บทที่2

"เดี๋ยว!โซเฟีย" ราชันคว้าหมับเข้าที่แขนของคนตัวเล็กไว้แน่น

"กล้าดียังไงมาไล่เฮียหะ!! โซเฟีย!"เสียงตวาดดังลั่น จนโซเฟียเองก็ตกใจยื่นมองเขาน้ำตาคลอ

ราชันพอตั้งสติได้ก็มีสีหน้าอ่อนลง เขาลืมไปว่าเธอเป็นคนขวัญอ่อน ขี้ตกใจ จึงพูดกับเธอเสียงอ่อนลง "โซเฟียคือเฮียแค่ "

"งั้นก็ไม่ต้องไปไหนคะเฟียจะไปเอง" พูดจบแล้วก็เดินออกไปทั้งน้ำตา

จนเพื่อนๆทั้งสามคนอดไม่ได้ที่จะตำหนิเพื่อนของตนเอง

"มึงขึ้นเสียงใส่น้องทำไมวะ! เห็นไหมว่าน้องตกใจแค่ไหน'' จัสตินพูดขึ้น พร้อมกัยสิงหาที่พูดเสีมอีกคน "ใช่ มึงรีบไปขอโทษน้องเดี๋ยวนี้"

"ไม่! รอดูเถอะไม่ถึง 2นาทีเดี๋ยวก็กลับมา" เพื่อนๆทั้งสามคนส่ายหน้า

"มึงแน่ใจหรือว่าน้องเขาจะกลับมา แล้วถ้าไม่มาล่ะ" สิงหาเอ่ยถาม เขาเองก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าโซเฟียจะกลับมาจริงๆ เธออาจหมดความอดทนแล้วก็ได้เพราะที่ผ่านมาเธอไล่ตามเขาตลอดเวลาที่เขาออกมาข้างนอกจนทำให้เขาไม่มีเวลาส่วนตัว นอกจากเวลาไปทำงานเท่านั้น

"กู...." ราชันมีสีหน้าไม่มั่นใจนักเมื่อมองไปยังประตูทางออก แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะมีคนข้างนอกเปิดเข้ามา หรือว่าจะไปจริงๆ...

"ไอ้เชี้ยยย กูว่าครั้งนี้ไม่มาแล้วว่ะมึงรีบออกไปตามเหอะ" เมื่อเพื่อนพูดจบเขาก็วิ่งออกไปทันที บอดี้การ์ดทั้งสองวิ่งตามหลังเขาเหมือนกัน แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว เพราะคนตัวเล็กขับรถออกไปตั้งนานแล้ว

"พากูกลับบ้าน!! ขับให้เร็วๆเลยอีธาน ส่วนนาย อีวานรีบโทรสั่งคนที่คฤหาสน์ถ้าเห็นนายหญิงกลับไปจับตาดูให้ดีอย่าให้เธอออกไปข้างนอกอีก" เขาสั่งมือขวาและมือช้ายคนสนิททั้งสองคนพยักหน้ารับคำสั่ง

"ครับ//ครับนาย"

คฤหาสน์ อัลเลน

ตืก ตึก ตึก

"นายหญิงอยู่ไหน!" มาถึงก็ถามถึงคนตัวเล็กทันที ทุกคนในคฤหาสน์แห่งนี้ไม่กล้ามองหน้าเจ้านายหนุ่มมีเพียงพ่อบ้านที่เป็นคนเอ่ยตอบ

"คือนายหญิงอยู่บนห้องครับนายท่านเอ่อแล้วก็กำชับว่า ถ้านายท่านมาห้ามให้ขึ้นไปหาเธอเด็ดขาด" เอลพ่อบ้านใจกล้า แต่วันนี้กลับเสียงสั่นนิดๆ เมื่อมองดูหน้าของคนตรงหน้าแล้วช่างน่ากลัวเหลือเกินสงสัยครั้งนี้จะทะเลาะกันอย่างหนักแน่ๆ

"กล้ามากนะโซเฟีย" พูดจบราชันก็เดินขื้นไปชั้นสองคฤหาสน์ทันที

ก๊อก !ก๊อก ก๊อก!

