บทที่ 2 ตุ่มน้ำที่บ้านไม่พอใช้

เหนือฟ้าเดินสะบัดสะบิ้งเตรียมเรียกรถกอล์ฟของรีสอร์ตตรงกลับห้องพัก แต่ภาคีเร็วกว่าเพียงแค่ฝ่ามือใหญ่หนายึดข้อมือเธอไว้ กระชากให้หันกลับไปด้วยกำลังเล็กน้อย ตัวของเธอก็ปะทะกับกล้ามอกแน่นเข้าอย่างจัง

"จะไปไหน"

"จะกลับห้องพักค่ะ เหนือไม่หิวแล้ว"

โครก!!! คราก!!!

อยู่ดี ๆ ไอ้ท้องบ้าก็เกิดทรยศขึ้นมา มิหนำซ้ำยังร้องซะเสียงดังน่าเกลียด

ภาคีเม้มปากแน่นพยายามกลั้นขำ

"อยากขำก็ขำเถอะค่ะ" เหนือฟ้าสะบัดหน้าโกรธแล้วก้มลงมองวงแขนบึกบึนที่รวบเอวเธอไม่ยอมปล่อย เหนือฟ้ายืนตัวเกร็ง

"ตอนเด็ก ๆ เหนือคงจำไม่ได้ว่าขี่หลังพี่ประจำ อ้อนให้พี่อุ้มอยู่บ่อย ๆ" ภาคีรำลึกความหลังสมัยเหนือฟ้ามาวิ่งเล่นอยู่บนไร่ชาบนดอยของเขานานร่วมเดือนช่วงที่พ่อแม่ของเธอแวะมาพักผ่อนหย่อนใจที่นี่

"เด็กขนาดนั้นใครจะจำได้ ยังไงเหนือขอร่างกายคืนด้วยค่ะ" สาวอวบจิกตาขวาง

"ทำไมรู้สึกไม่ค่อยอยากคืนซะแล้ว" หน้าขาวโน้มต่ำลงมาให้ริมฝีปากคลอเคลียอยู่แถวหน้าผาก

เหนือฟ้ารีบดึงตัวออก แต่วงแขนแกร่งก็ผลักเข้ามาอีก "พี่ภาคี!"

"น่ากลัวจัง ปล่อยก็ได้" เขายกแขนแต่เปลี่ยนเป็นรวบตัวเธอขึ้นสูงแทน

"นี่....พี่คีปล่อย อุ้มเหนือทำไม ปล่อยสิคะ"

ภาคีไม่สนลอยหน้าลอยตาอุ้มสาวอวบหุ่นอุดมสมบูรณ์เดินขึ้นบ้านเนินเขาแบบชิล ๆ "อย่าดื้อสิ พี่ไม่ชอบเด็กดื้อ"

"ใครดื้อกัน ที่บอกให้ปล่อยเพราะว่าเป็นห่วงกลัวจะปวดแขน"

"พี่เล่นเวท น้ำหนักตัวแค่นี้ไม่ทำให้ปวดแขนหรอกครับบะหนุนน้อย"

"คะ.....เรียกเหนือว่าอะไรนะ"

"บะหนุนน้อย" ภาคีก้มกระซิบข้างหู เหนือฟ้าขนลุกเกรียว "หมายถึงขนุนเหรอ"

"ครับ พี่ชอบกินขนุน" เขากล่าวโดยไม่สบตา แต่คนฟังกลับหัวใจเต้นตึกตักจนพูดอะไรไม่ออก

ชายหนุ่มอุ้มเหนือฟ้ามาวางลงบนเสื่อ โดยมีสายตาทุกคนจดจ้องมองอย่างลุ้นระทึก "ผมขอความกรุณากินหมูกระทะกับน้องสองคนได้ไหมครับ"

ภาคีถามด้วยใบหน้าราบเรียบ ทั้งพ่อแม่เขาและพ่อแม่ของเหนือฟ้าและพี่สาวของเธอต่างรีบพยักหน้าตกลงในทันควัน

"กินกันเถอะ พี่ก็หิวเหมือนกัน" เขาบอกพลางคีบมันหมูก้อนใหญ่มาวางบนยอดเตา รินน้ำซุปราดไปตามช่อง

