3 เหตุเกิดจาก...เจ้าแม่องค์ลง (2)

"หน้าอย่างมันคงไม่ชอบของหวานหรอก บัวลอย เม็ดขนุน ฝอยทองนี่ล่ะวะ หวานจัด ๆ ไปเลย หึ! ถ้ากูเลวกว่านี้อีกนิดนะ มึงได้ขนมบูดแน่ไอ้แมกมา"

 ทั้งที่เขาจำหน้าแมกมาไม่ได้แต่ก็ยังเลือกที่จะทำตามคำแนะนำของเพื่อนโดยการไปซื้อขนมที่พอจะเหลือขายอยู่ในศูนย์อาหารประจำคณะ และด้วยความที่ยังคงหมั่นไส้ไอ้คนมาดนิ่งที่ทำตัวกวนบาทาทำให้จอมทัพเลือกซื้อขนมที่คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะไม่ชอบติดไม้ติดมือมาด้วย ประโยคสุดท้ายที่เขาบ่นกับตัวเองนั้นมันก็เป็นเพียงแค่ความคิดแย่ ๆ ที่ผุดขึ้นมาเท่านั้น ถ้าขืนไปก่อเรื่องเพิ่มขึ้นมาอีก สงสัยเพื่อนคงเลิกคบแล้วจริง ๆ 

"ไอ้ทัพ เมื่อคืนมึงหายหัวไปไหนวะ กูโทรหาก็ไม่รับสาย บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าหนีไปไหน"

จู่ ๆ ศิวัชก็โผล่มาตบหัวจอมทัพแทบทิ่มคะมำ นอกจาก 'แม่พาขวัญ' แล้ว เขาก็ลืมไปเลยว่าตัวเองยังมี 'พ่อศิวัช' อีกคน

 "ก็กูบอกแล้วไงอย่ามายุ่งกับกู มึงไม่ฟังเอง จะมาโทษกูได้ไง"

 "เออ กูผิดเองล่ะที่ไปเสือกเรื่องของมึงเกินไป" 

 "มึงโกรธไรกูเนี่ย"

"ก็กูอุตส่าห์รีบกลับไปรับมึง แล้วแม่งก็หายหัวไปไหนไม่รู้ แล้วดันไปสร้างเรื่องไว้อีก เมื่อคืนมึงทำอะไรไว้ก็ไปรับผิดชอบด้วย" 

"มึงรู้ด้วยเหรอวะ"

"กูไม่รู้เลยมั้ง กูอุตส่าห์ไปขอร้องให้มันช่วยดูมึงให้ แต่มึงเสือกไปทำร้ายมัน"

"มัน…นี่หมายถึงคนที่ชื่อแมกมาใช่ป่ะ"

"เออดิ หน้าอย่างมึง กูเดาเลย ไม่รู้จักหรอก"

แล้วทำไมเขาต้องรู้สึกเหมือนโดนด่าซ้ำสองด้วย มหาวิทยาลัยก็ออกจะใหญ่โต แล้วยิ่งไม่ใช่รุ่นเดียวกันด้วย ไม่รู้จักบ้าง มันแปลกตรงไหน

"กูบอกแล้วไงกูดูแลตัวเองได้"

"ได้กับผีน่ะสิ เมื่อเช้ามึงตื่นมายังไงกูถามจริง"

"..." มาถึงตอนนี้จอมทัพปิดปากเงียบสนิทเพราะเขารู้ดีว่าเมื่อคืนตัวเองนอนไหน พอลงจากแท็กซี่เขาก็อาเจียนออกมาอีกหลายรอบจนเพลียนอนแอ้งแม้งเฝ้าหน้าบ้านตัวเองจนเช้า

"กู..กูถึงบ้านแล้วกันล่ะ"

"เหรอ กูจะทำใจยอมเชื่อมึงก็ได้" ศิวัชพูดแบบนั้นแต่สีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่ายังไงก็ไม่เชื่อ "ว่าแต่มึงไปทำไรไว้วะ กูไปถึงร้าน ก็ไม่เห็นแมกมามันจะพูดอะไรเลย แต่วันนี้ดันมีคนซุบซิบเรื่องของมึงเพียบ"

"กูไม่ได้ทำไรซะหน่อย ก็แค่อ้วกแตกใส่ร้านมันแค่นั้นเอง แล้วมึงอะ คิดไงเอากูไปฝากไว้กับคนแปลกหน้า มันกับกูรู้จักกันที่ไหน เห็นหน้าไม่คุ้นมาจะให้กูยิ้มต้อนรับอิรัชชัยมาเสะเหรอ" 

"อย่ามาทำตลกแดก จะรู้จักหรือไม่รู้จัก มึงก็ไม่ควรไปทำอะไรแบบนั้นปะ แล้วที่กูได้ยินมามันไม่ใช่แค่อ้วกแตกนะ แต่มึงชักดาบด้วย" 

"..." พอโดนจี้ความผิดซ้ำสอง จอมทัพก็เถียงอะไรต่อไม่ได้ 

"ตอนแรกกูว่าจะช่วยมึงนะ แต่ตอนนี้กูคงไม่ต้องยุ่งแล้วมั้ง"

