5. แจ้งความยัง

5. แจ้งความยัง

"ไอ้บ้าเอ๊ย ! แม่ง ! มันชั่วขนาดนี้เรากลับเอาเรื่องมันไม่ได้เลย แล้วพี่เสร็จมันรึยัง"

มาริษาส่ายหน้า น้ำตาร่วงกราว

"ดีแล้ว ยังปลอดภัยอยู่ก็ดีแล้ว งั้นพี่กลับไปอยู่กับพ่อแม่ชั่วคราว"

"แล้วเตจะอยู่ยังไง"

"เตโตแล้วพี่มิ้งค์"

โตที่ไหนกัน ในบางเรื่องเตวิชยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่เลย ใจจริงมาริษาไม่อยากหนี ถ้าหนีครั้งนี้ก็คงต้องหนีไปตลอดชีวิต อีกอย่างกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดจะมั่นใจได้อย่างไรว่าพ่อแม่จะปลอดภัยแล้วเตวิชจะไม่ต้องออกหน้าแทนจนโดนรุมยำเละอีก เสี่ยเสรีมันไม่ใช่คนชั่วธรรมดา แต่เป็นคนชั่วที่มีอำนาจในมือ

"รอให้หายก่อนเตจะไปเอาคืนพวกเหี้ยนั่น"

"ไม่ได้ ! สู้อิทธิพลมันไม่ไหวหรอก ขืนไปยุ่งกับพวกมันจะตายเปล่า"

"แล้วจะให้ทำไง เจ็บตัวฟรีงี้เหรอ ถ้ามันราวีไม่เลิกพี่มิ้งค์จะใช้ชีวิตต่อไปยังไง เตเคยได้ยินเพื่อนที่ม. เล่าว่าไอ้เสี่ยนี่มันวิตถาร"

"แต่ถ้ามันไม่เห็นพี่มันต้องยกพวกมารุมเตอีกแน่"

"เราไปแจ้งความดีไหม"

มาริษากลั้นเสียงสะอื้นจนจุกในอก เมื่ออาทิตย์ที่แล้วมีเด็กเอ็นในร้านถูกเสี่ยเสรีทำร้ายร่างกายขณะร่วมรักเจ็บหนักถึงขั้นกระดูกร้าวแต่เอาเรื่องเสี่ยเสรีไม่ได้ คดีไม่คืบแถมยังถูกจับข้อหาค้าประเวณีอีกต่างหาก ส่วนเสี่ยเสรีจ่ายค่าปรับนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ออกมาเดินลอยหน้าลอยตา ซ้ำร้ายกว่านั้นผู้หญิงที่ไปแจ้งความถูกอุ้มไปทำร้ายจนสะบักสะบอมอีกรอบ

"พี่ต้องหาคนช่วย"

"ใครจะช่วยเราได้"

"พี่รู้ว่าเสี่ยเสรีกลัวใคร"

"พูดบ้า ๆ ไม่รู้เหรอว่าเสี่ยเสรีใหญ่แค่ไหน พวกอันธพาลแถวนี้ก็คนของมันทั้งนั้น"

"ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยเตพักผ่อนก่อนเถอะ"

เตวิชหลับไม่ลงจริง ๆ มาริษาคือพี่สาวคนเดียวของเขาจะไม่ให้ห่วงได้ยังไง

"ห้ามกลับไปนอนบ้านนะคืนนี้ มันไม่ปลอดภัยแล้ว"

"อื้ม ตอนนี้มีที่นึงต้องไป เดี๋ยวกลับมานอนเฝ้าที่โรงฯบาลนี่แหละ"

"จะไปไหน ถ้าเจอพวกมันข้างนอกล่ะ"

"พี่ต้องไป"

"พี่มิ้งค์!"

มาริษาหันหลังเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถเมล์ก็เปิดมือถือเสิร์ชหาข้อมูลของธีร์ทาวัตไปด้วย เธออยากรู้ว่าเขาทำงานอยู่ที่ไหนและจะหาวิธีเจอเขาได้อย่างไร ที่ต้องรีบเพราะต้องแข่งกับเวลา ตอนนี้ยังไม่ถึงห้าโมงเย็นแต่อีกไม่นานฟ้าก็จะเริ่มมืด ถ้าถึงเวลานั้นมาริษาก็หวาดกลัวอยู่เหมือนกัน เผื่อบังเอิญดวงซวยแล้วไปเจอคนของเสี่ยเสรีเข้ามีหวังถูกลากไปแน่ ๆ

เธอนั่งรถมาหยุดอยู่หน้าบริษัทยักษ์ใหญ่ แหงนมองป้ายชื่อบริษัทด้วยใจสั่นเทา ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินฉับ ๆ ไปข้างหน้า เมื่อเข้าไปภายในบริษัทมองเห็นจุดประชาสัมพันธ์ก็เดินตรงเข้าหาทันที  

"ฉันมาหาคุณธีร์ทาวัตค่ะ"

"ได้นัดไว้รึเปล่าคะ"

"ไม่ได้นัดค่ะ"

สาวประชาสัมพันธ์มองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาที่มองมาแฝงความประหลาดใจอยู่ลึก ๆ ปกติคนที่มาขอพบถ้าไม่ใช่นัดเอาไว้ก็มักจะเป็นนักธุรกิจหรือคนในแวดวงเดียวกัน

"ถ้าไม่ได้นัดคุณธีร์ไม่อนุญาตให้เข้าพบค่ะ สะดวกมาติดต่อใหม่วันหลังหรือจองคิวนัดพบไว้ก่อนไหมคะ"

"แต่ฉันมีเรื่องสำคัญจริง ๆ ค่ะ ต้องทำยังไงถึงจะได้เจอคุณธีร์วันนี้คะ"

สาวประชาสัมพันธ์ลังเล หันกลับไปมองเพื่อนข้าง ๆ คล้ายอยากถามว่าควรเอาอย่างไรดี

"นะคะ ลองโทร.หาคุณธีร์ให้หน่อยได้มั้ยคะ ฉันมีเรื่องด่วนจริง ๆ ต้องคุยกับคุณธีร์แบบส่วนตัวมาก ๆ ความจริงแล้วฉันกับคุณธีร์เราสนิทกันในระดับที่อธิบายยากค่ะ คงเข้าใจใช่ไหมคะ"

พอได้ฟังดังนั้น พนักงานประชาสัมพันธ์ก็กระซิบกระซาบกันเบา ๆ หารือกันว่าควรโทร.หรือไม่โทร.หาดี อีกคนบอกว่าอย่าโทร.ไปเพราะไม่รู้ว่าธีร์ทาวัตอยากเจอมาริษารึเปล่า สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่าลองโทร.ถามธีร์ทาวัตดูก่อน ถ้ามาริษารู้จักธีร์ทาวัตจริง ๆ และมีเรื่องสำคัญพวกเธอจะซวยเอาได้

ทว่าโทร.ไปก็ไม่มีคนรับสาย มาริษามองโทรศัพท์ใจสั่น หลังจากที่สาวประชาสัมพันธ์วางโทรศัพท์ลงแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับเธอ

"คุณธีร์น่าจะไม่ได้อยู่ชั้นผู้บริหารค่ะ เอ๊ะ...หรือว่าคุณธีร์จะออกไปแล้ว" ประโยคหลังหันไปถามเพื่อนร่วมงาน

"ปกติคุณธีร์ชอบออกไปช่วงบ่ายสามนี่เกือบห้าโมงเย็นแล้ว"

ความสิ้นหวังฉายชัดในแววตาของมาริษา หากไม่ได้เจอธีร์ทาวัตวันนี้ทั้งน้องชายและตัวเธอเองต้องแย่แน่ เธอไม่สามารถทำอย่างอื่นได้นอกจากขอให้หญิงสาวทั้งสองช่วยเหลือ

"ลองโทร.ให้ใหม่อีกสักรอบได้มั้ยคะ"

พวกเธอลองโทร.ไปเบอร์ส่วนตัวของเขาอีกครั้งอย่างไม่ค่อยเต็มใจ ครั้งนี้รอสายไม่นานก็มีเสียงตอบกลับมาจึงใช้มือป้องปากถามมาริษาเบา ๆ

"ใครมาขอพบนะคะ"

"มาริษาค่ะ"