ตอนที่ 15 เสื้อสีขาว (2)

“ปะป๊า!!!...ปะป๊า”

กุนเชียงยกมือป้อม ๆ ขึ้นปิดปากทำตาโต เพราะรู้ความผิดของตัวเองที่แอบออกมาไม่บอกใคร จนทำให้พ่อต้องมาตามหาที่นี่ ตรัยคุณเห็นดังนั้นก็ตกใจ คิดว่าล้างรถเสร็จแล้วจะพาเด็กน้อยไปส่ง ไม่คาดคิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้เฮียชนยกโขยงลูกน้องมาถึงที่นี่ ตรัยคุณเดินเข้ามาหากลุ่มคนที่ยืนอยู่ เขามองรถยนต์ห้าคันที่เคยอยู่ในโรงรถ แต่ตอนนี้มันได้มาจอดเรียงรายเต็มหน้าถนนเล็ก ๆ ด้านหลังตรงบ้านพักเขา

“เฮีย ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่โต” เพราะมีแต่ผู้ชายด้วยกันทั้งนั้น ตรัยคุณจึงไม่ได้ระวังอะไร เขาออกมาพบทุกคนด้วยกางเกงขาสั้นตัวเดียวและเสื้อขาวเปียกชื้นที่ถอดพาดไหล่ไว้

“เฮีย ๆ” ลูกน้องกรูกันเข้ามารับร่างเจ้านายที่ทิ้งตัวหงายหลัง รวมถึงตรัยคุณที่คว้าข้อมือเขาเอาไว้ได้ทัน

“สงสัยอากาศร้อนมาก เลือดกำเดาเฮียถึงไหลแบบนี้ รีบพาเฮียไปพักก่อนเถอะ” ตรัยคุณที่ยังไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่าตนคือต้นเหตุ ไม่ใช่อุณหภูมิอากาศเลยสักนิด

“ปะป๊าเป็นอะไรคะ ไม่สบายเหรอ”

“กุนเชียง กุนเชียง...ป๊า สบายดี หนูมาทำอะไรที่นี่”

เฮียชนรีบลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองแล้วเช็ดเลือดกำเดาออก เขาไม่อยากให้ลูกสาวต้องตกใจ

“หนูมาหาอาตรัย ชวนอาตรัยเล่น แต่อาตรัยล้างรถหนูเลยนั่งรอ” เด็กน้อยเอ่ยตอบตาใสแป๋ว

“ขอโทษครับเฮีย ไม่คิดว่าจะทำให้ตกใจจนแตกตื่นขนาดนี้”

ไอ้ที่ตกใจ ไอ้ที่แตกตื่นมันใช่กุนเชียงมาเล่นที่ไหนกัน ที่มันเป็นปัญหาตอนนี้ก็เพราะเสื้อขาว ๆ ของตรัยคุณต่างหาก

“คราวหลังหนูจะออกมาแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าหนูไม่เจออาตรัยแต่เป็นโจรจับตัวหนูไปป๊าจะทำไง มีหวังหม่าม้าหนูได้ลงมาจากสวรรค์ฉีกอกป๊าตายคามือแน่ ๆ”

เขาพูดถึงภรรยาด้วยรอยยิ้ม เต็มไปด้วยความสุขทุกครั้งที่เอ่ยถึงเธอ ไม่มีครั้งไหนเลยที่พิสุทธิ์ชนจะเอ่ยถึงเธอด้วยความหม่นหมอง นงนุชคงเป็นความสุขของผู้ชายคนนี้เหมือนกับกุนเชียง

“วันนี้วันเกิดหนู ปะป๊าจะพาหนูไปกินไอติม”

เฮียชนส่งยิ้มให้ลูกสาว แอบนึกภาวนาในใจ เธอติดตรัยคุณแบบนี้หวังว่าเธอจะร้องขอให้เขาไปด้วย ผลบุญจากการทำความดีย่อมสนองตอบแทน กำเนิดอภิชาตบุตรช่วยเหลือพ่อราวกับรู้ใจ

“วันเกิดหนู อาตรัยไปกับหนูได้ไหมคะ ไปกินไอติมกับหนู”

“เอ่อ...แต่ว่า” ตรัยคุณไม่รู้จะตอบรับหรือปฏิเสธอย่างไรดี รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ลูกก็แสนน่ารัก ส่วนคนพ่อก็เป็นตัวร้ายที่หมายหัว

“ปะป๊า อย่าดุสิ อาตรัยกลัวแล้วเห็นไหม ให้อาตรัยไปด้วยนะคะ”

ดุที่ไหนกันทำหน้าทำตาไปอย่างนั้นเอง ทั้งที่ความจริงในหัวตอนนี้มีพิสุทธิ์ชนอีกคนกำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอยู่กลางทุ่งลาเวนเดอร์กับยูนิคอร์นอีกแปดร้อยตัว

“ไปก็ไป วันเกิดหนูป๊าตามใจ”

เจ้าที่เจ้าทางที่มองอยู่คงอยากจะโทรแจ้งตำรวจแล้วบอกว่าจับมันเลย ไอ้คนนี้มันโกหก...แต่แล้วอย่างไร ตำรวจสายลับที่อยู่ตรงนี้ก็ยังทำอะไรเขาไม่ได้สักครั้ง

“อาตรัย ไปกับหนูได้ไหมคะ”

“เอ่อ...ครับ ไปก็ได้ แต่อาตรัยขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ”

ตรัยคุณตอบรับ เห็นแก่ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของกุนเชียงและถือโอกาสใกล้ชิดกับเฮียชนเผื่อจะได้ข้อมูลใหม่ ๆ มากขึ้น

“ฉันกับกุนเชียงจะไปรอที่บ้านนะ”

“ครับ”

ทั้งสามคนมาที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน ลูกน้องทุกคนถูกสั่งห้ามให้ติดตามมา เพราะไม่อย่างนั้นอาจจะได้เห็นภาพคนชุดดำนั่งเต็มร้านไอศกรีมจนไม่มีใครกล้าเข้ามาใช้บริการ

“นายชอบกินไอติมไหม”

“กินได้ครับ แต่ไม่ค่อยชอบเท่าไร”

เฮียชนก้มหน้าอมยิ้ม ก็แน่ละ ไอศกรีมมันจะไปอร่อยเท่าเขาได้อย่างไร รับรองได้ว่าตรัยคุณได้บริโภคแล้วจะต้องติดใจ

“ชอบกินรสอะไร ฉันสั่งช็อกโกแลตให้กุนเชียงไปแล้ว”

“ผมชอบรัมลูกเกดครับ”

“เอารัมลูกเกด 20 ลูก” เฮียชนหันไปบอกพนักงานรับออร์เดอร์ที่คิดว่าตัวเองต้องฟังผิดแน่ ๆ

“เฮีย! 20 ลูกซื้อมาให้ใครกิน เยอะไปเอาแค่ 2 ลูกพอ”