"เฮ้ย ๆ เดี๋ยว ๆ กูขอโทษ ๆ มึงอย่างเพิ่งงอนกูดิ" 

จอมทัพรีบดึงแขนเพื่อนเอาไว้ทันทีที่รู้ตัวว่ากำลังจะโดนทิ้ง อันที่จริงเขาไม่คิดว่าจะมีคนรู้จักรู้เรื่องเมื่อคืนด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละ ความลับไม่มีในโลกเสียหน่อย แค่อ้าปากเพื่อน ๆ ก็เห็นลิ้นไก่ของเขาแล้ว 

"แมกมานี่เพื่อนรุ่นพี่มึงเหรอไอ้แบล็ค"

"เปล่า"

"แล้วทำไมไอ้ขวัญเรียกมันว่า ‘พี่’ วะ" 

"เท่าที่กูรู้ มันแก่กว่าเราแต่มันเป็นรุ่นน้องเรา แต่ใครจะเรียกมันยังไงมันไม่ถือหรอกเพราะมันไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่าง มึงไม่เคยได้ยินชื่อมันบ้างเลยเหรอ มันออกจะดัง"

"ดังเรื่องไหน เรื่องศาลประจำคณะวิทยาศาสตร์อะนะ ถ้าไอ้ขวัญกับมึงไม่พูดนี่ก็บอกเลยนะ กูไม่รู้จักเลยว่ะ"

"ไร้สาระ โดนไอ้ขวัญกรอกหูมาอีกล่ะสิ ที่มันดังก็เพราะโปรไฟล์มันดีไง ถึงจะอายุมากกว่าเราก็เถอะ แต่มันเป็นถึงเจ้าของร้านเหล้าในวัยเท่านี้แถมร้านยังไปได้ดีนี่ก็ไม่ธรรมดาเลยนะ มึงเองก็น่าจะเห็นว่าร้านมันคนเยอะขนาดไหน"

"แก่กว่าแต่เป็นรุ่นน้องเราเนี่ยนะ กูล่ะงง"

"กูก็เคยคุยกับมันอยู่บ้างนะ แต่ก็ไม่เคยถามเรื่องส่วนตัวของมันเลยเพราะกูไม่ได้สนใจเรื่องชาวบ้านขนาดนั้น แต่ถ้ามึงอยากรู้มากกว่านั้นก็ไปถามไอ้ขวัญดิ รายนั้นรู้ทุกอย่างแหละ บางอย่างกูก็รู้มาจากมันเหมือนกัน"

"กูไม่สนหรอก" 

"ถ้าไม่ใช่น้องปรายามึงไม่สนใครทั้งนั้นแหละ"

"....ปรายา" พอได้ยินชื่อของน้องรหัส ความเศร้าก็ผุดขึ้นมาในใจของจอมทัพเป็นดอกเห็ด เขาลืมไปเลยว่าเมื่อวานเมาเพราะเรื่องนี้ 

"เอาน่าๆ อย่าไปคิดมาก ผู้หญิงไม่ได้มีคนเดียวในโลก ผู้ชายก็มีนะ"

"ไอ้สัส"

"ฮ่า ฮ่า กูล้อเล่น ว่าแต่หอบหิ้วของพะรุงพะรัง มึงจะรีบไปไหนวะ"

"กูกำลังจะไปหาไอ้แมกมาไง มึงรู้ไหมว่ามันอยู่ที่ไหน"

"อย่าบอกนะว่ามึงตัดใจจากน้องปรายาแล้วไปตกหลุมรักผู้ชายแทนอะ"

"ส้นตีนเหอะ กูจะไปขอโทษมันนี่ไง มึงไม่รู้หรอกว่าไอ้เจ้าแม่พาขวัญมันองค์ลงมาสั่งสอนกูตั้งแต่เช้า พูดจนกูต้องไปซื้อขนมนมเนยมาเซ่นไหว้เพื่อนมึงเนี่ย"

"โห! นี่แสดงว่าอิทธิฤทธิ์เจ้าแม่มันแรงใช้ได้เลยนะที่ทำให้มึงกล้าลงทุนซื้อของเยอะขนาดนี้ ทีกับเพื่อนกับฝูงแม่งงกฉิบหาย"

"มึงรวยกว่ากู กูจะไปเลี้ยงมึงทำไว้ให้เปลืองเงินวะ" จอมทัพลุกขึ้นเตรียมตัวจะไปทำภารกิจที่เขาไม่อยากทำให้มันเสร็จสิ้น "ว่าแต่จะบอกได้ยังว่ามันอยู่ไหน"

"ไม่รู้ว่ะ มึงลองไปถามคนคณะวิทย์เอาแล้วกัน"

"แล้วมึง…"

"มึงทำตัวมึงเองมึงก็ต้องรับผิดชอบเอง" ศิวัชรีบตัดบทราวกับรู้ว่าเพื่อนกำลังจะพูดอะไร เขาส่งสายตาเย้าแหย่จนจอมทัพถึงกับต้องถลึงตาใส่ 

**********