ตอนที่ 4 : น้ำผึ้งอาบยาพิษ

"ห้องทำงานงั้นเหรอคะอคิน? “

ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยลิปติกแดงขยับขึ้นแบบเหยียด ๆ

“ฉันเห็นแต่ 'โรงเชือด' ที่คุณใช้พู่กันแทนมีดโกนเท่านั้นแหละ"

 เธอเอ่ยกลั้วหัวเราะในลำคอพลางหยุดยืนเบื้องหน้าภาพพอร์ตเทรตนั้น นิ้วเรียวยาวที่เคลือบด้วยสีแดงสดราวกับหยดเลือดขยับไล้ไปในอากาศ ใกล้กับใบหน้าของเรมี่ในภาพวาดจนเกือบจะสัมผัส

เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่อคินบรรจงวาดให้ดูอึดอัด แล้วหันกลับมาสบตากับอคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหยันแกมสมเพช

 "สวยดีนะคะ... สวยจนฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าวันหนึ่ง 'เหยื่อ' ของคุณตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าความเจ็บปวดของเขา กลายเป็นแค่เครื่องประดับบนฝาผนังบ้านคุณ... เขาจะยังมองคุณด้วยสายตาแบบเดิมอยู่ไหม?"

คำพูดของจีจี้เปรียบเสมือนการโยนคบไฟลงในกองน้ำมัน เธอจงใจเหยียบลงบน จุดเปราะบาง ของอคินอย่างเลือดเย็น ท้าทายให้เขาระเบิดอารมณ์ที่กักขังไว้ออกมาใส่เธอแทนที่รูปวาดนั้น

ท่ามกลางบรรยากาศที่หนักอึ้งด้วยกลิ่นสีและไอระเหยของกามารมณ์ที่คุกรุ่น อคิน ไม่ปล่อยให้คำถากถางของจีจี้ลอยนวลอยู่ในอากาศนานนัก โทสะที่เคยถูกกักขังไว้ในปลายพู่กันบัดนี้ได้ระเบิดออกเป็นสัญชาตญาณดิบ

เขาขยับกายเพียงชั่วพริบตาประดุจเสือล่าเนื้อที่ตะครุบเหยื่อ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงก่อนจะดันร่างของจีจี้ให้ถอยกรูดไปปะทะกับ โต๊ะทำงานตัวใหญ่ กลางห้องวาดภาพ

เสียงข้าวของระเกะระกะหล่นกระจายลงพื้นดังโครมคราม ทว่าไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งความบ้าคลั่งนี้ได้

"คุณอยากรู้รสนิยมของผมในรูปวาดนักใช่ไหมจีจี้..."

เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกมือหนึ่งปัดกวาดจานสีและพู่กันทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะยกร่างของจีจี้ขึ้นไปวางบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง สายตาของอคินที่จ้องมองเธอนั้นไม่มีความปรานี มีเพียงความ เร่าร้อน ที่จะใช้เรือนร่างของหญิงสาวเป็นที่ระบายอารมณ์ที่ค้างคามาจากภาพวาด

“คุณอยากให้ผมพูดว่า..คุณมาได้เวลาที่พอเหมาะนักใช่ไหม? จีจี้”

อคินกระซิบเสียงพร่าชิดใบหู ขณะที่มือกดร่างเธอลงกับโต๊ะจนแผ่นหลังบางแนบสนิทกับความเย็นเยียบของไม้   

"งั้นก็ลองดูว่าความทรมานในโลกความจริง... มันจะงดงามกว่าบนผืนผ้าใบแค่ไหน!"

เขาบดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างรุนแรงและหิวกระหาย สัมผัสที่ได้รับไม่ใช่ความอ่อนหวาน แต่คือการ หักหาญ และเอาชนะ จีจี้เองก็ไม่ได้ขัดขืน เธอตอบรับความดิบเถื่อนนั้นด้วยการจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขา ราวกับจะตอกย้ำว่าเธอคือผู้ที่รับมือกับความมืดมิดในใจของเขาได้ดีที่สุด

เขาระดมจูบลงไปอย่างดุดัน บดขยี้ริมฝีปากที่จองหองนั้นจนห่อเลือด จีจี้ไม่ได้หวาดกลัวแต่กลับครางรับในลำคอด้วยความกระสันพึงใจ

เธอจิกเล็บลงบนบ่ากว้างของเขาจนห่อเลือดพลางกระซิบสวนกลับอย่างท้าทาย

"แรงกว่านี้สิอคิน... บดขยี้ฉันให้เหมือนที่คุณทำกับเด็กคนนั้นในจินตนาการของคุณสิ!"

เสียงลมหายใจหอบกระเส่าผสานไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังก้องไปทั่วห้องศิลปะอันสลัวลาง

อคินโหมกระพือไฟราคะเข้าใส่เธออย่างบ้าคลั่ง ท่วงท่าที่เร่าร้อนบิดเกลียวดุจเส้นสายพู่กันที่ตวัดอย่างรุนแรงบนผืนผ้าใบ ทุกจังหวะที่เขาส่งมอบให้คือการระบายความอัดอั้นจากภาพวาดที่ยังไม่เสร็จสิ้น

"อ๊ะ... อคิน... คุณมันปีศาจ..."

 จีจี้ครางระงม ร่างกายสั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา

"แล้วปีศาจตนนี้ไม่ใช่เหรอ... ที่คุณโหยหาจนตัวสั่น!"

ท่ามกลางกลิ่นอายของสีน้ำมันและน้ำมันสนที่ตลบอบอวล แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของร่างทั้งสองที่บิดเกลียวพัวพันกันประดุจเถาวัลย์เพลิงบนโต๊ะไม้ตัวหนา อคิน บรรเลงบทรักดั่งจิตรกรผู้บ้าคลั่ง มือหนาฟอนเฟ้นเคล้าคลึงไปตามส่วนสัดโค้งเว้าของจีจี้อย่างหนักหน่วง ราวกับกำลังปั้นแต่งรูปสลักที่มีชีวิต ทุกสัมผัสที่เขามอบให้เต็มไปด้วยความกระหายและโทสะที่ยังกรุ่นอยู่ไม่จางหาย

จีจี้ แอ่นกายรับสัมผัสอันจาบจ้วงนั้นด้วยความซ่านสยิว เสียงครางกระเส่าของเธอดังระงมสอดประสานไปกับเสียงลมหายใจที่หอบถี่กระชั้น อคินก้มลงฝังใบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายสาวผสานกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกพลางขบเม้มทิ้งรอยรักประทับไว้ดุจตราประทับของเจ้าชีวิต จังหวะรักเริ่มทวีความรุนแรงและรวดเร็วขึ้นทุกขณะ ดั่งคลื่นยักษ์ที่โถมเข้าหาฝั่งอย่างไม่หยุดยั้ง เนื้อตัวที่ชุ่มโชกไปด้วยเหยื่อกาฬบดเบียดเข้าหากันจนไร้ซึ่งช่องว่าง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนไปถึงภาพวาดที่มุมห้อง

"อคิน... แรงอีก... เอาให้ฉันแหลกคามือคุณ!"

เสียงกระซิบปนสะอื้นไห้ด้วยความกำหนัดของจีจี้ ยิ่งจุดไฟในกายชายให้ลุกโชน เขาเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างดุดันและเผด็จการ กระแทกกระทั้นทุกอารมณ์ดิบเถื่อนลงไปในห้วงกามารมณ์ที่ล้ำลึก

