บทที่ 10

บทที่ 10

เป็นครั้งแรกที่ข้าวโพดรู้สึกว่านอนเต็มอิ่มที่สุดตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธออาจจะหลับใหลไปเพราะฤทธิ์ยาก็จริงทว่าเมื่อคืนไม่มีเสียงดังรบกวนการพักผ่อนของเธอเลยสักนิด ยิ่งทำให้เธอพักผ่อนได้สบายใจมากกว่าเดิม

วันนี้เธอไม่ต้องลงไปช่วยแม่ขายของที่หน้าร้านเพราะแม่อยากให้เธอรักษาตัวให้ดีขึ้น ยิ่งขาของเธอเป็นส่วนที่เจ็บมากที่สุดก็ไม่อยากให้เดินไปไหนมาไหนจนมันช้ำระบมกว่าเดิม ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ดีเพราะเธอจะได้ไม่ต้องเจอหน้าใครบางคนที่ตอนนี้เธอเกลียดชังเขาเข้าไส้

แม้แต่เสียงที่ทำให้รำคาญหูก็ไม่ต้องการได้ยิน

เหอะ! ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งโมโห ถ้าหากเธอหายดีเมื่อไหร่รับรองว่าเฮียธงได้รับการเอาคืนอย่างสาสมแน่!

ระหว่างที่เธอกำลังนึกแผนจัดการกับเฮียธงอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ข้าวโพดปรายสายตามองเล็กน้อยก่อนจะเห็นว่าเป็นชื่อเพื่อนสนิทในวงการ

ตั้งแต่เกิดเรื่องเธอก็ยังไม่ได้รับการติดต่อจากใครเลยสักคน นี่คงจะเป็นสายแรกจากคนเมืองกรุงที่ให้ความเป็นห่วงกับเธอมากที่สุด

"ว่าไงยัยนีน่า"

'เป็นยังไงบ้าง ยัยเมเปิ้ลเล่นงานแกหนักขนาดนี้เลยเหรอ'

น้ำเสียงของอีกฝ่ายดูวิตกอย่างเห็นได้ชัด

ทุกคนในค่ายก็รู้ดีว่าเมเปิ้ลเป็นคนอย่างไร แต่ตอนนี้กลับได้ขึ้นเป็นนางเอกเบอร์หนึ่งแทนที่ของเธอเพราะข่าวลือปลอม ๆ ที่เมเปิ้ลใส่สีตีไข่ให้เรื่องใหญ่โต

"เห้อ ก็อย่างที่แกเห็น คุณลีก็ไม่ฟังที่ฉันอธิบายเลยสักนิด เข้าข้างมันจนฉันต้องโดนพักงาน"

'นี่ฉันก็ถูกส่งมาอยู่ที่สิงคโปร์ เอาแต่อ้างว่าอ้างว่ากำลังป้อนงานให้ แต่ก็ยังไม่เห็นจะมีเลยสักงานตอนนี้ก็จะสองเดือนแล้วนะ'

"ฉันว่าหมู่นี้ค่ายของเราดูแปลกไปหมด จู่ ๆ นังเมเปิ้ลก็ขึ้นมามีบทบาททั้งที่เมื่อก่อนเป็นแค่ตัวประกอบ"

'ฉันคิดว่ามันต้องมีเบื้องหลังอะไรบางอย่างแน่ ๆ แกไม่ลองหลอกถามพี่แดนดูล่ะ'

"รายนั้นน่ะเหรอ แปรพักตร์ไปอยู่กับนังเมเปิ้ลแล้วจ้า" ข้าวโพดเหลือกตามองบน ไม่อยากจะพูดถึงให้กระดากปากเสียเท่าไหร่นัก

'อะไรนะ! ได้ไง'

นีน่าเสียงดังขึ้นจนข้าวโพดต้องเอาโทรศัพท์ออกห่าง

"ก็อย่างว่านั่นแหละ ฉันโดนนังเมเปิ้ลตบอยู่ในห้องแต่งตัวยังไม่คิดจะช่วยเลยสักนิด จนคุณลีเข้ามาเห็นก็เลือกที่จะไม่อธิบาย ฉันก็เลยต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ยังไงล่ะ"

