บทที่10

ริมชายหาด

ไม่นานนักโซเฟียก็ฟื่นและขอให้ราชันพาเธอไปดูให้เห็นกับตาว่าจริงหรือเปล่าเธอแกะมือของราชันออก ก่อนจะวิ่งเข้ามาดูศพที่ลูกน้องของสามีแจ้งว่าคือเจ้เอ็มม่า เธอค่อยๆเปิดผ้าคลุมหน้าของผู้ตายออก แล้วก็ต้องร้องไห้ขื้นอีกครั้งเมื่อภาพตรงหน้า คือเจ๊เอ็มม่าจริงๆ เอ็มม่าถูกของมีคมแทงเข้าที่หัวใจ นัยน์ตานิ่งค้าง จนโซเฟียเอื้อมมือที่สั่นเทาของตัวเอง ลูบใบหน้าของเจเจ๊ลงมาผ่านมานดวงตา จึงทำให้ตาของเอ็มม่านั้นปิดลง คนตัวเล็กร้องไห้โฮด้วยความเสยใจ

"ทำไม ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ทำไมเจ๊ถึงเป็นแบบนี้ไหนเจ้สัญญาแล้วไง ว่าจะอยู่รอเลี้ยงหลานช่วยกัน ทำไมเจ๊ถึงทิ้งหนูเป็นแบบนี้ ฮึก! เจ๊ ตื่นขึ้นมาก่อน ฮึอ!!!~" ราชันมองดูภรรยาของตนที่นั่งร้องไห้ฟูมฟายเหมือนจะขาดใจ เขาก็เสียใจไม่แพ้กัน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้สนิทกับเอ็มม่า แต่เขาก็รับรู้มาตลอดว่าเอ็มม่ารักและหวังดีกับเมียเขาแค่ไหน

"ตั้งสติให้ดีโซเฟียเจ๊เอ็มม่าเข้าไปสบายแล้วเรื่องคนร้ายขอให้เป็นหน้าที่ของเฮีย เฮียจะต้องตามหาตัวหัวหน้าคนร้ายที่ทำร้ายเจ๊เอ็มมาให้ได้ เฮียสัญญา อย่ากังวลมากไปนะคนดี หนูยังมีเฮียอยู่ตรงนี้"

คนตัวเล็กหันไปสวมกอดร่างหนาของเขาๆก็สวมกอดเธอกลับเช่นกันโซเฟียร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ จนฝอยหลับไปทั้งอย่างนั้นราชันจึงอุ้มเธอขึ้นแนบอกแล้วเดินพาเธอไปทีห้องพัก ตอนนี้เหล่าแม่บ้านได้พากันจัดเตรียมข้าวของเพื่อเดินทางกลับคฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว เขาจึงพาตัวเธอขึ้นรถแล้วกลับไปยังคฤหาสน์ในทันที ส่วนเรื่องเจ๊เอ็มม่าปล่อยให้อีวานและอีธานเป็นคนจัดการ ส่วนเรื่องคนร้ายเขาไม่มีวันปล่อยมันไว้อย่างแน่นอน มันทำให้เมียเขาร้องไห้เเละเจ็บปวด มันจะต้องได้รับกรรมที่มันทำอย่างแน่นอน

...

เมื่อเดินทางมาถึงคฤหาสน์

เขาก็อุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปพักบนห้องนอนแล้วตนเองจึงเดินไปยังห้องใต้ดินในทันที

ทันทีที่เข้ามาก็เจอเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง เหมือนจะเป็นลูกครึ่ง เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัว จ้องมองมาที่เขา ด้วยความหวาดระแวง

ต่างจากเขาที่ยืนมองมันด้วยสายตานิ่งๆไม่มีใครอ่านออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่เขาแน่ใจอย่างแน่นอนก็คือ ผู้ชายตรงหน้าคงไม่ใช่คนที่ทำร้ายเจ๊เอ็มม่าอย่างแน่นอน เขาคิดอะไรบางอย่างได้เขาจึงเอ่ยถามกับคนตรงหน้าด้วยสายตาเห*้ยมเกรียม

"บอกมา!! ใครเป็นคนส่งมึงมาล่อเจ๊เอ็มม่าออกไป "เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แล้วนั่งลงตรงโซฟาข้างหน้าของนักโทษชาย

