บทที่ 9: หมากนอกตำรา กับใจที่ไร้สถานะ

รังสิมันต์รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนลึก ๆ ในใจที่เขานิยามไม่ได้ มันไม่ใช่แค่ความโมโหที่เห็นคู่หูทำนอกแผน แต่มันคือความรู้สึก "หวงก้าง" ที่แหลมคมจนทิ่มแทงอกเขาอย่างประหลาดเขากำลังตั้งคำถามกับตัวเองอย่างบ้าคลั่งว่าความรุ่มร้อนนี้มาจากไหน ในแง่ของงาน...

 ใช่ เธอคือจิ๊กซอว์สำคัญที่อาจทำแผนพังพินาศ

แต่ลึก ๆ เขารู้ดีว่ามันมีอะไรที่มากกว่านั้น ความรู้สึกที่อยากจะกระชากเธอออกมาจากชายคนนั้น มันรุนแรงเกินกว่าความรับผิดชอบในหน้าที่เขารู้สึกเสียหน้า เสียขวัญ และเสียการทรงตัว เพียงเพราะภาพที่เธอยิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่เขา รังสิมันต์ไม่เข้าใจว่าทำไมสัมผัสที่เขาเคยได้รับจากเรมี่ ถึงกลายเป็นเชื้อเพลิงที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกหักหลัง ทั้งที่สถานะระหว่างเขากับเธอก็แค่ "เบี้ย" บนกระดานเดียวกันมันคือความสับสนระหว่าง "สัญชาตญาณการเป็นเจ้าของ" กับ "ความมืออาชีพ" ที่เขากำลังพ่ายแพ้ให้กับอย่างแรกอย่างย่อยยับ เขาไม่รู้ว่าตัวเองหึงในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง หรือแค่โกรธที่คุมหมากตัวนี้ไม่ได้กันแน่

แต่วินาทีนี้ เหตุผลเหล่านั้นมันไม่สำคัญเท่ากับการที่เขาต้องทำลายความสุขของเธอให้สิ้นซาก

สายน้ำเย็นจัดจากฝักบัวไม่อาจดับไฟที่สุมอยู่ในอกของรังสิมันต์ได้เลย เขายืนนิ่งปล่อยให้หยดน้ำไหลผ่านแผ่นหลังกว้าง พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพใบหน้าของเรมี่ที่ดูผ่อนคลายยามอยู่กับชายคนนั้นยังคงติดตา เหมือนหนามแหลมที่คอยทิ่มแทงศักดิ์ศรีของเขาเขาก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูพันกายหมิ่นเหม่

หยดน้ำยังเกาะพราวตามแผงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ที่ยังไม่คงที่ รังสิมันต์หยุดยืนหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว จ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองที่มีแววตาเต็มไปด้วยความสับสน

"เป็นบ้าอะไรวะ..."

 เขาสบถพึมพำกับเงาในกระจกเขายกมือขึ้นลูบหน้าแรง ๆ ราวกับจะเรียกสติ

ความทรงจำระหว่างเขากับเรมี่เริ่มตีรวนเข้ามาในหัว ทั้งความใกล้ชิดที่เคยคิดว่าเป็นเพียง 'ละคร' เพื่อปิดบังเป้าหมาย หรือการปกป้องที่เขาอ้างกับตัวเองเสมอว่า 'ทำเพื่อเนื้อหาของงาน' แต่ทำไมวินาทีที่เห็นเธอไปยืนอยู่ในอาณาเขตของชายอื่น เขากลับรู้สึกเหมือนถูกแย่งของรักไปต่อหน้าต่อตาเขาสับสนจนแทบกระอักออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ มันไม่ใช่แค่ความห่วงงาน เพราะงานของเขาไม่ได้พังลงเสียหน่อย แต่เป็น 'ความรู้สึก' ต่างหากที่กำลังพังทลายลง

รังสิมันต์กำขอบอ่างล้างหน้าแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลนเขากำลังกลัว... กลัวว่าตัวเองจะถลำลึกไปในเกมที่เขาตั้งกติกาไว้เอง กลัวว่าความหึงหวงที่ไม่มีสิทธิ์นี้จะกลายเป็นจุดอ่อนที่ศัตรูใช้เล่นงาน หรือที่แย่กว่านั้นคือ... เขาอาจจะพ่ายแพ้ให้กับ "หมาก" ที่เขาตั้งใจจะหลอกใช้ตั้งแต่แรก

