บทที่ 5

ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ทำเอาเจ้าของห้องกลัวจนตัวสั่น เพราะทุกคนรู้ดีว่าเสือเป็นคนยังไง มันก็จริงที่เสือไม่ทำร้ายผู้หญิง แต่สายตาและการกระทำของเสือมันก็น่ากลัวจนไม่มีใครอยากจะยุ่งเกี่ยว

ผู้ชายคนล่าสุดที่เข้ามาจีบเอวาก็โดนเสือจัดการจนนอนซดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลไปเกือบอาทิตย์ ส่วนผู้หญิงที่เข้ามาหาเรื่องเอวาก็โดนไล่ออกทุกคน เพราะเสือเป็นลูกชายของผู้มีอิทธิพล แค่จัดการใครสักคนเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา

"ฉันว่าแกออกไปเคลียร์กับมันเถอะ ถ้าขืนแกไม่รีบออกไปตอนนี้เสือมันพังห้องฉันแน่"

แพรวาหันไปบอกเพื่อนสนิทที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังด้วยท่าทางตื่นกลัว ต่างจากเพื่อนของเธอกลับยืนนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด

"ออกไปเถอะ ฉันก็อยู่ด้วย เสือมันไม่กล้าทำอะไรแกหรอกน่า"

เอวายืนคิดทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างสิ่งที่เกิดขึ้นกลับชีวิตด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าและเจ็บปวด เธอไม่รู้ว่าเธอจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงหากไม่มีเสือ

ที่ผ่านมาเสือเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ เป็นทั้งคนที่ช่วยเธอออกมาจากขุมนรก และเป็นคนที่ให้ชีวิตใหม่กับเธอ ทว่าตอนนี้เขากลับเป็นคนที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุด

"ถ้าแกไม่ออกไป ฉันจะโทรเรียกรปภ.มานะ"

"ไม่ต้องโทรหรอก เดี๋ยวฉันจะออกไปเคลียร์กับเสือเอง"

เอวาตัดสินใจจะจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเอง เพราะเธอรู้นิสัยของเสือดี เสือไม่มีทางกลับไปง่ายๆ แน่

แอดดด!

ทันทีที่เปิดประตูออกมากลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ลอยเตะจมูก และเห็นร่างสูงที่ยืนอยู่ด้วยอารมณ์โกรธจัด

หมับ!

"กลับ!"

เสือพุ่งเข้ามากระชากแขนของเอวาออกมาจากห้องโดยไม่สนใจแพรวาที่ยืนอยู่ด้านหลังและไม่สนใจสายตาของห้องข้างๆ ที่เปิดประตูออกมาดูด้วยความอยากรู้

"ไม่กลับ! เสือนั่นแหละกลับไป"

เอวาบอกออกไปพร้อมกับสลัดแขนออกจากการจับกุม ทำเอาเสือร้ายนั้นคลั่งยิ่งกว่าเดิม เขาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาดุดัน แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำน่ากลัว

"เมื่อกี้มึงว่าไงนะ?"

เสือโมโหจนพ่นคำพูดหยาบคายออกมา เขาจ้องมองแก้มแดงระเรื่อด้วยความโกรธจัด เพราะเธอกล้าขัดคำสั่งของเขา และหนีไปดื่มเหล้ากับเพื่อน ทั้งๆ ที่เขาเคยบอกไปแล้วว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงดื่มเหล้า

" เราจะไม่กลับไปที่นั่นอีก ส่วนเสื้อผ้ากับของใช้เราจะ...."

เอวาไม่ทันได้พูดจบ ร่างสูงก็พุ่งเข้ามากระชากแขนของเธออย่างแรง

หมับ!

sds

"ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอวะ! กูบอกให้กลับ!"

เสือตะคอกเสียงดังลั่นแล้วพุ่งเข้ามาบีบต้นแขนของเอวา ความเมาบวกกับความหึงหวงทำให้เสือควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งนึกถึงภาพที่เอวาอยู่ในอ้อมแขนของมาวินก็ยิ่งคลั่ง คิดว่าเอวาจะหนีไปอยู่กับมาวิน

"จะให้เรากลับไปทำไมอีก ในเมื่อข้อตกลงของเรามันจบแล้ว"

เอวาบอกออกไปอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าเสือจะเป็นคนอารมณ์ร้อน เอาแต่ใจตัวเอง แต่เสือก็เป็นคนที่รักษาคำพูด เสือไม่เคยโกหกเอวาเลยสักครั้ง รวมถึงเรื่องคนรักของเขา

"เสือเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะปล่อยเราไป ถ้าคนรักของเสือกลับมา"

"..."

"เธอกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ เสือจะให้เรากลับไปทำไมอีก"

เอวาบอกออกไปทั้งน้ำตาราวกับคนอกหัก ทั้งๆ ที่เธอกับเสือไม่ได้เป็นอะไรกัน ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเธอก็รู้สถานะของตัวเองมาตลอด ไม่คิดเลยว่าตอนที่จากกันมันจะเจ็บปวดมากขนาดนี้

"กูไม่ปล่อย ชีวิตมึงเป็นของกู จำเอาไว้!"

อีพี่เสือ อิผี ปล่อยลูกฉัน !!!! วันนี้ใจดี มีภาพประกอบมาฝากกก ปกติจะมีเฉพาะใน E-book แต่ทุกคนเม้นท์กันเก่งมากกกกก ไรท์เลยตอบแทนด้วยภาพ น่ารัก ๆ 5555

!!.. อย่าลืมกดหัวใจ คอมเมนท์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ จุ้บๆ 🫶🏻❣️