تسجيل الدخول"ชื่อแปลกดีนะครับ" ธามบอกด้วยรอยยิ้ม
"ดิฉันชลาลัย สายชลเป็นผู้ดูแลที่นี่ค่ะ" หญิงสาวแนะนำตนเอง พร้อมทั้งพนมมือไหว้ทักทายแขกต่างชาติที่มาพักด้วยรอยยิ้ม
รอยยิ้มแสนหวานตลอดจนท่าทางอ่อนโยน ทำให้อีธานกระตือรือร้นที่อยากจะรู้จักกับชลาลัยให้มากยิ่งขึ้น เมื่อรสชาติจี๊ดจ๊าดที่ทำให้น้ำหูน้ำตาไหลบรรเทาลง เขาก็ถือโอกาสชวนคุยจนธามต้องเป็นฝ่ายนั่งฟังแทน
"ที่นี่สงบเงียบดีนะครับ ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน"
"ค่ะ เราต้องการเน้นให้นักท่องเที่ยวได้สัมผัสความงดงามของธรรมชาติและพักผ่อนอยู่กับตนเอง โดยไม่มีสิ่งอื่นมารบกวนให้มากที่สุดค่ะ"
"ที่นี่นอกจากทะเลสวยแล้ว มีอย่างอื่นที่น่าสนใจไหมครับ" ชายหนุ่มหยอดคำหวานไปพร้อมกับสายตาเป็นประกาย
ธามได้แต่อมยิ้ม รู้ว่าเพื่อนรักเริ่มจะทอดสะพานหวานเหมือนเช่นที่เคยทำกับคนอื่นมานักต่อนักแล้ว เขารู้จักอีธานดีว่านิสัยอย่างไร รักสนุก ไม่ผูกมัดและไม่เจาะจงเพียงใครคนเดียวเท่านั้น นี่ล่ะ คืออีธาน แอนเดอร์ลีย์ ตัวจริงเสียงจริง
แต่ดูเหมือนว่าสะพานที่อีธานพยายามจะทอดหวังให้ชลาลัยเดินข้ามมาไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่คิด เพราะหลังจากที่อาหารค่ำจบลงด้วยของหวานแสนอร่อย ชลาลัยก็ขอตัวแยกไปทำหน้าที่ของตน โดยไม่ไปเดินเล่นริมทะเลตามคำชวนของชายหนุ่มแต่อย่างใด มีเพียงแค่ตอบรับว่าพรุ่งนี้เธอจะให้คนของรีสอร์ทมาพาสองหนุ่มไปท่องเที่ยวเท่านั้นเอง
"เริ่มไม่สนุกแล้วหรือไง อีธาน" ธามเย้าเมื่อเห็นอีธานเดินทอดน่องริมหาดด้วยท่าทางเหงาหงอย
"เปล่า ฉันปกติดี" คนรักทะเลเดินต่อไปอย่างช้าๆ
"ที่นี่มีที่เที่ยวอย่างที่นายชอบด้วยนะ เพียงแต่เราต้องออกไปนอกรีสอร์ทหน่อย จะไปไหน ฉันจะไปเป็นเพื่อน" ธามกลัวว่าเพื่อนรักจะเหงา เพราะปกติอีธานชอบแสงสีและความสนุกครื้นเครง แต่ที่นี่ไม่มีอะไรนอกจากเสียงคลื่นและหาดทรายเท่านั้น
"ไม่ ไปนอนดูดาวกันดีกว่า"
อีธานเร่งให้ธามเดินกลับไปที่บ้านพักโดยเร็ว เขาอยากรู้เรื่องการหมั้นของเพื่อนรักที่เพิ่งเกิดขึ้นสดร้อนๆ เมื่อไม่กี่วันมานี้มากกว่า การออกไปท่องราตรีอย่างเช่นทุกครั้งไป