สาวอวบอาสาหยิบผักมาใส่ในหลุมวงกลม แล้วช่วยเขาคีบเนื้อสัตว์และลูกชิ้นต่าง ๆ มาย่างจนเต็มกระทะ

"รอกินเฉย ๆ พี่ทำเอง" เจ้าภาพคีบหมู คีบนั่นคีบนี่จนพูนถ้วย

"พี่เห็นเหนือเป็นหมูหรือไง ตักให้ซะเยอะแยะ"

"ไม่ใช่หมู แต่เป็นขนุนลูกกลม ๆ" เขาบอกแล้วคีบหมูบนกระทะมาเป่าให้หายร้อนแล้วจุ่มลงในถ้วยน้ำจิ้มยื่นไปตรงหนของเหนือฟ้า

"ในถ้วยนี่ก็มีเหนือกินเองได้ค่ะ"

ภาคีรีบดึงถ้วยของสาวอวบมาไว้ฝั่งตนเอง "เป็นถ้วยพี่แล้ว"

"เอ๊ะไอ้...." กะว่าจะด่าสักหน่อย แต่เห็นเขาทำหน้าจ๋อยใส่ก็เลยต้องรีบรูดซิปปาก "เป็นอะไรคะ"

"เปล่า..." เขาดึงตะเกียบที่คีบหมูให้เธอกลับไปใส่ปากตนเอง แล้วหยิบถ้วยของเธอมาคืน

สงสัยจะโกรธ คนอะไรตัวก็ใหญ่ ใจยังกะลูกหมา

ครืด!! ครืด!!

เขากดรับโทรศัพท์ "จ๋า"

แค่คำว่าจ๋าคำเดียวหัวใจเธอก็ตกไปอยู่ตาตุ่มแล้ว คนที่โทรมาต้องเป็นแฟนแน่ ๆ

เหนือฟ้ายัดหมู ยัดผัก ยัดแมงกระพรุนจนเต็มปาก ภาคีที่กำลังคุยโทรศัพท์ถึงกลับชะงักงันมองดูอย่างยิ้ม ๆ แล้วรีบลุกไปคุยโทรศัทพ์ให้จบ

"จะกินให้ตัวแตกไปเลย ไม่ลงไม่ลดแล้วน้ำหนัก จะกินให้เป็นขนุนร้อยโลเลยคอยดู"

คนตัวสูงกลับมานั่งที่เดิมแต่เหนือฟ้ากลับมาอยู่ "พี่ไนท์ครับเหนือไปไหนเหรอ"

"อ๋อไปเข้าห้องน้ำจ้ะ"

"ฮึก...ฮึกท้อชะมัด เสียใจทีไรกินจุทุกที" หญิงสาวสะอึกสะอื้นอยู่ตรงพงหญ้าข้างห้องน้ำ ขณะที่ตนเองกำลังสิ้นหวังท้อแท้เสียงเตือนของแอปในโซเชียลก็ดังขึ้น

"เหมือนแกเลยอ่ะ" เพื่อนที่คณะคนนึงแท็กรูปหมูป่าส่งมาให้เธอในแอปยอดฮิต

ภาคีเดินตามหาเห็นเหนือฟ้ากำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในมุมมืดน้ำตาเปื้อนเต็มดวงหน้าเขาจึงไม่กล้าเข้ามาทัก ทำได้แค่แอบดูอยู่ใกล้ ๆ ไม่ให้เธอรู้ตัว

"ยัยเบญจานี่อีกแล้วเหรอ คำก็หมูสองคำก็หมู" เหนือฟ้ารีบปิดโทรศัทพ์ ภาคีทนดูไม่ไหวชายหนุ่มรีบเดินเข้ามาแล้วแย่งสมาร์ทโฟนไปจากมือ

"เฮ้ย...พี่คีเอาโทรศัพท์เหนือมา"

เขาไม่ยอมคืนให้แถมยังชูขึ้นเหนือหัว แล้วเอี้ยวตัวหลบ "ขอพาสเวิรด์หน่อย"

"จะทำอะไรคะ" เหนือฟ้าพยายามจะกระโดดแย่งอุปกรณ์สื่อสารของตนคืนมา

"บอกว่าจะเอาพาสเวิรด์ไง" เร่งด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"261297" เจ้าของโทรศัพท์ตัดสินใจบอกรหัส