ในวินาทีที่หยาดธารแห่งความปรารถนาพุ่งพล่านถึง จุดสุดยอด ร่างของทั้งคู่เกร็งกระตุกสอดประสานกันแน่นสนิท ประหนึ่งดนตรีที่บรรเลงมาถึงโน้ตตัวสุดท้ายที่สูงระหงและแผดจ้า ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่ความเงียบงันที่แสนทรมาน ทิ้งไว้เพียงหยดเหงื่อและแววตาที่ว่างเปล่าของอคินที่เผลอเหลือบไปสบเข้ากับดวงตาของ เรมี่ในภาพวาด ซึ่งดูเหมือนจะกำลังหลั่งน้ำตาให้แก่ความอัปยศที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า

หลังพายุราคะสงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจพร่าที่สอดประสานกับความเงียบเย็นเยียบของห้องศิลปะ อคิน ค่อยๆ ถอนกายออกอย่างเชื่องช้า ทว่ามือหนายังคงรั้งเอวบางของจีจี้ให้แนบชิดกับขอบโต๊ะไม้ที่ระเกะระกะ เขาโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอที่ชุ่มเหงื่อ สูดกลิ่นคาวเสน่หาที่ปะปนกับกลิ่นสีน้ำมันอย่างพึงใจ

"คุณนี่มัน... บ้าคลั่งได้ใจผมจริง ๆ จีจี้"

 เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มที่สั่นพร่า ร่องรอยแห่งความต้องการยังคงตกค้างอยู่ในดวงตาที่วาวโรจน์

"ไม่มีใครรองรับแรงอารมณ์ที่รุนแรงขนาดนี้ของผมได้เท่าคุณอีกแล้ว...”

เขากดมูกซุกไซร้ไปตามซอกคอแบบอ้อยอิ่งพร้อมพึมพำ

 “รสชาติของคุณมันช่างดิบเถื่อนและถึงใจ จนผมเกือบจะลืมไปเลยว่ากำลังวาดรูปใครอยู่"

เขากระซิบประโยคนั้นชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ มือลูบไล้ไปตามรอยแดงที่เขาฝากไว้บนผิวเนียนอย่างทะนุถนอมทว่าน่าขนลุก จีจี้หลับตาพริ้ม ดื่มด่ำกับคำชมที่ดูเหมือนจะยกย่องเธอให้เหนือกว่าใคร

แต่สิ่งที่จีจี้ไม่อาจสัมผัสได้ คือ คมมีดโกนอาบยาพิษ ที่ซ่อนอยู่ในถ้อยคำเหล่านั้น อคินไม่ได้รักเธอที่ตัวตน แต่เขารักที่เธอเป็น "ภาชนะ" ที่รองรับความวิปริตและอารมณ์ขยะของเขาได้โดยไม่แตกสลาย

คำพูดที่ว่าเธอให้เขาได้คนเดียวนั้น แท้จริงคือการตีตราจองเพื่อไว้ใช้ระบายความอัดอั้นในครั้งต่อไปเขาเพียงแค่ใช้เธอเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องของ เรมี่ในภาพวาด เอาไว้ในจุดที่สูงส่งที่สุดเท่านั้นเอง

"คืนนี้คุณทำหน้าที่ได้ดีมาก..."

 อคินทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา

"ดีจนผมชักจะอยากรู้แล้วว่า... ครั้งหน้าคุณจะทนทานแรงบีบคั้นของผมได้มากกว่านี้อีกไหม?"

จีจี้พริ้มตาหลับ ดื่มด่ำกับสัมผัสรุ่มร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่อย่างกะปลิดกะปรอย เธอยกแขนเรียวขึ้นคล้องคออคินพลางโน้มใบหน้าเขาลงมาใกล้ จนลมหายใจที่ยังร้อนผ่าวรดรินกันและกัน

                  “อื้อ...ปากหวานจริง ๆ นะคะ...”

เธอผงกศีรษะขึ้นจูบที่ปลายจมูกโงของเขาอย่างเย้ายวน หาได้เฉลียวใจไม่ว่าถ้อยคำยกยอที่ได้ยินนั้นคือ คมมีดโกนอาบยาพิษ ที่กรีดลึกเข้านิรยภูมิแห่งตัณหา

                    “แต่จี้ชอบนะ ไม่เคยได้ยินคำแบบนี้ออกจากปากคุณเลยค่ะ อคินขา....”