ดาวคืนนี้สวย ยิ่งมีความสุขเมื่อได้นอนดูดาวท่ามกลางเสียงคลื่นและลมทะเลที่พัดโชยมาไม่ขาดสาย ระเบียงมุมห้องที่ยื่นออกมาทางรีสอร์ทจัดไว้ให้เป็นมุมพักผ่อน ซึ่งอีธานชวนและบังคับให้เพื่อนรักมานอนดูดาวเป็นเพื่อน และเล่าเรื่องราวของคู่หมั้นสาวที่ชื่อรติรสให้ฟังอย่างละเอียด
ธามไม่อยากพูดเรื่องนี้อีกจึงชวนอีธานคุยเรื่องอื่นไปอีกสักพักแล้วขอตัวเข้านอน ปล่อยให้ชายหนุ่มเพลิดเพลินไปกับดวงดาวริมหาดยามค่ำคืนต่อไปคนเดียวเพียงลำพัง
อีธานลุกขึ้นทอดสายตามองไปในความมืด ทะเลยามค่ำคืนที่มีแสงจันทร์ส่องสว่างพอให้มองเห็นฟองคลื่นสีขาวที่พัดเข้าหาฝั่ง ธรรมชาติงดงามทั้งยามตื่นและยามหลับใหล สถานที่ใดในโลกไม่อาจทำให้ชายหนุ่มเพลิดเพลินและมีความสุขได้เท่ากับเสียงคลื่นและชายหาด ดื่มด่ำกับธรรมชาติอยู่พักใหญ่ก็เริ่มรู้สึกง่วงและอยากจะพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าเขาจะมาสำรวจท้องทะเลที่แสนงดงามของเกาะหวนแห่งนี้ ว่ามีมนต์อันใดดึงให้ต้องข้ามฟ้ามาหาถึงที่
ก่อนจะกลับเข้าไปนอนเขาเห็นบางสิ่งผิดปกติในทะเล เพ่งตามองให้แน่ใจมีบางสิ่งเกิดขึ้นที่ริมหาด มีคนดำผุดดำว่ายอยู่ในทะเลยามค่ำคืน เงือกน้อย ไม่ซิ มีคนกำลังจะจมน้ำต่างหาก
"เฮ้ คุณ" อีธานวิ่งลงมาที่ริมหาด แน่นอนแล้วว่ามีอีกคนอยู่ในทะเล และกำลังจะจมหายไปต่อหน้าต่อตาเขา
"คุณ" ชายหนุ่มตะโกนสุดเสียง
ฝีมือว่ายน้ำที่ไม่เป็นรองใครและยิ่งเป็นทะเลด้วยแล้ว อีธานกลายร่างเป็นฉลามหนุ่มที่ดำผุดดำว่ายอยู่ในทะเลอย่างคล่องแคล่ว ไม่ช้ามือของเขาก็สัมผัสกับใครบางคนได้ มีคนอยู่ข้างใต้และกำลังจะด่ำดิ่งจมลึกลงไปอีก
อีธานคว้ามือของคนที่กำลังจะจมไว้และออกแรงดึงตัวขึ้นมา พระเจ้า ลำแขนแข็งแรงที่รั้งตัวอีกคนไว้พาดผ่านกลางหน้าอก ผมยาวสยายเต็มหลังดำเป็นมัน ผู้หญิง เป็นผู้หญิงแน่
เมื่อรู้ว่าเป็นผู้หญิง อีธานคิดว่าเจ้าหล่อนคงไม่ได้มาเล่นน้ำทะเลกลางดึกเพราะคลั่งไคล้เสียงคลื่นแน่ แต่คงคิดจะมาใช้ทะเลแสนสวยเป็นที่ระบายความผิดหวังมากกว่า มาทำวันไหนไม่ทำดันมาทำต่อหน้าในวันพักผ่อน เขาไม่มีวันยอมให้ทะเลงดงามแห่งนี้กลายสุสานให้เธอได้สังเวยชีวิตแน่
"ปล่อย" คนถูกดึงขึ้นมาพยายามจะดิ้นให้หลุดจากการถูกกอด แขนแข็งแรงที่รัดตัวไว้กำลังสัมผัสบางสิ่งที่หวงแหน
เจ้าหล่อนดิ้นและเริ่มดิ้นรุนแรงขึ้น ไม่ได้แล้ว อีธานยิ่งรั้งตัวเธอไว้แน่นและหาทางทำให้สงบเพื่อจะลากขึ้นฝั่ง ก่อนที่ทั้งคู่จะหมดแรงและจมหายไปพร้อมๆ กัน