นึกถึงเรื่องวันนั้นข้าวโพดก็เจ็บใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าจะต้องถูกหักหลังจากคนที่ไว้ใจมากที่สุดแม้ที่ผ่านมาเธอจะให้เกียรติผู้จัดการส่วนตัวมากแค่ไหน แต่ตอนนี้ก็ได้รู้ว่าสิ่งที่เธอได้ทำมันเทียบกับแค่เศษเงินที่เมเปิ้ลยอมทุ่มให้พี่แดนไม่ได้เลย

แต่หากใครสักคนจะเลือกอยู่ข้างที่ผิด เธอก็จะไม่ฉุดรั้งให้กลับมาเป็นมีดแหลมทิ่มแทงเธอได้อีก

'แล้วแกจะเอาไงต่ออะ ทั้งเรื่องข่าวปลอม เรื่องนังเมเปิ้ล แล้วก็พี่แดน'

นีน่ายิงคำถาม

"ไม่รู้สิ... ตอนนี้ฉันมาอยู่บ้านก็มีความสุขดี ไม่ได้นึกถึงเรื่องนั้นเลยด้วยซ้ำ" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ตอนนี้ความสบายใจของเธอมันมีมากกว่าการคิดจะเอาเรื่องจากคนพวกนั้น และคำอธิบายของเธอก็ไม่ได้มีไว้ให้กับเหล่าสื่อต่าง ๆ เธอทิ้งเรื่องนั้นไว้ที่กรุงเทพพร้อมกับความหนักใจทั้งหมด ดังนั้นตอนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็ปฏิเสธที่จะรับรู้ทุกอย่างเช่นเดียวกัน...

"ว่าแต่แกเถอะ ไปอยู่ที่นั่นไม่มีงานมาสองเดือนแล้วไม่คิดจะอยากยกเลิกสัญญาเหรอ"

นีน่าเงียบไป...

'แกก็รู้ว่าการยกเลิกสัญญาของฉันมันยาก ไม่เหมือนคนอื่นด้วยซ้ำ'

"นั่นสินะ..."

การเป็นดาราที่ต้องเซนต์สัญญาเพื่อมีสังกัดเป็นของตัวเองนั้นมันไม่ง่ายเหมือนการเป็นนักแสดงอิสระ และมันไม่ต่างอะไรจากการที่จะต้องถูกผูกมัดอยู่กับที่เดิม ๆ ตลอดระยะเวลาหลายปี ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรเองได้เลยแม้แต่ความสบายใจ...

ถึงแม้ว่าจะมีชื่อเสียงโด่งดังและทำเพื่อบริษัทของตัวเองมากแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่สร้างรายได้ได้เท่านั้นเอง

พวกเธอต้องเสียอะไรบ้างเพื่อแลกกับชื่อเสียงทั้งหมด...

'เห้อ ยังไงก็ช่างเถอะ ฉันเลิกคิดเรื่องนี้ไปนานแล้ว'

นีน่าแค่นหัวเราะเบา ๆ แม้ความรู้สึกที่แท้จริงของเธอจะเจ็บช้ำมากแค่ไหนก็ตาม

"แต่ฉันสัญญานะว่าถ้าเมื่อไหร่ที่ฉันหลุดพ้นจากที่นี่ได้ ฉันจะช่วยแก" น้ำเสียงของข้าวโพดหนักแน่น ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็จะไม่มีทางให้เพื่อนรักต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและโดนทิ้งขว้างแบบนี้อย่างแน่นอน

ผ่านเรื่องยากลำบากมาด้วยกันกว่าจะถึงวันนี้ หากวันไหนที่จะมีความสุขเป็นของตัวเองเธอจะกล้าลืมเพื่อนได้อย่างไร