“เป็นเอามากนะรังสิมันต์...”เขาพึมพำ

“นายไม่เคยมีอาการแบบนี้เลย แสดงว่านายตามอารมณ์มากไปแล้”"

รังสิมันต์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของตัวเองในกระจกอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะหลับตาลงแล้วผ่อนลมหายใจออกมาหนัก ๆ เขาเลือกที่จะสลัดความพลุ่งพล่านนั้นทิ้งไปก่อน แม้อยากจะบุกไปกระชากตัวเธอมาคาดคั้นเพียงใด แต่เหตุผลฝั่งสมองก็เตือนว่าการทำตัวเป็นวัวสันหลังหวะตอนนี้มีแต่จะทำให้เขาเสียเปรียบ

เขามือสั่นน้อย ๆ ขณะสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ด้วยความรวดเร็ว ท่วงท่าที่เคร่งขรึมกลับมาอีกครั้ง

รังสิมันต์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหา 'ธีร์' ลูกน้องคนสนิท เสียงของเขาราบเรียบจนดูเย็นชา

"ธีร์... เรื่องทางสภามืดเป็นยังไงบ้าง งานใหญ่ของอคินที่กำลังจะถึงในอีกไม่กี่วัน ฉันต้องการความมั่นใจว่าไม่มีอะไรเล็ดลอดสายตาเรา"

เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พูดคุยรายละเอียดถึงแผนการซ้อนแผนและการวางกำลังอย่างเป็นมืออาชีพ ราวกับว่าเรื่องที่ทำให้เขาแทบบ้าเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นแต่ทว่า... เมื่อบทสนทนาเรื่องงานสำคัญจบลง และเขากำลังจะกดวางสาย นิ้วมือของเขากลับชะงักกึก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนที่เขาจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ดู 'ปกติ' ที่สุด

"แล้วเรื่องการเคลื่อนไหวของเรมี่ล่ะ...เป็นไงตอนนี้?"

คำถามที่ดูเหมือนถามถึงความปลอดภัยของเพื่อนร่วมงาน แต่คนพูดกลับเผลอกำโทรศัพท์แน่นจนแทบแหลกคามือ เขารอฟังคำตอบด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งกว่าตอนวางแผนล้มล้างสภามืดเสียอีก

ปลายสายเงียบไปอึดใจก่อนที่ธีร์จะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหนักใจ

"เรื่องคุณเรมี่... ผมติดตามลำบากมากครับนาย เหมือนรอบตัวเธอมีคลื่นรบกวนสัญญาณอยู่ตลอดเวลา พิกัดเดี๋ยวก็ติดเดี๋ยวก็ดับ ผมไม่กล้าเข้าใกล้มากไปกว่านี้"

รังสิมันต์ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เมื่อธีร์เอ่ยถามต่อด้วยความกังวล

"นายครับ... หรือว่าคุณเรมี่จะรู้ทันเกมของเราแล้ว? เธอเป็นคนฉลาด ถ้าเธอรู้ว่าเรากำลังตามรอยอยู่ สัญญาณรบกวนพวกนั้นอาจจะเป็นฝีมือเธอที่จงใจตัดการติดต่อก็ได้นะครับ"

คำปรึกษาของธีร์เหมือนสาดน้ำมันเข้ากองไฟที่รังสิมันต์เพิ่งพยายามข่มไว้ให้ดับลง ความสงสัยในตัวเรมี่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง

"ถ้าเธอรู้ทันจริง... เธอก็คงกำลังหัวเราะเยาะฉันอยู่ที่ไหนสักแห่ง"

 รังสิมันต์กัดฟันพูด เสียงของเขาต่ำพร่าจนดูน่ากลัว

 "รบกวนงั้นเหรอ? หึ... หรือไม่เธอก็อาจจะมี 'ใครบางคน' คอยช่วยตัดสัญญาณให้เพื่อเปิดทางให้ทำเรื่องงามหน้าได้สะดวกขึ้น"

เอ่อ..นายครับนาย...”