"ผมไม่รู้ครับ อย่าทำอะไรผมเลยผมไม่รู้จริงๆ มะ มี มีผู้หญิงคนนึงจ้างให้ผมไปล่อเขาคนนั้นออกมา แล้วก็ลงมือแทงเขา ผมไม่รู้จริงๆนะครับ คุณคุณฟังเสียงในโทรศัพท์ผมได้ผมบันทึกเสียงของเธอคนนั้นเอาไว้ด้วยเชื่อผมเถอะผมนั้นเป็นคนทำจริงๆนะผมแค่รับเงินแล้วไปล่อเธอมาแค่นั้นผมไม่รู้ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นโหดร้ายถึงขั้นฆ่าคนได้ขนาดนี้!!" เขาพยักหน้าให้ลูกน้องแล้วเดินออกไป ลูกน้องที่รู้งานว่าควรทำอย่างไร จึงพยักหน้าแล้วลากตัวของผู้ชายคนนั้นเข้าไปในกรงขังของสัตว์ร้ายในชั้นใต้ดินทันที

พอเดินออกมาเขาก็รีบตรงไปยังห้องทำงานของตนเอง โดยเอากำโทรศัพท์ของไอ้หมอนั้นในมือ เขาเริ่มกดฟังเสียงบันทึกทีมันอ้างมีคนจ้างวานให้มาทำร้าย เจ๊เอ็มม่า เข้าเปิดฟังจนได้ยินเสียงของใครบางคนที่คุ้นหู ยังไม่ทันทีเขาจะฟังจบก็มีคนเปิดประตูเข้ามา

แกร็ก!!!

เลน่าก็เปิดประตูเข้ามาจนเขาตกใจทำโทรศัพท์ในมือหล่น ตุบ!!

"เลน่า!!" คนตัวเล็กเก็บเอาโทรศัพท์แล้วเริ่มเปิดคลิปเสียงในทันที ไบรตันยื่นฟังอยู่ห่างๆ เพราะเธอเปิดลำโพงเสียงดัง

เนื้อหาในคลิปเสียง

'ถ้ามีงานให้นายทำ'

'งานอะไรครับ'

'ช่วยไปหล้อนังกะเทยคนนี้ให้ฉันหน่อยชิฉันให้ติ๊บไม่อั้น'

ทั้งสองคนขมวดคิวมองหน้ากันทำไมเสียงนี้มันดูคุ้นๆจัง

'อ่ะนี่ 500,000แค่งานเดียวนายจะมีเงินใช้ไปอีกนานไม่สนใจจริงๆหรอ'

'ก็ได้ครับ คุณเกล!"

ชัดเจนคนที่จ้างวานไอ้หมอนั่นคือเกล เลขาทดลองงานที่เขาเพิ่งไล่ออก

คลิปเสียงจบเพียงเท่านั้น

"เลน่า เฮียคิดว่า..." เธอยกมือขึ้นถ้าไม่ให้เขาพูดเพราะตอนนี้เธอยังช็อคอยู่ สาเหตุที่เจ๊เอ็มม่าต้องเป็นแบบนี้เพราะเธอ ถ้าเธอไม่ไล่ยัยเกลออกวันนั้น ถ้าเธอไม่มีเรื่องกับมันวันนั้น เจ๊เอ็มม่าคงไม่ต้องตายอย่างนี้

"เป็นเพราะหนูเอง ถ้าหนูไม่มีเรื่องกับเขาในวันนั้นเขาคงไม่มาแก้แค้นเราแบบนี้ เจ๊เอ็มม่าต้องมาตาย เพราะหนู ฮือ!ฮือ!" เลน่าเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ทำไมถึงเป็นแบบนี้

ไบรตันสวมกอดเธอเอาไว้แนบอก เห็นทีเขาต้องลงมือจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองซะแล้ว เขาจะต้องเอาคืนเกลให้สาสมกับที่ผู้หญิงคนนั้นทำให้เมียเขาต้องเสียใจและสูญเสียความสำคัญไป

"อย่าร้องนะ เฮียจะแก้แค้นให้เจ๊เอ็มม่าเอง" เขาลูบหัวเธอเบาๆ คนตัวเล็กพยักหน้าเข้าใจ

......