เขาไม่ได้ฉวยโอกาสหรือคิดแต๊ะอั๋งแต่เพื่อให้เจ้าหล่อนสงบและขึ้นฝั่งโดยเร็ว อีธานจำเป็นต้องรั้งใต้ราวนมซึ่งทำให้สัมผัสกับความอวบอิ่มของกายสาวชัดเจน แล้วออกแรงดึงตัวเธอขึ้นมาบนฝั่งได้สำเร็จ ล้มลงนอนแผ่หราหมดแรงทั้งคนช่วยและคนถูกช่วย
"คุณ คุณ" อีธานขยับตัวขึ้นแล้วรีบมาดูว่าคนที่ช่วยไว้เป็นอย่างไรบ้าง
สายตาเหลือบไปเห็นอกอิ่มใต้เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ ที่กระดุมเม็ดบนสุดหลุดเผยความขาวเนียนเต็มสองเต้าอิ่ม นอกจากนั้นเรียวขาขาวที่มีเพียงชายเสื้อเชิ้ตตัวเก่งปิดไว้แค่ต้นขา มองปราดเดียวก็สรุปได้สั้นๆ ว่า สวย
"คุณ เป็นไงบ้าง" ชายหนุ่มเอามือแตะที่ข้างแก้มเบาๆ หวังจะให้เธอลืมตาลุกขึ้นมาพูดกันว่าเกิดอะไรขึ้น
"คุณ..."
ชลาลัยจัดรถของรีสอร์ทพาทุกคนไปส่งที่ถนนคนเดิน แหล่งราตรียามค่ำคืนของเกาะหวน แน่นอนว่าความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าที่เกิดขึ้นทั้งวันหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อได้พักผ่อนริมทะเลเคล้าเสียงเพลงอย่างสนุกสนาน "เต็มที่ครับทุกคน" สปายสีสวยในมืออีธานยกขึ้นชูเหนือศีรษะ ทุกคนยกขึ้นตามชูขวดสปายสีสวยแตะไว้ด้วยกัน จากนั้นการฉลองที่สนุกสนานจึงเริ่มขึ้น "ฮันนี่คะ" เจนขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ ยิ้มหวานหมายมั่นปั้นมือว่าคืนนี้จะได้ในสิ่งที่ต้องการ "ฮันนี่ไม่ลืมที่สัญญาไว้ใช่ไหมคะ" นางแบบสาวซบหน้าลงบนบ่ากว้าง เจ้าหล่อนจงใจที่จะแสดงความใกล้ชิดให้มีนาเห็นด้วยการขยับตัวมากระซิบที่ข้างหู ราวกับมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ต้องรู้กันอีธานเพียงสองคน ท่าทางหัวร่อต่อกระซิกของทั้งคู่อยู่ในสายตาของมีนาที่นั่งอยู่โต๊ะตรงข้ามพอดี มนัสที่นั่งอยู่ด้วยพลอยได้เห็นว่านางแบบสาวกับหุ้นส่วนกำลังแสดงความแนบชิดที่เกินคำว่าเพื่อนขนาดไหน มันทำให้พี่ชายร่วมโลกรู้สึกโกรธแทนน้องสาวที่ทำหน้าเศร้าเสียเหลือเกิน "เหนื่อยหรือเปล่า น้องมีน" ผู้จัดการหนุ่มหันมาถาม "เปล่าค่ะ แค่รู้สึกร้อน
