นี่สวยมาก ผมชอบที่นี่" เขาเปิดหน้าต่างรับลมทะเลและเสียงคลื่นที่กระทบเข้าฝั่งไม่ขาดสาย "ทูนหัวดูนี่ซิ ว้าว มีเรือด้วย" เรือประมงลำเล็กลอยละล่องอยู่กลางทะเล มีนาไม่สนใจมองเท่าไรเพราะรู้ว่านั่นคือหนึ่งในโปรแกรมที่ทางรีสอร์ท
"ก็ไม่แล้วไงจ้ะ คุณอีธานบอกว่าอยากลองไปเที่ยวดูสักครั้ง พี่ก็เลยติดต่อที่พักแล้วก็ซื้อโปรแกรมพักผ่อนให้เรียบร้อย โดยมีมีนเป็นคนพาไป" ชลาลัยเฉลย "คุณอีธานอาจจะอยากไปตามลำพังกับคุณเจนก็ได้นี่คะ ถ้าเราแค่จองที่พักกับซื้อโปรแกรมให้ก็น่าจะพอแล้ว" "คุณเจนจะกลับกรุงเทพฯพร้อมทีมเว็บไซต์พรุ่งนี้เช้าจ้ะ พอส่งพวกเขาเสร็จพี่ก็คิดว่าจะให้คุณอีธานเดินทางไปเลย มีนเตรียมตัวให้พร้อมนะ อ้อ วันนี้พี่ถามที่เกาะแล้วว่าฤดูวางไข่แบบนี้คงทำกิจกรรมในทะเลไม่ได้ ทางโน้นบอกว่าจะมีโปรแกรมอื่นให้ รายละเอียดมีนเช็กเมล์ดูนะพี่ส่งให้แล้ว" ชลาลัยพูดเรื่องแรกจบลงเรียบร้อย ยังไม่ทันจะพูดเรื่องที่สองต่อ มนัสก็เดินมาตามให้ทั้งคู่กลับไปที่โต๊ะเพราะจะต้องกลับไปที่รีสอร์ทแล้ว "ยังไม่ดึกเลย ทำไมรีบกลับจังคะ" มีนาถามด้วยความแปลกใจในขณะที่เดินตามมา "ก็คุณนางแบบคนสวยแปลงร่างเป็นเมรีขี้เมาแล้วน่ะซิ คุณอีธานเลยบอกว่ากลับเถอะ เพราะไม่งั้นแม่เจ้าประคุณคงได้โชว์หวิวกลางฟลอร์แน่" มนัสพูดเสียงเข้ม ก่อนจะเดินนำไปจัดการเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในเวลานี้ สมาชิกของจันทร์เจ้ารีสอร์ททุกคนยืนส่งค
ชลาลัยจัดรถของรีสอร์ทพาทุกคนไปส่งที่ถนนคนเดิน แหล่งราตรียามค่ำคืนของเกาะหวน แน่นอนว่าความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าที่เกิดขึ้นทั้งวันหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อได้พักผ่อนริมทะเลเคล้าเสียงเพลงอย่างสนุกสนาน "เต็มที่ครับทุกคน" สปายสีสวยในมืออีธานยกขึ้นชูเหนือศีรษะ ทุกคนยกขึ้นตามชูขวดสปายสีสวยแตะไว้ด้วยกัน จากนั้นการฉลองที่สนุกสนานจึงเริ่มขึ้น "ฮันนี่คะ" เจนขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ ยิ้มหวานหมายมั่นปั้นมือว่าคืนนี้จะได้ในสิ่งที่ต้องการ "ฮันนี่ไม่ลืมที่สัญญาไว้ใช่ไหมคะ" นางแบบสาวซบหน้าลงบนบ่ากว้าง เจ้าหล่อนจงใจที่จะแสดงความใกล้ชิดให้มีนาเห็นด้วยการขยับตัวมากระซิบที่ข้างหู ราวกับมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ต้องรู้กันอีธานเพียงสองคน ท่าทางหัวร่อต่อกระซิกของทั้งคู่อยู่ในสายตาของมีนาที่นั่งอยู่โต๊ะตรงข้ามพอดี มนัสที่นั่งอยู่ด้วยพลอยได้เห็นว่านางแบบสาวกับหุ้นส่วนกำลังแสดงความแนบชิดที่เกินคำว่าเพื่อนขนาดไหน มันทำให้พี่ชายร่วมโลกรู้สึกโกรธแทนน้องสาวที่ทำหน้าเศร้าเสียเหลือเกิน "เหนื่อยหรือเปล่า น้องมีน" ผู้จัดการหนุ่มหันมาถาม "เปล่าค่ะ แค่รู้สึกร้อน