'ขอบคุณนะ' น้ำเสียงของนีน่าสั่นเครือ 'ฉันต้องไปแล้ว ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยล่ะ'

"แกก็เหมือนกันนะ"

นีน่าเป็นฝ่ายตัดสายไปก่อนราวกับกำลังรีบร้อนอะไรบางอย่าง ข้าวโพดได้แต่พรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายทั้งหนักใจในเรื่องที่เพื่อนของเธอต้องพบเจอ แม้มันจะไม่หนักหน่วงเท่าเรื่องของเธอ แต่เธอไม่รู้เลยว่าระหว่างทางเพื่อนต้องพบเจออะไรบ้าง

ข้าวโพดหยัดกายขึ้นจากเตียงนุ่มพร้อมสลัดความคิดทั้งหมดออกไปจากหัว เจ็บตัวก็มากพอแล้วเธอไม่อยากให้เรื่องเจ็บใจต้องมาทำร้ายเธอมากกว่าเดิม ถึงแม้ว่าตัวของเธอตอนนี้จะเลือกอะไรไม่ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นอิสระของเธอนั่นก็คือความคิด

เธอเลือกได้ว่าจะเก็บหรือลืมมันทิ้งเสียให้หมด

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ ก่อนที่ประตูจะเปิดออกพร้อมกับร่างของคำแพงที่เดินเข้ามาพร้อมกับของกินที่เต็มไม้เต็มมือ

"กินข้าวไป่?"

(กินข้าวหรือยัง)

"ยังเลย ว่าจะลงไปหาอะไรกินพอดี"

"บ่ต้อง ๆ บ่เจ็บขาติสิย่างไปเทิงล่าง"

(ไม่ต้อง ๆ ไม่เจ็บขาเหรอจะเดินลงไปข้างล่าง)

"เจ็บสิ" เธอทำเสียงอ่อนพลางหลุบสายตามองแผลที่ข้อเท้า

ที่จริงเธอก็ไม่ได้อยากมองให้มันเจ็บใจเสียเปล่า ๆ แต่เมื่อมันอยู่บนร่างกายของเธอแล้วมันก็เลือกอะไรไม่ได้

ถ้ากลับกันเป็นตาลุงขี้เมาโดนบ้างก็คงจะดี เหอะ!

"กินข้าวสาเด้อสิได่กินยา" คำแพงว่าพร้อมกับจัดเตรียมอาหารใส่จานให้กับข้าวโพด

(กินข้าวนะจะได้กินยา)

"ขอบคุณนะ"

ตอนนี้เธอกินได้เพียงแค่อาหารอ่อน ๆ เท่านั้น คำแพงจึงทำข้าวต้มฝีมือตัวเองมาเสิร์ฟให้ถึงที่ แม้เพิ่งจะกลับมาสนิทกันแต่ความทรงจำที่ผ่านมาของคำแพงยังคงจดจำเพื่อนที่ดีของเธอได้อยู่เสมอ เพราะฉะนั้นนอกจากความเป็นห่วงเธอก็ไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่านี้

ทั้งข้าวโพดเองก็ยังรู้สึกดีขึ้นที่มีคนคอยอยู่ข้าง ๆ ในยามที่เธอไม่มีใครให้พูดคุยเรื่องราวปัญหาชีวิตที่ผ่านมา

"ขั่นหมอนัดกะบอกเด้อ สิพาไป"

(ถ้าหมอนัดก็บอกนะ จะพาไป)

"แล้วคำแพงไม่ทำงานเหรอ?" เธอเลิกคิ้ว

คำแพงส่ายหน้าเบา ๆ "เฮาไปเฮ็ดงานไกลเฮือนบ่ได้ดอก อีแม่บ่ค่อยสำบายอีกอย่างเลากะเป็นห่วงเฮาหลาย"

(เราไปทำงานไกลบ้านไม่ได้หรอก แม่ไม่ค่อยสบายอีกอย่างเขาก็เป็นห่วงเรามากด้วย)

แม้น้ำเสียงของอีกฝ่ายจะอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แต่คำแพงก็ยังคงแสดงอาการปกติเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตัวเองข้างใน

เพียงเท่านั้นข้าวโพดก็รู้แล้วว่าเพื่อนของเธอกำลังซ่อนความฝันบางอย่างเอาไว้ แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ไปถึงเหมือนกับที่เธอประสบความสำเร็จอยู่ตอนนี้

โอกาสของคนเรามันไม่เท่ากัน เรื่องนั้นเธอรู้ดี...