โชคดีที่คืนนี้ไม่มีฝนแถมมีพระจันทร์ดวงกลมโตส่องสว่างไปทั่วหาดทราย ทำให้บรรยากาศในการถ่ายรูปคืนนี้เต็มไปด้วยความสนุกสนานและความสวยงาม มนัสให้รูปถ่ายที่ตนเคยถ่ายไว้ในคืนก่อนมาเป็นต้นแบบ ดังนั้นทางทีมงานจึงใช้การจุดไฟเป็นฉากในการถ่ายภาพคืนนี้ "คุณเจนโพสเลยครับ" ตากล้องคนเก่งกดชัตเตอร์เป็นจังหวะ อีธานมองไปรอบๆ เห็นชลาลัยกำลังเดินมาด้วยท่าทีเหมือนมีอะไรกังวลใจ ส่วนมีนากำลังช่วยทีมงานจุดเทียนเพื่อเตรียมสำหรับฉากต่อไป คืนนี้เขายังไม่เห็นมนัสเลย "ดีครับ มีความสุขครับ โอเคครับ" ชลาลัยเดินมาในจังหวะที่มีนากำลังช่วยนางแบบสาวเปลี่ยนเสื้อผ้า เจ้าของรีสอร์ทจึงเข้าไปดูแลและเมื่อเจนพร้อมถ่ายในชุดต่อไปจึงปลีกตัวออกมายืนดูห่างๆ ในขณะที่มีนาไปช่วยทีมงานดับเทียนต่อ "คุณชลาลัยเป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย" อีธานเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "เหนื่อยหรือเปล่าครับ" "ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เหนื่อยสักนิด" ชลาลัยพยายามฝืนยิ้มออกมา "ถ้างั้นคิดอะไรอยู่ บอกได้ไหม" อีธานชวนหญิงสาวเดินออกมาให้ห่างจากการทำงานเล็กน้อย "คุณดูเครียดแล
"ฉันไม่เคยเห็นมนัสเป็นแค่ผู้จัดการนะ" ชลาลัยเอ่ยขึ้นมาทันที ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าแต่ยังไม่ยอมหันหน้ากลับไปมองใบหน้าหวานที่รอคอยจะสบสายตาอีกครั้งหนึ่ง ชลาลัยถอนหายใจเบาๆ กับตนเองรู้ดีแก่ใจว่า แค่มนัสไม่จากไปในเวลาที่สถานการณ์คับขึ้น และอยู่ปกป้องเธอกับรีสอร์ทก็เป็นเรื่องที่ได้รับมากเกินไปแล้ว "เรา ฉันหมายถึง ฉัน ยัยมีนและมนัส เราทุกคนจะต้องได้เห็นความรุ่งเรืองของที่นี่อีกครั้ง และฉันจะดีใจมากที่มีมนัสอยู่ด้วยตลอดไปแบบนี้" "คุณต้องการแค่นี้ใช่ไหม" มนัสถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "มนัส" ชลาลัยเสียงเครือเล็กน้อย "ลัยไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ นัสก็รู้ว่าที่ลัยทำไปเพราะ..." เจ้าของจันทร์เจ้ารีสอร์ทน้ำตาร่วงอย่างสุดกลั้น เสียงสะอื้นที่คนฟังต้องกำมือแน่นเพื่อยับยั้งใจตนเองไว้ไม่ให้หันกลับไปทำในสิ่งที่หัวใจปรารถนา "ผมจะทำตามที่คุณสั่ง มีอะไรจะให้ทำก็บอกมา" "นัส" ชลาลัยผวาร้องเรียกคว้าข้อมือของชายหนุ่มไว้ "อย่าทำแบบนี้ได้ไหม นัสก็รู้ว่าลัยเจ็บปวดมากแค่ไหน" มือเล็กพยายามจะยุดยื้อไม่ให้อีกฝ่ายเดินจากไป "ได้โป