หญิงสาวใช้ขาที่เปล่าเปลือยทั้งสองข้างยกขึ้นโอบรัดเอวกำยำของเขาให้แนบชิดเข้ามาสัมผัสเนื้อนุ่มของตนให้แน่นขึ้นอีก

“จะรุนแรงแค่ไหนเชียวคะ”

จีจี้กระซิบตอบ เสียงของเธอพร่าสั่นด้วยความระคนสุขสม

“สุดแม็กแค่นี้เองเหรอคะ อคิน” เธอท้าทาย "รุนแรงให้สมกับที่เป็นคุณสิคะอคิน..."

นิ้วเรียวกรีดไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บของเธอกาฝากไว้

"ฉันรู้ว่าร่างกายของฉันคือ 'ผืนผ้าใบเดียว' ที่รองรับพายุอารมณ์ของคุณได้โดยไม่ฉีกขาด ไม่เหมือน 'แม่ตุ๊กตากระเบื้อง' ในรูปนั่นที่คงจะแหลกสลายเพียงแค่คุณแตะต้องแรงๆ"

เธอกดจูบเบา ๆ ที่สันกรามของเขาอย่างผู้ชนะ หลงระเริงในคำลวงที่ว่าเธอคือ "หนึ่งเดียว" ที่คู่ควรกับความดิบเถื่อนนี้ ในขณะที่อคินเหยียดยิ้มเย็นเยียบ นัยน์ตาที่วาวโรจน์ด้วยความหิวกระหายยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉ่ำปรือของหญิงสาว

"นั่นสิ... เพราะคุณมัน 'อึด' และ 'เร่าร้อน' จนผมแทบหยุดมือไม่ได้ จีจี้...”

เขาตอบสนองเธอด้วยการกำขยี้ที่ปลายถันไปมาในอุ้งมือทำให้จีจี้หดร่างเข้าหากันก่อนจะแอ่นอกขึ้นรับทุกครั้งที่มือให้น้ำหนักกดลงมาที่อวกอวบขาวนวนของเธอ

“ความดิบในตัวคุณมันกระตุ้นให้ผมอยากบีบคั้นคุณให้มากกว่านี้”

เขาไม่พูดเปล่ายังแสดงให้เห็นด้วยมืออันเรียวสวยของเขาด้วยการปล่อยจากหน้าอกไล่ลงมาบีบที่เนินมหัศจรรย์ของเธอ ขณะเดียวกันปลายนิ้วเรียวสวยของจีจี้กรีดกรายไปตามแผงอกแกร่ง ลากไล้ผ่านมัดกล้ามที่เต้นตุบตามจังหวะหัวใจที่บ้าคลั่งของเขา พลางกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่ข้างหู

“ถ้าหยุดไม่ได้... ก็ไม่ต้องหยุดค่ะอคิน”

เธอขบเม้มติ่งหูเขาเบา ๆ ร่างกายเบียดเสียดเข้าหาความแข็งขึงอย่างจงใจ

“ฟาดฟันฉันด้วยความดิบเถื่อนของคุณให้หนำใจ... ฉันอยากรู้เหมือนกันว่า ระหว่างไฟในตัวคุณ กับความกระหายของฉัน สิ่งไหนจะเผาไหม้อีกฝ่ายจนมอดไหม้ก่อนกัน”

อคินครางต่ำในลำคออย่างพึงพอใจ ฝ่ามือหนาที่ร้อนดั่งไฟรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัว พลางบีบเฟ้นสะโพกมนอย่างหนักหน่วงจนเกิดรอยจาง ๆ เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายที่เขารุ่มหลงราวกับคนขาดอากาศหายใจ

“คุณมันนางมาร... ที่รู้ดีที่สุดว่าต้องล่อลวงผมยังไง”

