ตอนที่ 17 ผู้มีอิทธิพล (1)

วันนี้เป็นวันดี มหาฤกษ์ มหาชัย วันรวยกลางเดือน ตรัยคุณแฝงตัวเข้ามาอยู่ใกล้ชิดเฮียชนก็นานพอสมควรแล้ว สิ่งที่ได้ทั้งหมดคือได้แต่น้ำ...คว้าน้ำเหลวเสมอมา ไม่เคยจับกุมหรือมีหลักฐานใดมัดตัวเขาได้เลยสักครั้ง ไม่รู้ว่าผู้ร้ายคนนี้ทำบุญมาด้วยอะไร เอาโจรใส่บาตรรึไง ตำรวจจับไม่ได้ไล่ไม่ทันอยู่เสมอ

“ตรัยนำโชคให้ฉันหน่อย”

“อะไรครับเฮีย”

“วันนี้หวยออก จัดมา 3 ตัว” เฮียชนยื่นกระดาษกับปากกามาตรงหน้าตรัยคุณ เพื่อให้เขาเขียนตัวเลขลงไป แฝงตัวมาหลายเดือนนี่ก็เพิ่งเข้ามายุ่งกับหวยใต้ดิน ไม่ยุ่งก็ไม่ได้ บางทีเพื่องานใหญ่ก็ต้องไหลตามน้ำไปบ้าง ตรัยคุณที่เล่นหวยเสี่ยงโชคไม่เป็นจึงเขียนเลขไปแบบส่ง ๆ ไม่ได้คิดไตร่ตรองอะไรมากมายนัก

“444 ชอบ 4 สินะ”

“หะ?”

“ฉันหมายถึงนายชอบเลข 4 เหรอ”

“อ้อ...ครับ ชอบก็ชอบ...ชอบ 4...เอ่อ ชอบเลข 4 ครับ”

ตรัยคุณไม่ได้ชอบเลข 4 แต่ไม่รู้จะเขียนอะไร จึงหยิบมาเขียนไปเรื่อยเปื่อยเพื่อให้พ้นไป แต่เรื่องที่น่าฉงนมากกว่าคือการที่เฮียชนที่เป็นเจ้ามือใหญ่ กลับต่อสายถึงใครบางคน

“444 แสนนึง”

คนบ้าอะไรซื้อหวยทีเป็นแสน อ้อ...คนบ้าชื่อพิสุทธิ์ชน นี่ถ้าไม่ถูกขึ้นมาคนเขียนแบบเขาจะไม่ซวยรึไง

“เฮียซื้อเยอะเกินไปไหมครับ แล้วอีกอย่างเฮียจะซื้อทำไม ถ้าถูกขึ้นมาก็ต้องจ่ายเอง”

“ใครบอกว่าซื้อจากตัวเอง เราต้องรู้จักแบ่งปันความวินาศให้คนอื่น”

“แล้วถ้ามันไม่ถูกล่ะครับ” ทำไมต้องเดือดร้อน เงินก็เงินเขา ตรัยคุณก็ไม่เข้าใจตัวเอง

“ก็แสดงว่าไม่ถูกไง”

“เงินแสนนะครับ ทำไมถึงใช้แบบนั้น”

“งั้นเพิ่มเป็นสองแสน”

“เฮ้ยยยย อย่า” คนบ้าอะไรยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ห้ามซื้อไอศกรีมยี่สิบลูก มันก็ซื้อยกถัง บอกวิตามินซื้อแค่นี้พอมันก็กวาดมาทั้งเชลฟ์

“ถ้าคิดว่าฉันฟุ่มเฟือย นายว่าฉันควรมีคนมาช่วยดูแลเรื่องการใช้จ่ายดีไหม” เจ้านายหันไปมองลูกน้องสายลับ สายตาหวานพร้อมรอยยิ้มทำให้ตรัยคุณเริ่มทำตัวไม่ถูก มือไม้พันกันยุ่งเหยิงไม่รู้จะวางไว้ยังไงถูก

สายตาของเขาช่างอันตราย นี่ขนาดผู้ชายด้วยกันเองยังรู้สึกตุ้ม ๆ ต่อม ๆ บ้าไปแล้วแน่ ๆ ตรัยคุณคิดว่าตัวเองคงบ้าไปแล้วที่รู้สึกแปลก ๆ กับอะไรแบบนี้ เขาพยายามตั้งสติด้วยการสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด บรรยากาศในห้องทำงานของเฮียชนก็ช่างเงียบแสนเงียบ ทำไมเวลาแบบนี้ไม่มีใครโผล่มาช่วยเลยสักคน กุนเชียงก็ไปโรงเรียน หมีก็ไม่อยู่ ยักษ์ไปเก็บค่าเช่าแผงและดอกเงินกู้ ที่คิดว่าอยู่ใกล้ ๆ เขาจะได้รู้ข้อมูลอะไรมากขึ้นกลับกลายเป็นต้องมาเจอสถานการณ์ความรู้สึกประหลาดแบบนี้ จะหลบหลีกอย่างไรดี

“เฮียอย่ามองผมแบบนี้สิครับ...ขนลุก”

“อยากมาช่วยฉันดูแลค่าใช้จ่ายไหม”

“ผม ผมทำบัญชีไม่เป็น” แต่การได้เข้ามาดูแลบัญชีมันก็อาจจะทำให้เขาได้รู้อะไรบางอย่าง บางครั้งข้อมูลต่าง ๆ ก็อาจจะซ่อนอยู่ในบัญชีรายรับรายจ่ายก็เป็นได้ ตรัยคุณจึงต้องตัดสินใจใหม่ หนทางล็อกตัวใส่กุญแจมือผู้ร้ายอย่างเฮียชนก็อาจจะง่ายขึ้น เทวดาเจ้าที่เจ้าทางช่างเป็นใจ

“แต่ถ้าเฮียให้โอกาสผมก็พร้อมจะลอง”

ป๊าบ!!!! เฮียชนตบเข่าฉาดใหญ่ หยอดไปขนาดนี้ ถ้าไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกเขาจีบก็เกินไป หยอดทุกคำพูด ทุกการกระทำขนาดนี้ หากเป็นผู้ชายอื่นที่ไม่มีใจคงหลีกหนีและลาออกจากเขาไปแล้ว แต่นี่นอกจากจะยังอยู่ ยังพยายามที่จะใกล้ชิดตนเองมากขึ้นด้วย ไม่ให้เรียกมีใจก็คงต้องบอกว่ามีเมียแล้วมั้งตอนนี้ ทั้งยังบอกกันตรง ๆ ว่าอยากลองดู เฮียชนยิ้มพอใจ เขาเข้าใจอะไรง่ายและคิดว่าตรัยคุณต้องการเวลาปรับตัว จากสิ่งที่เคยได้ยินจากปากตรัยคุณที่ผ่านเรื่องราวบทรักกับหญิงสาวมาไม่น้อย การเปิดใจให้เขานั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แค่คำว่าลองดูออกมาจากปากได้นั้นก็ถือเป็นสัญญาณที่ดี