ตอนที่ 14 เสื้อสีขาว (1)

“อาตรัยคะ” เสียงเจื้อยแจ้วจากคนตัวเล็กเอ่ยเรียก ตรัยคุณจึงหยุดฝีเท้าของตัวเองแล้วหันกลับมามอง เขาย่อตัวลงคุกเข่าคุยกับกุนเชียง

“วันนี้ทำไมอาตรัยไม่แต่งตัวหล่อคะ”

“วันหยุดครับ วันนี้วันหยุดอาตรัย กุนเชียงจะไปไหน ทำไมถึงมาเดินคนเดียวตรงนี้”

พ่อส่วนพ่อลูกส่วนลูก ตรัยคุณแยกแยะได้ เด็กนั้นบริสุทธิ์แม้ว่าพ่อของเธอจะหลุดคิวซีไปมากก็ตาม ตลอดหลายวันที่ผ่านมาตรัยคุณต้องปวดหัวกับสิ่งที่เฮียชนทำเป็นอย่างมาก วันดีคืนดีก็ลุกขึ้นมาคาบกุหลาบให้ทิ่มปากตัวเองเล่น บางครั้งมายืนอยู่หลังประตู เขาไม่รู้ก็เปิดออกไปชนหน้าเข้าดั้งเต็มแรง นี่ยังไม่พอ วันดีคืนดีไฟฟ้าก็ไม่ได้ถูกตัดแต่ดันจุดเทียนนั่งกินข้าว คนปกติที่ไหนเขาทำกัน แต่ละอย่างที่เฮียชนทำในช่วงนี้ทำให้ตรัยคุณมีแต่คำว่า หะ? เต็มหัวไปหมด

“หนูแอบพี่เลี้ยงมาค่ะ อาตรัยเล่นกับหนูได้ไหมคะ”

“อาตรัยล้างรถอยู่เลย รอก่อนได้ไหม”

“ได้ค่ะ หนูจะไปนั่งรอตรงนู้นนะ”

“ได้”

ใต้แสงดวงตะวันของประเทศใกล้เส้นศูนย์สูตร อุณหภูมิอบอุ่น 42 องศาฯ การล้างรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งแล้วตัวเปียก อุณหภูมิเย็นฉ่ำของสายน้ำทำให้ตรัยคุณรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง เสื้อสีขาวเปียกน้ำลู่ลงแนบชิดบางเบาจนเห็นกล้ามแน่นและผิวขาวของคนขับรถที่ได้มาทำหน้าที่แทนสน ที่แม้อาการจะหายดีแล้วแต่เฮียชนก็ไม่ให้กลับมา

“หมี แกไปเอารถทั้งหมดที่เรามีมาที่นี่”

“จักรยานคุณหนูล่ะครับ”

“เอามาด้วย”

ผ่านไปไม่นานหมีและยักษ์พร้อมกับลูกน้องก็ช่วยกันขับรถที่มีในบ้านตอนนี้มาที่ด้านหลัง

“รถยนต์ 5 คัน มอเตอร์ไซค์ 3 จักรยาน 1 พร้อมครับ”

“ยักษ์ มึงไปเบิกเงินซื้อมอเตอร์ไซค์มาอีก 10 คัน” สายตาของเฮียชนยังคงจับจ้องอยู่กับความขาวของเสื้อที่เปียกน้ำท่ามกลางแดดอันอบอุ่นของประเทศไทย

“เฮียซื้อมาทำไมครับ 10 คัน”

“ซื้อมาล้าง”

คำตอบของเจ้านายทำให้หมีและยักษ์มองสบตากันไปมา อากาศคงร้อนมากเกินไปถึงทำให้เฮียชนเป็นเช่นนี้ แต่ก็ไม่ได้น่าแปลกใจ เพราะเจ้านายก็มักทำตัวประหลาดให้ได้เห็นเป็นปกติ

“ขาว...เสื้อขาวมาก โคโยตี้ มอเตอร์โชว์ โมโตโรล่า” เฮียชนกุมหน้าอกตัวเองแล้วเซถอยหลัง สองคนสนิทรีบเข้ามารับไว้ก่อนที่เจ้านายจะล้มลงไปกองที่พื้น

“เฮีย...เป็นอะไรครับ มองไอ้ตรัยถอดเสื้อแล้วทำไมครับ”

“ขะ ขาว ขาว ขาว” เฮียชนตอบยักษ์

“อ้อ...ขาว เฮียอยากได้เสื้อขาว มันบิดน้ำออกเดี๋ยวคงตาก ผมไปขอซื้อต่อให้ไหมครับ”

หมีหันมองยักษ์ด้วยสายตาเอือมระอา นี่มันไม่รู้หรือไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้านายกำลังคิดอะไรอยู่

“มึงจะบ้ารึไง จะไปซื้อเสื้อไอ้ตรัยให้เฮีย”

“ก็กูเห็นเฮียจ้องมันตาไม่กะพริบ แล้วบอกขาว ๆ กูก็คิดว่าเฮียอยากได้สิ”

“เฮียอยากได้เสื้อมันที่ไหน เฮียอยากได้ตัวใหม่ มึงต้องไปซื้อเสื้อขาวตัวใหม่มา”

“เออ ๆ ใช่”

เฮียชนถอนหายใจ ฟังมาตั้งนานนึกว่าจะมีคนเข้าใจตัวเอง แต่สุดท้ายแล้วก็ได้ค้นพบหลักฐานทางวิวัฒนาการของมนุษย์ว่าคนฉลาดไม่ได้กลับมาเกิดเป็นไอ้สองคนนี้แน่นอน เขาอยากได้เสื้อตรัยคุณที่ไหนเล่า สิ่งที่อยากได้คือเจ้าของเสื้อต่างหาก ตั้งแต่วันที่ตรัยคุณแสดงความเป็นห่วงเป็นใย คอยถามไถ่ว่าไปไหนทำอะไรกับใคร ก็ทำให้พิสุทธิ์ชนมั่นใจว่าคนสวยของเขากำลังเปิดโอกาสอยากสานสัมพันธ์ และตัวเองก็ไม่ผิดหากจะมีใครสักคนเข้ามาในชีวิต เพราะตราบใดที่ต่างคนต่างไม่มีใคร ไม่ได้ผิดศีลธรรม ความรักที่เกิดขึ้นย่อมเป็นสิ่งงดงาม