เขาเอ่ยรอดไรฟันขณะที่มือเริ่มซุกซนต่ำลงไป

 “ถ้างั้นก็เตรียมรับผิดชอบความคลั่งนี้ซะ เพราะคืนนี้... ผมจะไม่เหลือแม้แต่ซากให้คุณได้หยิ่งผยองอีก”

เสียงลมหายใจที่สอดประสานกันเริ่มถี่กระชั้นพอ ๆ กับสัมผัสที่จาบจ้วงรุนแรงขึ้น ทุกตารางนิ้วบนผิว

แสงไฟสลัวสาดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นเงาไหวระริกไปตามผนังห้อง ราวกับปีศาจที่ร่ายรำเฝ้ามองการห้ำหั่นของคนทั้งคู่ อากาศรอบกายดูจะเบาบางและร้อนระอุขึ้นทุกขณะจนผิวเนื้อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมา จีจี้จิกเล็บลงบนบ่ากว้าง กดน้ำหนักลงไปจนเห็นรอยแดงเด่นชัดแทนคำท้าทาย

“รับผิดชอบเหรอคะ?” เธอเค้นเสียงหัวเราะในลำคอที่แห้งผาก

 “ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะอคิน... ว่ายิ่งคุณรุนแรง ฉันยิ่ง ‘ละลาย’ และยิ่งคุณคลั่ง... ฉันก็ยิ่ง ‘เป็นสุข’”

อคินกระชากร่างบางให้พลิกกลับมาสบตาที่วาวโรจน์ของเขา มือข้างหนึ่งตรึงข้อมือเธอไว้เหนือหัว ส่วนอีกข้างเลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนอย่างย่ามใจ แรงกดนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นกระดอนแทบหลุดจากอก

“งั้นก็ ‘กลืน’ ความดิบเถื่อนของผมเข้าไปให้หมด!”

อคินรามใส่ข้างหูเธอ เสียงของเขาทุ้มพร่าดุดันจนคนฟังขนลุกซ่าน

“อย่าเผลอร้องขอชีวิตล่ะ เพราะต่อให้คุณขาดใจตายคาอกผม... ผมก็ไม่หยุด!”

“ใครบอกว่าฉันจะร้องขอชีวิต?”

จีจี้เชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาที่ฉ่ำปรือเปลี่ยนเป็นความท้าทายที่ไร้ความกลัว

 “ฉันจะร้องเรียกชื่อคุณต่างหาก... เรียกให้คุณคลั่งตายไปพร้อมกับฉัน!”

 “อยากรู้เหลือเกินว่าถ้าผมใส่ 'ความรุนแรง' ลงไปอีกนิด คุณจะครางเรียกชื่อผมได้ดังแค่ไหน"

"งั้นก็พิสูจน์สิคะ..."

จีจี้ท้าทายด้วยสายตาฉ่ำกามพลางแอ่นกายเข้าหาเขาอย่างไม่รู้จักพอ

 "บดขยี้ฉันให้จมไปกับโต๊ะตัวนี้ ให้ฉันเป็นความมันพยางค์เดียวกระชากใจที่คุณจะไม่มีวันลืม"

ทั้งคู่ต่างตกอยู่ในวังวนของ ราคะที่หิวกระหาย ฝ่ายหนึ่งหลงเชื่อว่าตนคือคนสำคัญ แต่อีกฝ่ายกลับมองเห็นเพียง "เครื่องมือระบายแค้น" ที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่เขาเคยหาได้

พายุที่เคยคลั่งไคล้พลันแปรเปลี่ยนเป็นสายลมพัดเอื่อยที่แสนรัญจวนใจ อคินช้อนร่างของจีจี้ลงจากโต๊ะทำงานอย่างถะนุถนอม ราวกับว่าเธอคือชิ้นงานล้ำค่าที่เขาเพิ่งค้นพบวิธีชโลมรักษา เขาประคองเธอลงบนพื้นพรมหนานุ่มหน้าผืนผ้าใบรูปเรมี่ ที่ซึ่งแสงเทียนรำไรทาบทับลงบนร่างของทั้งคู่ให้ดูนวลตา เขาหันมองใบหน้าของเรมี่บนผืนผ้าใบ ซึ่งมันทำให้อารมณืของเขาเปลี่ยนไป