ภาคีชะงักเพราะรู้สึกว่ารหัสมันเหมือนวันเดือนปีเกิดของเขา แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ถาม

เขาเลือกที่จะเข้าไปหน้าโซเชียลมีเดียของเหนือฟ้า และดูที่แท็กล่าสุดเพื่อกดเข้าไปดูโปรไฟล์คนที่หาเรื่องบูลลี่บ่ะหนุนน้อย

จากนั้นจัดการแคปหน้าจอและแอดเป็นเพื่อนกับเหนือฟ้าเสร็จสรรพโดยไม่คิดจะขออนุญาตเจ้าของสักคำ ปิดท้ายด้วยการส่งหน้าจอไอจีคู่กรณีของเธอส่งเข้าแชตของตนอีกที

"อ้ะ...คืน มีแชตพี่แล้วนะ" เขายิ้ม

"พี่คีเอาหน้าโปรไฟล์ของยัยเบญจาไปทำอะไร"

"ทำไมกลัวพี่จะจีบเขาเหรอ" ภาคีดันไหล่เหนือฟ้าไปติดกับผนัง

"ฮ่าฮ่าทำไมต้องกลัวด้วยคะ ยังไงเหนือก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว" สาวแก้มยุ้ยรีบมองนั่นมองนี่เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่จุกแน่นอยู่เต็มอก

ภาคีกัดกรามแน่น เด็กคนนี้ทำไมชอบเหยียบย่ำตัวเองนัก "สู้ไม่ได้ตรงไหน"

"หุ่นเหนือยังกะตุ่มขนาดนี้ คนระดับพี่คีของไม่แลเหลียวหรอกจริงไหม"

"เป็นตุ่มไม่ดีตรงไหน จุน้ำได้ตั้งเยอะ"

"จุน้ำ...น้ำอะไร"

"น้ำฝนไง คิดว่าน้ำไหน"

"เปล่านี่ไม่ได้คิดว่าน้ำอะไรค่ะ" สาวแก้มยุ้ยหลบหลีกสายตาร้อนแรง

ขณะที่สันกรามหล่อคมทะยานต่ำลงมาคลอเคลียแนบชิดขมับ "สนใจไปเป็นตุ่มเก็บน้ำฝนบ้านพี่ไหมล่ะ"

เหนือฟ้ารีบตวัดมองอย่างไม่แน่ใจ "เรื่องอะไรต้องเป็นตุ่มใส่น้ำบ้านพี่คีด้วย”

“ก็ตุ่มบ้านพี่ไม่พอใช้" จมูกโด่งสาละวนอยู่แถวเรือนผมหอม

“ก็ไปซื้อเอาสิ พิลึกคน”

“ก็ไม่อยากซื้ออ่ะ” ภาคีดึงหน้าออกแล้วเล่นหูเล่นตาใส่ แต่สีหน้าท่าทางของเขามันหล่อจนบาดจิตบาดใจเหนือฟ้าไปหมด ขืนยังสนทนากับเขาอยู่แบบนี้ เขาต้องจับได้แน่นอนว่าเธอเป็นแฟนคลับลับ ๆ ที่ไม่ยอมเปิดเผยตัวตน

"เอ่อ....เหนืออยากกลับห้องแล้วค่ะ" สาวอวบเลิ่กลั่กทำท่าจะวิ่งหนี แต่เรียวแขนของภาคียื่นมากั้นขวางลำตัวของเธอ

"ถึงกับชวนเข้าห้องเลยเหรอ น่ารักจัง"

"บ้า....พี่คีอ่ะบ้า เหนือบอกว่าจะกลับห้อง เหนือจะอาบน้ำเหนือเหม็นหมูกระทะ ใครจะชวนพี่คีเข้าห้องกัน คนโรคจิต"

ริมฝีปากแดงเหยียดยิ้มนึกสนุกที่ได้แหย่ให้ขนุนน้อยแตกตื่น

"ล้อเล่นน่า พี่แค่จะไปส่งเฉย ๆ ป่านนี้คนอื่นเขาคงกลับห้องกันหมดแล้ว มืด ๆ ค่ำ ๆ เหนือกลับคนเดียวพี่เป็นห่วง"