ตอนที่ 2 กำไลมิติ

เหมยฮวาตื่นขึ้นมาในยามเฉิน (7:00-8:59) ของวันถัดไป รู้สึกคอแห้งเหมือนร่างกายขาดน้ำเป็นเวลานาน แถมยังรู้สึกหิวมากด้วย ตั้งแต่มาที่นี่เมื่อวานเขายังไม่อะไรตกถึงท้องเลย

พอขยับตัวลุกขึ้นบาดแผลจากที่หลังก็พลันแผลงฤทธิ์รู้สึกเจ็บไปถึงกระดูกสันหลังเลยทีเดียว

“โอ๊ย จ เจ็บชะมัด”

ร่างเล็กนั่งนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ พยุงร่างของตนลุกขึ้นนั่ง แล้วเดินออกจากห้องเพื่อสำรวจดูภายในจวนว่ามีอะไรบ้าง จากที่เห็นจวนหลังนี้มีขนาดกลาง ภายในมีของใช้อยู่บางส่วน ปัดกวาดสักนิดก็พออยู่ได้ แต่ก็มีส่วนที่จะต้องซ่อมแซมมากอยู่เหมือนกัน อย่างเช่นหลังคาที่รั่วเป็นรูกว้าง และวัชพืชที่ปกคลุมไปทั่วทั้งจวน

ในจวนมีเรือนอยู่ 3 หลัง หลังที่เขาใช้นอนเมื่อคืนเป็นหลังที่ใหญ่สุดในจวนซึ่งตั้งอยู่ทางด้านซ้าย กลางจวนมีลานกว้าง ด้านข้างคาดว่าน่าจะเคยเป็นสวนหย่อมไว้นั่งเล่น แต่ตอนนี้เต็มไปด้วยหญ้าที่ขึ้นสูงจนถึงหน้าเอว ไม่รู้ว่าเดิน ๆ อยู่จะเจอเข้ากับงูหรือเปล่า ถัดออกไปก็มีเรือน อยู่ 2 หลัง

ระหว่างที่เดินเหมยฮวาก็พบต้นเฉ่าเหมยขึ้นอยู่บริเวณข้างกำแพงจวนเป็นแนวยาวที่ออกผลสีแดงสดเต็มไปหมด ไม่คิดว่าในยุคสมัยนี่จะมีของแบบนี้ด้วย เขานั่งลงเด็ดลูกเฉ่าเหมยมาเช็ดกับเสื้อ ก่อนจะกัดไปคำหนึ่ง อื้อ อร่อย รสชาติหวานอมเปี้ยวนิด ๆ เขาเด็ดผลต่อไปเข้าปากอย่างมีความสุข เมื่อทานมันจนอิ่มร่างเล็กก็ถอดเสื้อนอกที่สวมและเก็บผลเฉ่าเหมยมาใส่ผลนำกลับไปทานต่อในยามที่หิว

ร่างเล็กเดินจนทั่วจวนเพื่อดูว่ามีอะไรที่ใช้งานได้บ้าง ปรากฏว่าของที่ใช้ไม่ได้นั้นมากกว่าครึ่ง แต่ก่อนที่จะปรับปรุงจวน เขาก็ควรที่จะทำความสะอาดห้องนอนก่อนจะได้นอนหลับอย่างสบายในคืนนี้

“เห้อ เสร็จสักที” กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน แถมเพราะแผลด้านหลังทำให้เขาทำงานช้าลงกว่าจะเสร็จก็กินเวลานานพอสมควร

ถ้ามีคนช่วยทำก็ดี จริงสิเขาต้องหาคนมาช่วย แต่ว่าเขาจะไปหาใครมาช่วยล่ะ

“ถ้าทำหมดนี่คนเดียว ไม่ไหวแน่” ขนาดทำแค่ห้องเดียวนะ เขารู้สึกเหนื่อยมาก

ชายหนุ่มนั่งพักบนเตียง จากความทรงจำของเจ้าของร่างเขาพบว่าจวนแห่งนี้เจ้าของเสียไปหลายปีแล้ว แต่ไม่มีใครมายุ่งกับที่นี่นัก เพราะกลัวผี แถวนี้ก็ไม่มีบ้านคนอาศัยอยู่ด้วย ทั้งยังห่างจากเมืองหลวงถ้าจะเข้าเมืองก็ต้องนั่งเกวียนไป

ในเมื่อไม่มีคนอยู่ก็ดี เขาจะได้ยึดที่นี่เป็นของตัวเองซะเลย ส่วนผีเขาไม่คิดจะกลัวหรอก จากประสบการณ์ของเขาคิดว่าคนน่ากลัวกว่าผีตั้งเยอะ