คราวนี้อคินไม่ได้ใช้ความรุนแรงหักหาญ แต่กลับใช้ปลายนิ้วและริมฝีปากลูบไล้ไปตามผิวกายของจีจี้อย่างแผ่วเบาละมุนละไม สัมผัสที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงนี้ทำให้จีจี้ถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ เธอประหลาดใจในความอ่อนโยนที่อคินมอบให้ แววตาของเขาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความอาทรที่ซ่อนเร้น จนเธออดไม่ได้ที่จะมองตามสายตาของเขาไปยังรูปวาดข้างหลัง แต่เธอก็เลือกที่จะสลัดความสงสัยนั้นทิ้งไป เพื่อดื่มด่ำกับบทรักชวนฝันที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

"อคิน... คุณทำแบบนี้... ฉันจะขาดใจตายเสียก่อน"

ริมฝีปากของอคินยังคงพรมจูบอย่างแผ่วเบาที่หน้าท้องแบนราบ ลากไล้ผ่านผิวเนียนละเอียดราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะชิ้นเอก ทว่านัยน์ตาที่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำปรือของจีจี้นั้นกลับเย็นเยียบและเต็มไปด้วยเล่ห์กล เขาจงใจหยุดจังหวะที่ปลายนิ้ววนเวียนอยู่ตรงจุดยุทธศาสตร์ กระตุ้นให้เธอสั่นสะท้านด้วยความกระสันอยากที่ทวีคูณ

“หึ... ขาดใจตายงั้นเหรอจีจี้? คุณมันหนังเหนียวเกินกว่าจะตายเพราะสัมผัสแค่นี้...”

 เขาเอ่ยเสียงพร่าพลางขยับกายขึ้นมาทาบทับ แขนแกร่งค้ำยันข้างศีรษะเธอ

“จำได้ไหม... คืนที่เราช่วยกัน ‘จัดวาง’ เวทีให้แขกผู้มีเกียรติคนล่าสุดของเราน่ะ? งานนั้นคุณ ‘เก็บกวาด’ ได้สะอาดสะอ้านจนผมอดทึ่งไม่ได้จริง ๆ”

จีจี้ครางกระเส่า มือที่บีบเฟ้นสะโพกเขาเริ่มจิกเกร็งเมื่ออคินจงใจกดสะโพกเบียดเน้นลงมาแต่ยังไม่ยอมสอดใส่

 “อคิน... อย่าเพิ่งพูดเรื่อง... อ๊ะ... เรื่องงานสิคะ...”

“ทำไมล่ะ? ก็ความรุ่มร้อนของคุณในคืนนั้นมันทำให้ผม ‘ตื่นตัว’ ยิ่งกว่าตอนนี้เสียอีก”

เขาโน้มลงมากระซิบชิดริมฝีปากที่เผยอค้าง

 “ปลายนิ้วที่เคยประคอง ‘ของสำคัญ’ ชิ้นนั้นอย่างใจเย็น... มือที่ช่วยผม ‘ปิดฉาก’ การแสดงละครชีวิตของคนพวกนั้นอย่างแนบเนียน... คุณรู้ไหมว่ามันทำให้คุณดู ‘น่ากิน’ ขนาดไหน”

เขาเริ่มขยับโยกคลึงวนเบา ๆ สร้างความรัญจวนจนจีจี้ต้องแอ่นกายรับอย่างลืมตัว

 “คุณมันโรคจิต... อคิน... แต่ฉันก็เกลียดไม่ลง...”