เสียงของธีร์ในสายเริ่มเปลี่ยนเป็นโทนจริงจังขึ้น เมื่อเขาขยับสายตาไปมองคนสองคนที่นั่งรออยู่ตรงหน้า

"นายครับ อีกเรื่องคือตอนนี้ 'เซลีน' กับ 'จิน' กลับเข้ามาถึงฐานแล้วครับ"

 ธีร์รายงานพลางมองไปที่หญิงสาวสายเซอร์ที่กำลังนั่งเช็ดปืนพกกระบอกโปรดด้วยท่าทางสบายๆ ส่วนหนุ่มตี๋มาดอาร์ตตัวพ่ออย่างจินก็นั่งไขว่ห้างกดคีย์บอร์ดรัวเร็วไม่สนใจใคร

 "พวกเขามารอประชุมงานใหญ่ของอคินตามนัดแล้วครับนาย... ดูเหมือนทุกคนจะพร้อม เหลือแค่รอนายคนเดียว"

รังสิมันต์นิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินชื่อเพื่อนร่วมงานทีมเวิร์คที่รู้ใจกันที่สุด ทำให้เขาหวนนึกถึงเพื่อนทำงานรุ่นน้องทั้งสองคน

ในบรรดาสมาชิกทีม รังสิมันต์ไว้วางใจในฝีมือของ "เซลีน" มากที่สุดคนหนึ่ง เธอคือภาพจำของสาวสายเซอร์ที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย   เซลีน มักปรากฏตัวในลุคที่ดูเหมือนไม่ตั้งใจแต่กลับลงตัว เธอชอบสวมกางเกงคาร์โก้ทรงเท่ที่มีกระเป๋าหลายจุดสำหรับซ่อนอาวุธเบา คู่กับเสื้อกล้ามสีเข้มทับด้วยแจ็คเก็ตหนังที่ผ่านการใช้งานจนมีรอยขูดขีด ทรงผมของเธอเป็นแบบ Rough Cut สไลด์สั้นดูยุ่งๆ สไตล์เซอร์แต่รับกับใบหน้าคมคาย ซึ่งข้อดีของทรงนี้คือมันไม่เคยเกะกะเวลาเธอต้องตีลังกาหรือคลานผ่านช่องแคบ ส่วนรองเท้าเธอมักเลือก Combat Boots แบรนด์ดังที่พื้นยางยึดเกาะดีเยี่ยมและเงียบเชียบยามก้าวเดินความคล่องแคล่วของเซลีนนั้นเข้าขั้น "ปีศาจ" เธอสามารถเหนี่ยวไกปืนพกคู่กายได้แม่นยำในขณะที่ตัวยังลอยอยู่กลางอากาศ และที่น่าทึ่งที่สุดคือทักษะ "การแปลงโฉม"

เซลีนสามารถเปลี่ยนจากสาวมาดเซอร์คนนี้ ให้กลายเป็นไฮโซสาวทรงเสน่ห์ในชุดราตรี หรือแม้แต่พนักงานทำความสะอาดที่ดูแนบเนียนจนไม่มีใครจับได้ภายในเวลาไม่กี่นาที เธอคือหน้าด่านที่รังสิมันต์ใช้แทรกซึมในทุกภารกิจสำคัญ

ส่วน จิน ชายหนุ่มอีกคนที่เป็นคู่บั๊ดดี้ของเซลีน กลับมีบุคลิกที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เขาดูเหมือนหนุ่มตี๋หน้าจืดทั่วไปในลุคอาร์ตตัวพ่อ สวมแว่นสายตากรอบบางและเสื้อเชิ้ตลายสก็อตตัวโคร่ง ดูไม่มีพิษมีภัยเหมือนนักศึกษาที่นั่งแช่ในร้านกาแฟ แต่ภายใต้ท่าทางเกาหัวแกรก ๆ และดวงตาที่ดูเหมือนง่วงนอนตลอดเวลา ของจินนั้น ไม่มีใครทราบเลยว่านี่คือ "พ่อมดไอที" ที่หาตัวจับยาก เขาสามารถเจาะเข้าเซิร์ฟเวอร์ความมั่นคงสูงได้ด้วยปลายนิ้วเพียงไม่กี่ขยับ ข้อมูลความลับของสภามืดที่รังสิมันต์ต้องการ มักถูกจินกวาดออกมาวางบนโต๊ะได้ก่อนที่ศัตรูจะรู้ตัวว่าโดนแฮกเสียอีก

ทั้งสองคนนี้คือ  "อาวุธที่มีชีวิต" ของรังสิมันต์และเข้าเชื่อมั่นในลูกน้องทั้งสองมาก แต่มันกลับยิ่งตอกย้ำความว่างเปล่าในตำแหน่งของเรมี่จนเขาต้องขบกรามแน่น