"โซเฟียออกมาคุยกับเฮียก่อนโซเฟีย!" เขาเคาะประตูอยู่นานแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าคนตัวเล็กจะมาเปิดเลย เขาถอนหายใจหนักๆ ซ้ำๆซากๆอยู่อย่างนั่น

แกร๊ก!! ในที่สุดคนข้างในก็ยอมเปิดประตูสักที

"โซเฟียเราต้องคุยกันเรื่องของวันนี้" พอเข้าไปในห้องได้เขาก็เริ่มพูดกับคนตัวเล็กทันทีแต่เธอก็ทำเป็นไม่ได้ยิน แถมยังเดินชนไล่เขาออกไปด้วย กล้ามากก!!!

"โซเฟีย! อย่าทำให้เฮีย โมโหนะ!!" และก็ไม่สนใจมองเหมือนเคยเธอเดินออกไปหน้าตาเฉยเลยด้วย จิ๊!

"ได้คิดว่าจะง้อเหรอ!" ราชันตะโกนตามหลังเธอ

30นาทีต่อมา

"เมื่อกี้คุณบอกว่ายังไงนะพ่อบ้านเอล!พูดอีกทีซิ" ราชันถามพ่อบ้านเอลอีกครั้งเพราะหลังจากโซเฟียเดินลงมาและก็ไม่เห็นชื้นไปก็เลยลงมาดูข้างล่างแต่ไม่เจอ

"เอ่อ นายหญิงเธอออกไปแล้วครับ!บอกไว้ว่าถ้านายท่านถามก็ให้บอกว่า..จะไปอยู่ที่ที่ดีกว่านี้ครับ" พ่อบ้านเอลพูดจบราชันก็ควันออกหูทันที

ที่ที่ดีกว่านี้อย่างนั้นหรอ หื!!ตลก

"อีวาน!มานี่สิ" ราชันเรียกอีวานก็รีบวิ่งเข้ามาทันควันเพราะในสถานการณ์นี้เขารู้อยู่แล้วว่าต้องเตียมพร้อม

"ครับนาย"

"พาคนของเราออกไปตามหานายหญิงซะ!เจอที่ไหนรีบติดต่อมาหากูแล้วกูจะเป็นคนไปรับเอง" ราชันออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด

"ครับ! แล้วทำไมไม่ให้ผมพามาเลยล่ะครับนายจะได้ไม่เสียเวลา" อีวานยังคงถามต่อ

"ก็เพราะนายรู้สึกผิดและอยากไถ่โทษที่ทำให้นายหญิงโกรธทังผิดสัญญานะสิมึงก็ถามได้" อีธานตอบแทนทำให้ราชันใช่สายตาเกรี้ยวกราดหันไปมองทั้งสองคน

ดีจริงๆลูกน้องเขาเนี่ย

"จะไปเดี๋ยวนี้หรืออยากเปลี่ยนงาน!ตอบ" ราชันถามขื้นทำให้อีวานรีบวิ่งออกไปจากตรงนั่นทันที

"อย่าให้เจอนะโซเฟียจะทำโทษไม่ให้ออกไปไหนได้อีกเลยค่อยดู" ราชันบ่นพึมพำกับตัวเอง อีธานทำเพียงยืนยิ้มด้วยความขบขันถ้านายหญิงกลับมาจริงๆนายก็คงไม่กล้าทำ

ไม่นานนักอีวานก็โทรเข้ามารายงานว่าเจอตัวโซเฟียแล้วราชันจึงรีบออกไปทันที

เจอที่ไหนไม่เจอเจอที่วัด เขาเข้าใจแล้วว่าที่นี่คือทีที่ดีกว่าที่เธอบอก

20นาทีต่อมา

"เฮียยอมโซเฟียแล้วไม่โกรธนะคนดี"

คำพูดแค่นี้คนที่ง่อนก็อยู่แอบอมยิ้มเบาๆ เธอต้องทำให้เขารู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร

"ก็...คิดดูก่อนนะคะต้องรอดูพฤติกรรมของเฮียอีกทีแล้วกัน" พูดจบเธอก็นั่งทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเพราะหลังจากไปรับเธอที่วัดก็พามาร้านอาหารเจ้าโปรดของเธอ คนตัวโตถอนหายใจอีกครั้งทำได้เพียงต้องสงบสติอารมณ์ เพราะอย่างไรก็ต้องอยู่ด้วยกันอยู่ดียอมได้ก็ยอมๆไป

เขานึกอะไรบางอย่างออกจึงยื่นข้อเสนอให้เธอนั่นทำให้เธอยอมตกลงทันที

"พรุ่งนี้ที่บริษัทจะมีงานเปิดตัวสาขาใหม่อยากไปหรือเปล่าครับหืม" พูดพร้อมกลับทำทีไปหย่อนสะโพกนั่งเก้าอี้ใกล้ๆเธอ

"อือ..ไปค่ะ "เธอตอบตกลงอย่างไม่ต้องคิดมากเพราะเธอรู้อยู่แล้วว่ายังไงเขาก็ต้องชวนเธอไปด้วยในฐานะภรรยาถึงแม้ว่าเธอกับเขาจะไม่ได้แต่งงานกันอย่างเปิดเผยแต่ก็ได้จดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยแล้ว เพราะฉะนั้นถ้าเธอไปอยู่ด้วยชะนีหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้แอ้มสามีเธอ

"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเช้าเฮียจะให้คนนำชุดที่เฮียเลือกไว้มาให้แล้วก็ช่างแต่งหน้ามาแต่งตัวให้โซเฟียที่บ้านเลยดีไหม" เธอพยักหน้างึกๆทั้งๆที่อาหารยังคงเต็มปาก แก้มขาวๆดูน่าฟัดด เคี้ยวข้าวตุ๋ยๆๆ จนแก้มป่อง ทำให้คนที่นั่งจ้องอยู่ต้องอมยิ้มเบาๆ

.....

"กูคิดว่าวันนี้จะมีสึกใหญ่ซะอีก เกือบไปแล้วพวกเรา " อีธานและอีวาน ยื่นพูดคุยกันอยู่ห่างๆเมื่อเห็นว่าวันนี้เจ้านายสงบสติอารมณ์แล้วเพราะปกติถ้าของขึ้น(หมายถึงอารมณ์)จะไม่มีอะไรมาหยุดยั้งได้นอกจากต้องมีคนตายเท่านั้น

"เพราะมีนายหญิง ทุกอย่างเลยดูลงตัวไปหมด" อีวานว่าแล้วก็กอดคอน้องชายแล้วพากันเดินออกไปจากห้องอาหาร

"ป้อนเฮียหน่อยครับ อ่า" เธอยิ้มกลับการกระทำของเขาเเล้วก็ตักอาหารในจานของตัวเองป้อนให้เขาทานด้วยและเหมือนเดิมทุกครั้งเธอกับเขาทะเลาะกันแค่ครึ่งวันเท่านั้นแต่จะอยู่แค่ในห้องต่างจากครั้งนี้เธอเลือกเดินออกมาเองจากคฤหาสน์เพราะอยากดัดนิสัยของเขาไม่ได้คิดจะไปจริงๆเสียหน่อย

"โซเฟียครับ!เฮียขอโทษนะต่อไปเฮียจะไม่ออกไปไหนโดยไม่รายงานโซเฟียอีกแล้ว" พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยหน้าตาดูสำนึกผิดสุดๆ เธอก็พยักหน้าให้เขาน้อยๆ ก่อนที่จะป้อนอาหารให้เขาต่อ

"แล้วถ้าเฮียทำอีกล่ะจะให้เฟียทำยังไงล่ะค่ะ"

"ไม่แน่นอนครับสัญญาถ้าเฮียทำอีกขอให้..."เขาไม่ทันจะพูดจบคนตัวเล็กก็ยกมือมาปิดปากของเขาไม่ทันที

"อย่าพูดคำนั้นออกมาค่ะ มันไม่ดีรู้ไหม"เธอบอกก่อนจะยกมือออกจากปากหนาของเขา

เขาจ้องมองหน้าเธออย่างหลงไหลเขาแอบรักคนตรงหน้ามาตั้งนาน แต่ก็ไม่เคยแสดงออก จนวันนั้น....