“ไม่ใช่แค่ไม่เกลียด แต่คุณ ‘หลงรัก’ มันต่างหาก”

อคินยิ้มเหี้ยมเกรียมขณะที่นัยน์ตาตวัดไปมองภาพวาดด้านหลังแวบหนึ่ง ราวกับกำลังส่งซิกให้กับวิญญาณที่ถูกจองจำอยู่ในนั้น

 “เหมือนกับตอนที่เรา ‘ส่งแขก’ กลับบ้านนั่นแหละ... ยิ่งพวกเขาดิ้นรน คุณยิ่งมีความสุข... และตอนนี้ คุณก็กำลังดิ้นรนอยู่ใต้ร่างผม... เหมือนพวกเขาวันนั้นไม่มีผิด”

เสียงลมหายใจหอบถี่สอดประสานไปกับคำพูดและกลิ่นคาวของกามารมณ์ อคินคุมเกมได้อย่างเบ็ดเสร็จ เขาสนุกที่เห็นจีจี้ลุ่มหลงในรสสัมผัสจนลืมไปว่าเธอก็เป็นเพียง ‘หมาก’ ตัวหนึ่งในเกมล่าที่เขากำลังสนุกอยู่เช่นกัน

ความร้อนผ่าวจากการสัมผัสเป็นเพียงฉากหน้าของความคิดที่เยือกเย็นกว่านั้น เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาแต่ชัดเจนข้างใบหู ขณะที่เขากำลัง "ทบทวน" แผนการผ่านถ้อยคำที่ดูเหมือนการชื่นชมศิลปะ

"จีจี้...คุณก็รู้ว่างานประมูลที่กำลังจะมาถึงของเรามีศิลปินผู้มีชื่อเสียงระดับโลกมา มันไม่ใช่แค่การโชว์ภาพวาดและการประมูลภาพธรรมดา"

เขาลากปลายนิ้วไปตามแผ่นหลังของเธออย่างเชื่องช้า

"ผลงานชิ้นเอกของเขาที่ชื่อว่า 'รอยพู่กันสุดท้าย”(The Final Stroke' ) มันมีจุดบกพร่องที่มองไม่เห็นอยู่... เหมือนกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดเพี้ยนไปเพียงเสี้ยววินาที"

จีจี้พริ้มตาลง ตอบรับสัมผัสและรหัสลับนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า

"แล้วเราจะ 'แก้ไข' จุดบกพร่องนั้นยังไงดีคะอคิน?"

อคินแย้มยิ้มที่มุมปาก

 "เราจะใช้ 'ตัวทำละลายสีสูตรพิเศษที่ผมเตรียมไว้ ในช่วงเวลาที่แสงไฟในแกลเลอรีส่องสว่างที่สุด... เมื่อเขายืนอยู่หน้าภาพวาดนั้นเพื่อกล่าวเปิดภาพงานของเขา นั่นคือวินาทีที่ศิลปะกับศิลปินจะกลายเป็นเนื้อเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ"

เขากดจูบที่ซอกคอของเธอ แฝงคำสั่งสุดท้ายในบทสนทนา

 "หน้าที่ของคุณคือทำให้แน่ใจว่า 'กรอบรูป' แข็งแรงพอที่จะไม่ให้ใครหลุดลอดออกไปได้... ทันทีที่พู่กันด้ามนั้นหักลง ทุกอย่างต้องจบลงด้วยความเงียบสงบ"

ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและจังหวะของความใคร่ แผนการถูกสลักไว้ในจิตใจของทั้งคู่อย่างแยบยล เป็นการเตรียมพร้อมสู่ 'โชว์' ครั้งสุดท้ายที่โลกจะต้องจารึก

“เราซ้อมเตรียมงานกันมามากพอแล้วนะคะ เรามาซ้อมเรื่องเราสองคนซะทีเถอะค่ะอคิน”

“ผมพยายามย้ำไม่ให้คุณลืม และนี่...”