“โครกคราก” เสียงท้องร้องของเหมยฮวาดังขึ้น

“อ่า หิวข้าวจัง” จำได้ว่าเจ้าของร่างได้มีหมั่นโถวติดตัวมาด้วย 2 ลูกในห่อผ้า เขาเลยไปหยิบห่อผ้ามาค้นดูก็พบหมั่นโถวจริง ๆ กัดไปคำแรกมันทั้งเย็นและแข็ง

“เอาว่ะ เพื่อความอยู่รอด ดีกว่าไม่มีอะไร” เหมยฮวากินหมั่นโถวและผลเฉ่าเหมยที่เก็บมาได้ตอนเดินสำรวจจวน

ทานเสร็จก็มานั่งคิดว่าจะทำอะไรต่อ จะหาอาหารจากที่ไหน ถึงแม้ว่าร่างกายจะยังไม่หายดีจากอาการบาดเจ็บ แต่ถ้าไม่มีอาหารเขาได้อดตายแน่ ๆ

สายตาจับจ้องไปที่ห่อผ้าที่เปิดอยู่มีเสื้อผ้าที่สีซีดอยู่ 3 ชุด และกล่องไม้กล่องหนึ่งด้านในมีปิ่นปักผม 2ชิ้น สร้อยคอ 1 เส้น และกำไลมือเป็นหยกสีขาวนวล ด้านล้างกล่องมีตั๋วเงินอยู่ 10 เหรียญทอง ซึ่งในโลกนี้ถือว่าเยอะมาก มันก็เพียงพอที่จะให้เขาได้ซื้ออาหารทานสบาย ๆ ไปสักระยะ

เขาไม่ชอบเครื่องประดับนัก แต่กำไลหยกสีนวลขาววงนี้ดูเรียบ ๆ จึงหยิบมาใส่ดูพบว่าเป็นกำไลมิติ กำไลมิตินั้นราคาค่อนข้างแพง นึกไม่ถึงว่ามารดาของเจ้าของร่างจะมีของแบบนี้

ร่างเล็กจึงลองสำรวจพื้นที่ด้านในของกำไลมิติ สิ่งที่เห็นคือน้ำตกขนาดกลาง มีน้ำไหลตลอดเวลา น้ำใสสะอาดจนเห็นพื้นด้านล่าง ด้านข้างมีต้นเหมยฮวาและต้นอื่นๆ ที่ออกดอกสีสันสวยงาม ถัดไปไม่ไกลมีต้นท้อต้นใหญ่อยู่หลายต้น บนต้นมีผลท้ออยู่เต็ม เขาจึงเอื้อมมือเก็บผลมากิน

“อื้อ หวาน” ผลท้อนี้ทั้งหอมทั้งหวาน ไม่เหมือนกับที่เขาเคยกินในชาติก่อน หลังจากที่กินไปลูกหนึ่งก็รู้สึกสดชื่น ผิวตามร่างกายดูขาวกระจ่างใสจนสังเกตได้ เนียนนุ่มขึ้น แผลที่ด้านหลังไม่รับรู้ว่าเจ็บแล้ว เมื่อตรวจสอบดูแผลจากการโดนโบยนั้นหายไปแล้ว

เขาเดินสำรวจพื้นที่ต่อและมาหยุดที่ศาลากลางสระน้ำ ในน้ำมีดอกบัวที่กำลังเบ่งบาน บนโต๊ะมีหนังสือตั้งอยู่ เปิดดูเป็นตำราเกี่ยวกับสมุนไพร วิธีการปรุงยา การรักษาโรคต่าง ๆ ข้างมีชุดเข็มสีทอง 1 ชุด ร่างเล็กเปิดอ่านพบว่าตนเข้าใจและจำเนื้อหาในเล่มได้หมดเพียงเวลาไม่นาน บวกกับความรู้ที่เจ้าของร่างรู้เขาก็รู้ด้วยเหมือนกัน

ก่อนจะกลับเหมยฮวาก็แวะอาบน้ำเพื่อชะรำคราบสกปรกบนร่างกายให้สะอาดก่อน เขาถอดชุดที่สวมจนหมดแล้วเดินลงน้ำไปโดยที่ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาเห็น ชายหนุ่มแหวกว่ายในน้ำอย่างสบายอกสบายใจ

เหมยฮวาออกจากมิติในยามซวี (19:00-20:59) เอนตัวลงนอนบนเตียง ก่อนจะทำอย่างอื่นเขาขอนอนเอาแรงก่อนก็แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยเดินไปสำรวจในป่าข้าง ๆ จวนว่ามีอะไรกินได้บ้าง

หลังจากนั้นช่วงสาย ๆ เขาว่าจะเดินไปตลาดด้วย เพื่อซื้ออาหารมาทำอาหารกิน และซื้อเมล็ดผักมาปลูกด้วยจะได้เอาไว้กิน ไม่ต้องซื้อทุกครั้งที่หมด ยิ่งเงินของเขาก็มีจำกัด ดังนั้นอะไรที่พอจะช่วยประหยัดได้ก็ต้องประหยัดไว้ก่อน