โชคดีที่คืนนี้ไม่มีฝนแถมมีพระจันทร์ดวงกลมโตส่องสว่างไปทั่วหาดทราย ทำให้บรรยากาศในการถ่ายรูปคืนนี้เต็มไปด้วยความสนุกสนานและความสวยงาม มนัสให้รูปถ่ายที่ตนเคยถ่ายไว้ในคืนก่อนมาเป็นต้นแบบ ดังนั้นทางทีมงานจึงใช้การจุดไฟเป็นฉากในการถ่ายภาพคืนนี้ "คุณเจนโพสเลยครับ" ตากล้องคนเก่งกดชัตเตอร์เป็นจังหวะ อีธานมองไปรอบๆ เห็นชลาลัยกำลังเดินมาด้วยท่าทีเหมือนมีอะไรกังวลใจ ส่วนมีนากำลังช่วยทีมงานจุดเทียนเพื่อเตรียมสำหรับฉากต่อไป คืนนี้เขายังไม่เห็นมนัสเลย "ดีครับ มีความสุขครับ โอเคครับ" ชลาลัยเดินมาในจังหวะที่มีนากำลังช่วยนางแบบสาวเปลี่ยนเสื้อผ้า เจ้าของรีสอร์ทจึงเข้าไปดูแลและเมื่อเจนพร้อมถ่ายในชุดต่อไปจึงปลีกตัวออกมายืนดูห่างๆ ในขณะที่มีนาไปช่วยทีมงานดับเทียนต่อ "คุณชลาลัยเป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย" อีธานเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "เหนื่อยหรือเปล่าครับ" "ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เหนื่อยสักนิด" ชลาลัยพยายามฝืนยิ้มออกมา "ถ้างั้นคิดอะไรอยู่ บอกได้ไหม" อีธานชวนหญิงสาวเดินออกมาให้ห่างจากการทำงานเล็กน้อย "คุณดูเครียดแล
เรือของจันทร์เจ้ารีสอร์ทพาหนุ่มรักทะเลมาชมความงามของโลกใต้น้ำ ทั้งคู่เตรียมอุปกรณ์ดำน้ำมากันเองอย่างพร้อมเพรียง และใช้เวลาดำผุดดำว่ายอย่างมีความสุขโดยที่คนเรือนั่งรออยู่ด้านบนโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ "ฉันอยากรู้ว่าไปแถวนั้นได้ไหม" อีธานโผล่หน้าขึ้นมาถามคนเรือที่ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวกางเกงเลสีกรม
ฝ่ามือของคนที่นอนฟาดมาเต็มแรงที่ข้างแก้มของผู้หวังดี เจ้าหล่อนลุกขึ้นมานั่งรวดเร็วแล้วให้รางวัลอีธานด้วยแรงตบจนหน้าชาไปแถบหนึ่ง แล้วลุกขึ้นเดินหนีไปทันที "เดี๋ยว" อีธานได้สติคว้าขาทั้งสองข้างของคนที่เพิ่งจะตบหน้าตนไว้ "ปล่อยนะ" สาวน้อยล้มลงและถูกคนตัวโตกว่าคร่อมตัวไว้ไม่อาจกระดุ
"ชื่อแปลกดีนะครับ" ธามบอกด้วยรอยยิ้ม "ดิฉันชลาลัย สายชลเป็นผู้ดูแลที่นี่ค่ะ" หญิงสาวแนะนำตนเอง พร้อมทั้งพนมมือไหว้ทักทายแขกต่างชาติที่มาพักด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มแสนหวานตลอดจนท่าทางอ่อนโยน ทำให้อีธานกระตือรือร้นที่อยากจะรู้จักกับชลาลัยให้มากยิ่งขึ้น เมื่อรสชาติจี๊ดจ๊าดที่ทำให้น้ำหูน
คนบนเรือทยอยหยิบสัมภาระของตนมาถือไว้ เสียงตะโกนลั่นบอกว่าอีกไม่กี่นาทีจะถึงฝั่ง เมื่อเรือจอดสนิททุกคนทยอยลงและไปตามเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ "สวยมาก" ทะเลในโลกที่ว่าสวยเขาไปสัมผัสมาเกือบหมด แต่ก็ยังไม่มีที่ไหนทีมีมนต์เสน่ห์ดึงดูดให้ต้องข้ามฟ้ามาเยือนถึงถิ่นเท่าครั้งนี้ เกาะหวน... "ไห