เขากดร่างเข้าหาเธออย่างแนบแน่นแซ่นิ่งเอาไว้ในห้วงแห่งความโอบอ้อมที่รัดรึงอบอุ่นชั่วอึดใจแล้วค่อย ๆโยก

จีจี้ครางระรัวพยายามซึมซับความรัญจวนที่สดใหม่ในทุกอณูผิว

“ผมก็ไม่อยากให้คุณผมลืมเช่นกัน”

เสียงครางของเธอเปลี่ยนจากความเจ็บปวดเป็นความซาบซ่านที่ยาวนานกว่าเดิม

“ไม่มีแม้แต่วินาทีเดียวที่จะลืมคุณค่ะ อคนขา...”

เธอหลับตาพริ้มปล่อยให้อคินนำพาเธอไปสู่ห้วงแห่งภวังค์ที่แสนหวาน

เมื่อความรัญจวนพุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด จีจี้ก็ไม่อาจอยู่เฉยได้อีกต่อไป เธอพลิกกายกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม พลิกร่างของอคินลงไปบ้างแล้วเริ่มใช้บทปรนนิบัติที่สยิวที่สุดเท่าที่เธอจะจินตนาการได้ เพื่อจะรัดร้อยความพึงพอใจของศิลปินหนุ่มเอาไว้ให้ได้นานที่สุด

เธอพรมจูบและใช้ความนุ่มนวลเย้ายวนกระตุ้นทุกโสตประสาทของเขา จนได้ยินเสียงพึมพำอย่างลืมตัวหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มผู้เย็นชา

"อืมม... จีจี้... พอเถอะ..."

อคินครางแผ่วเมื่อเธอจงใจหยุดปลุกเร้าในจังหวะที่เขากำลังจะคลุ้มคลั่ง

"ทำไมล่ะคะ? ไม่อยากให้ฉันทำต่อเหรอ?"

 จีจี้เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะที่ผุดขึ้นบนใบหน้า

"อย่าหยุด... ลงมือทำต่อสิ... ผมสั่งให้คุณทำ!" อคินเร่งเร้าเสียงพร่าด้วยความกระสันที่ปิดไม่มิด

จีจี้ยิ้มกว้างอย่างพึงใจที่เห็นศิลปินผู้ถือดีพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเธออย่างราบคาบ เธอจึงบรรเลงบทรักรัญจวนใจนั้นต่อไปอย่างไม่ลดละ จนกระทั่งห้องทำงานศิลปะแห่งนั้นอบอวลไปด้วยเสียงแห่งความสุขสมที่ลากยาวไม่รู้จบ ทิ้งให้เรมี่ในภาพวาดจ้องมองภาพความรัญจวนนั้นเป็นเพียงพยานในเงามืดเพียงลำพัง

ในวงจรชีวิตที่เต็มไปด้วยสีสันอันบิดเบี้ยวของอคิน "จีจี้" จันธิมา พรมศรรัตน์ คือผลงานชิ้นเอกที่เขายังไม่ยอมโยนทิ้งลงถังขยะ เธอคือภาพลักษณ์ของความโฉบเฉี่ยว เซ็กซี่ชนิดที่ชายใดสบตาเป็นต้องหลอมละลาย ทุกครั้งที่เจนตาเธอจะอยู่แต่ภายใต้ชุดเดรสรัดรูปแบรนด์เนมที่เผยสัดส่วนเย้ายวน จีจี้มีความฉลาดหลักแหลมในฐานะฝ่ายประชาสัมพันธ์มือหนึ่งที่คอยจัดการ "ภาพลักษณ์" ของศิลปินแห่งชาติให้ดูใสสะอาดอยู่เสมอ และจะเป็นภาพรัญจวนใจน่าลูบไล้หลงไหลแบบไร้เสื้อผ้ามีใบหน้าของศิลปินผู้เลื่องชื่อซบบนอกนุ่มโตๆละมุนของเธอตลอดไป

จีจี้ยิ้มกับตัวเองเมื่อเหลือบมองใบหน้าที่หลับใหลหมดแรงบนอกเปลือยของเธอ!

ภาพวาดกับของจริงที่เด้งได้อะไรมันจะมีเสน่ห์กว่ากัน ให้มันรู้ไป!