"มีนบอกคุณอีธานเหรอ" ชลาลัยมองว่าไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะมีนาเป็นผู้ช่วยของชายหนุ่มเรื่องนี้น้องสาวอาจจะเปรยให้อีธานรู้ก็เป็นได้ "คือว่า มีนเล่าตอนรายงานเรื่องในรีสอร์ทให้ฟังเหมือนทุกวันค่ะ พอดีเห็นพี่ลัยเครียดมาก" "พี่ก็ว่าจะบอกให้คุณอีธานฟังเหมือนกัน ถ้านัสไม่เปลี่ยนใจจริงๆ เราคงต้องเตรียมคนใหม่แต่เนิ่นๆ" น้ำเสียงคนพูดเหมือนปลงไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจชลาลัยกำลังจะหมดแรง เพียงแค่รู้ว่ามนัสกำลังจะไปและไม่มีทางรั้งชายหนุ่มไว้ได้ "คุณอีธานสันนิษฐานว่าพี่นัสน่าจะมีเรื่องอะไรในใจค่ะ" ว่าไปตั้งแต่ฟังอีธานพูดเมื่อคืนมีนาก็คิดตามและเห็นด้วยว่าน่าจะเป็นเรื่องจริง "เรื่องในใจงั้นเหรอ" "คุณอีธานให้ความเห็นว่าขนาดไม่มีเงินเดือนให้พี่นัสยังอยู่กับเรา แต่ตอนนี้พอทุกอย่างโอเคทำไมกลับไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว มีนก็คิดแบบนั้นนะคะหรือว่าพี่นัสมีอะไรในใจที่เราไม่รู้" มีนาแสดงความเห็นที่ทำให้ชลาลัยคิดมากขึ้นไปอีก "พี่ลัยพอรู้ไหมคะว่าพี่นัสมีอะไรในใจ เช่น..." "เช่นอกหัก ไปหลงรักสาวที่ไหนบนเกาะ หรือว่าสาวที่พี่นัสคบอยู่มีปัญหาหรือเปล่า ถ้าเป
"เดี๋ยวมีนทำให้พี่ลัยเอาไปเก็บเถอะ" มีนาปลดผ้าที่กำบังร่างกายของเจนไว้ออก แล้วจัดแจงทาครีมลงในฝ่ามือก่อนจะลูบไล้เบาๆ ที่แผ่นหลัง "เบาๆ ซิคะ เจนเจ็บนะ มือไม่เบาเหมือนฮันนี่เลย" นางแบบสาวบ่นเล็กน้อย "ฮันนี่เหรอคะ" มีนาสะดุดหูกับคำนี้เหลือเกิน "ให้ฮันนี่มาทาให้เจนก็ได้ คุณจะได้ไปทำอย่างอื่น" หญิงสาวย่นจมูกเล็กน้อยรู้สึกไม่ได้ดั่งใจกับการทาครีมของมีนาเหลือเกิน "ฉันทำให้ก็ได้ค่ะ เบาๆ ใช่ไหมคะ" มีนาขอโทษอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ทาครีมเบาๆ ไปตามเรือนร่างของนางแบบสาวในใจก็คิดถึงคำว่าฮันนี่ เจนเรียกเองหรือว่าอีธานให้เรียกกันแน่ "พร้อมนะครับ คุณเจน" เสียงตากล้องคนเดิมตะโกนถาม เจนอยากทำงานให้เสร็จไวๆ เพื่อจะได้ทำในสิ่งที่ต้องการ นางแบบสาวรีบเดินไปโดยไม่ทันได้มองว่ามีนากำลังบีบครีมเพิ่มเพื่อก้มลงทาที่เรียวขางาม จังหวะนั้นเองทำให้หญิงสาวเสียหลักหน้าคะมำลงไปที่ขอบเรือ "ยัยมีน" ชลาลัยหันมาเห็นน้องสาวหน้าคะมำก็ทำท่าจะเดินมาช่วย แต่คลื่นที่อยู่ใต้เรือทำให้มีนาเสียหลักร่วงหล่นลงน้ำไปทันที "ทูนหัว" อีธานก้าวพรวดมาที่ขอบเรือที่มี