วันที่พ่อและแม่ของเธอ มาหาเขาที่บริษัทก่อนที่พวกท่านจะกลับไปแล้วประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ พวกเขาบอกว่าจะยกลูกสาวให้เพราะพ่อของเขาและพ่อของเธอนั้นได้หมั่นหมายทั้งคู่ไว้แล้วก่อนที่พ่อของเขาจะเสีย เขาจึงกลายมาเป็นผู้นำตระกูลอย่างสมบูรณ์ และก็ยอมหมั่นหมายกับคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างเต็มใจไม่ได้ถูกบังคับอย่างที่เธอเข้าใจตั้งแต่แรก

เพราะเขาได้ติดตามเธอมาตลอดอยู่แล้วเคยมีครั้งหนึ่งที่คนตัวเล็กเดินเล่นริมชายหาดแห่งหนึ่ง แล้วบังเอิญไปพบเขาที่นอนสลบอยู่ เธอจึงเป็นคนที่ช่วยเขาเอาไว้แต่การหมั้นหมายไม่ใช่การหมั้นเพื่อตอบแทนหรืออะไรทั้งนั้นแต่เป็นการหมั้นเพราะว่าเขาแอบชอบเธอต่างหากโดยที่เธอไม่เคยรู้เลยและเขาก็ไม่ได้คิดที่จะเปิดเผย เพราะความสัมพันธ์ตอนนี้มันก็ดีอยู่แล้วเขาไม่ได้ต้องการอะไรอีก

"คิดอะไรอยู่คะ"เอ่ยถามในขณะที่เขานั่งคิดแล้วอมยิ้มโดยไม่พูดไม่จาจึงทำให้เธอมึนงง

"เฮียก็แค่คิดเรื่องอะไรบางอย่างนะไม่มีอะไรหรอก แค่คิดว่าการที่เราได้มาเจอกันมันดีแค่ไหนแล้วนะ ทำไมเฮียถึงไม่รู้จักรักษาความรักที่เฟียมีให้เอาไว้นะ เราก็แต่งงานกันมาเป็นปีแล้วด้วย เมื่อไหร่เฟียจะยอมมีเจ้าตัวเล็กให้เฮียสักที เฮียรอนานแล้วนะจะแก่แล้วด้วยเดี๋ยวก็ไม่ทันเพื่อนพอดีเพื่อนก็มีลูกสองสามคนแล้วนะ"

เขาเอ่ยถึงเพื่อนอีกคนที่ชื่อเอมแต่ตอนนี้มันย้ายไปอยู่ที่ต่างประเทศสงสัยงานจะยุ่งๆเลยไม่ได้ติดต่อเพิ่มเป็นปีแล้วมั้ง

"รอหน่อยนะค่ะเฟียขอดูพฤติกรรมของเฮียอีกนิดนึงถ้าโอเคไม่กะล่อนปลิ้นปล้อนหลอกลวงเฟียก็ตกลงค่ะ " แม้เหมือนจะเป็นคำซมแต่คือคำด่าดีๆนี่เอง เขาจะนึกเสียว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน

"โอเคครับรับปากแล้วนะ ห้ามกลับคำเด็ดขาดเลยไม่งั้นโกรธจริงๆด้วย" เขาเอ่ยบอกแถมทำหน้างิกหน้างอ คนตัวเล็กหัวเราะออกมาอย่างนึกเอ็นดู

"ค่ะ เฟียเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้วไม่ต้องเป็นห่วง เป็นห่วงตัวเองเถอะว่าจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่าถ้าทำไม่ได้ก็ไม่โอเค เข้าใจใช่ไหมคะ?" เขาวางช้อนแล้วชูมือขึ้นทำท่าสาบาน

"เฮียสาบานได้เลยว่า ไม่เคยนอกกายนอกใจตั้งแต่แรก ที่ไปก็แค่ไปกินเหล้าเฉยๆไม่มีอะไรไปมากกว่านั้นจริงๆ" เขาทำท่าจริงจังจนเธออดยิ้มไม่ได้จากนั้นทังสองคนก็นั่งทานอาหารอย่างมีความสุข