Masukเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
“สารเลวเอ้ย เสียเวลาจริงๆ”เสียงสบถของชายในชุดดำดังขึ้น ร่างสูงนั้นห้อยต่องแต่งอยู่ขอบปากเหว มือข้างหนึ่งยึดจับกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาจากซอกหินไว้แน่น ส่วนอีกข้างมีผืนผ้าสีสดติดมืออยู่แสงแดดสะท้อนวัตถุสีทองเป็นประกายวาบ มองเห็นเป็นกลอนคู่อายุยืนที่กลมราวกับเหรียญอีแปะ ทว่าขนาดใหญ่กว่ามากนัก ชายหนุ่มเหล
ใบหน้าของจ้าวเหมยฮวาพลันขึ้นสีแดงฉาน นางมองภาพชายหญิงที่กำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันอย่างตกตะลึง ในหัวคล้ายได้ยินเสียงดังปั้ง และเสียงพูดประโยคที่ราวกับสายฟ้าฟาดลงในใจ“จำได้ว่าเคยมีใครบางคนบอกไว้เรื่องจะแต่งเข้าวังอ๋อง หากข้าทำเป็นมากกว่าจูบ เหมยน้อย ตอนนี้เจ้าอยากจะทดสอบก่อนหรือไม่ล่ะ...”“...”อวี
ทว่าก็ทำได้ ขุนนางน้ำดีที่จะเกิดย่อมมีไม่น้อย แล้วเหล่าคนที่เสียผลประโยชน์พวกนั้นเล่ามีหรือจะยอมอยู่เฉย แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว แผนการปฏิรูปเป็นแค่เหยื่อล่อเท่านั้นสิ่งที่ต้องการแท้จริงคือผลของมัน หากไม่ต้องการเสียอำนาจก็ต้องเคลื่อนไหว และเมื่อคนเหล่านั้นเริ่มเคลื่อนไหว ก็จะทำให้เสด็จลุงรู้ว่
วังหลวงฮ่องเต้ยังคงประทับในตำหนักอย่างเดียวดาย ในราตรีที่เงียบสงัดของค่ำคืนนี้ แม้แต่หลิวกงกงขันทีคู่พระทัยก็ถูกไล่ออกมาไม่ให้คอยรับใช้พระวรกายสูงฉลองพระองค์แบบเรียบง่าย ข้างพระหัตถ์เป็นกาสุราที่ยึดจับไว้ เบื้องหน้าคือกระดานหมากที่สองฝ่ายกำลังขับเคี่ยวกันอย่างดุเดือด หมากขาวถูกบีบให้ถอยร่น หมากดำก