เพียงแค่อีธานถอดเสื้อผ้าออกมีนาก็หน้าแดงก่ำ เพราะอีกฝ่ายเล่นเดินโทงๆ เข้าไปในห้องน้ำโดยไม่มีอะไรปกปิด และกลับออกมาเพียงแค่ผ้าเช็ดตัวพันกายไว้เท่านั้น เขาเห็นทูนหัวเขินเพราะเห็นสรีระเต็มตาจึงแกล้งปิดไฟเพื่อไม่ให้รู้สึกกระดากมากไปกว่านี้ ก่อนจะคว้าตัวเจ้าหล่อนมาอยู่ในอ้อมกอดและซักไซ้ถามในเรื่องที่คาใจเกี่ยวกับมนัส จึงได้รู้ว่าผู้จัดการหนุ่มกำลังจะลาออกโดยไม่บอกสาเหตุ ดังนั้นอีธานจึงอาสาเป็นคนมาถามหาสาเหตุการลาออกนี้เอง แลกกับการขอจูบกู๊ดไนท์ก่อนนอนโดยให้มีนาเป็นคนออกแรงจูบ ซ้ำยังบอกอีกว่าขอติดหนี้คืนนี้ไว้ก่อนเพราะอยากให้หญิงสาวได้พักผ่อน แต่ถ้างานเว็บไซต์เสร็จเมื่อไรรับรองว่าจะคืนให้ทั้งต้นทั้งดอกอีกเช่นกัน 'ทูนหัวไม่ต้องคิดมากเดี๋ยวที่รักจัดการเรื่องมนัสให้' 'จะจัดการยังคะ ขนาดทูนหัวถามเองพี่นัสยังไม่ยอมพูด' มีนายอมพูดคำเรียกเฉพาะในยามอยู่กันสองต่อสอง และเป็นคำเรียกที่หวานหูที่สุดเท่าที่อีธานเคยได้ยินมา 'ทูนหัวถามอีกร้อยครั้งมนัสก็ไม่พูดหรอก ที่รักจัดการเองดีกว่ารับรองว่าได้คำตอบ' 'ที่รักจะทำไงคะ มีวิธีเหรอ' คนถามตาเป็นประกายด
คนบนเรือทยอยหยิบสัมภาระของตนมาถือไว้ เสียงตะโกนลั่นบอกว่าอีกไม่กี่นาทีจะถึงฝั่ง เมื่อเรือจอดสนิททุกคนทยอยลงและไปตามเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ "สวยมาก" ทะเลในโลกที่ว่าสวยเขาไปสัมผัสมาเกือบหมด แต่ก็ยังไม่มีที่ไหนทีมีมนต์เสน่ห์ดึงดูดให้ต้องข้ามฟ้ามาเยือนถึงถิ่นเท่าครั้งนี้ เกาะหวน... "ไห
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา "ฉันจะกลับไปที่เกาะนั่น เจ้าของรีสอร์ทสนใจที่จะลงทุนด้วย" อีธานแวะมาบอกเจ้าของบ้านที่กำลังหงุดหงิดเพราะคู่หมั้นหายไปตั้งแต่เช้า
คำแนะนำของอีธานเป็นวิธีที่ดีไม่ใช่น้อย แต่ปัญหาของจันทร์เจ้ารีสอร์ทไม่ใช่แค่หนี้สิ้นที่พอกเป็นหางหมูเท่านั้น แต่ยังติดปัญหาอื่นซึ่งไม่รู้ว่าจะหาทางแก้ไขอย่างไรด้วยต่างหาก "ใครจะกล้ามาลงทุนกับรีสอร์ทเล็กๆ อย่างเรา" ชลาลัยพูดอย่างหมดหวัง
อีธานไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่ แต่ในเวลานี้สายตาเขาจับจ้องไปskแม่สาวที่กำลังกอดชลาลัยอยู่ ท่าทางของมีนาเข้มแข็งมากตอนนี้ไม่ได้สนใจที่จะมองใครนอกจากปลอบประโลมพี่สาวคนสวยเพียงอย่างเดียว "ไม่เป็นไรแล้วพี่ลัย สงสัยต้อ