"งั้นเหรอ..." เธอทนเห็นสายตาแห่งความเจ็บปวดนั่นไม่ได้เหมือนกัน "แล้วถ้าได้ออกไปทำงาน คำแพงอยากทำงานอะไรล่ะ"

คำแพงเงียบ พลางอมยิ้มเล็ก ๆ

"บอกเราได้นะ เผื่อว่าเราจะช่วยอะไรคำแพงได้บ้าง"

"อีหลีติ" คำแพงตะกุกตะกักอย่างเขินอาย

(จริงเหรอ)

ข้าวโพดพยักหน้ารัว เรื่องแบบนี้เธอพร้อมยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้สบายอยู่แล้ว ไม่ว่าความต้องการนั้นจะมากแค่ไหนก็ตาม

"เฮาอยากเดินแบบ" เธอหลุมสายตาเพราะไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่นัก

(เราอยากเดินแบบ)

ข้าวโพดก็พอจะมองออกว่าเพื่อนเธอเป็นคนที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจตัวเองมากนัก แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิดถ้าเธอจะเป็นคนสอนเรื่องการกล้าแสดงออกให้กับคำแพง

อีกฝ่ายคงจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่ดาราเบอร์หนึ่งลงมาเทรนงานเองกับมือ

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหา เราจะช่วยให้คำแพงได้ทำตามความฝันเอง" ข้าวโพดเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังพร้อมกับรอยยิ้มที่ราวกับเป็นแสงสว่างให้อีกฝ่ายได้สบายใจ

แต่กระนั้น... มันก็ยังมีเรื่องที่คำแพงต้องคิดมากอีกเยอะ เธอไม่อาจจะทิ้งบ้านเกิดเพื่อไปทำตามความฝันได้จริง ๆ

"ขอบใจหลายเด้อ แต่ว่าเฮายังบ่อยากคึดเรื่องนี้ท่อได๋ เฮายังบ่พร้อม..." เธอหลุบสายตาลง

(ขอบคุณมากนะ แต่ว่าเรายังไม่อยากคิดเรื่องนี้เท่าไหร่ เรายังไม่พร้อม)

ข้าวโพดพรูลมหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของเพื่อนไว้แน่น

"เรารู้ว่ามันยากที่จะทำใจจากบ้านเพื่อไปตามหาความฝัน แต่อย่างน้อยแค่ได้ลงมือทำก็ถือว่าได้เติมเต็มความสุขให้กับตัวเองแล้วใช่ไหม"

คำเสียงอ่อนนุ่มกำลังปลอบประโลมความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวด้านในจิตใจของคำแพง

คำแพงพยักหน้ารับช้ำ ๆ แม้จะยังไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายก็ตาม "ข้าวโพดสิซอยเฮาติ?"

(ข้าวโพดจะช่วยเราเหรอ)

"ใช่สิ แต่ว่าเราขอให้ข่าวของเราซาลงก่อนได้ไหม"

"เฮาบ่ได่ฟ้าว แต่เฮากะเต็มใจเฮ็ดเด้" คราวนี้คำแพงหลุดรอยยิ้มออกมาอย่างเขินอาย

(เราไม่ได้รีบ แต่เราก็เต็มใจทำนะ)

"รับรองได้เลยว่าคำแพงต้องดังระเบิดแน่ ๆ "

ถึงแม้ว่าพื้นเพของคำแพงจะเป็นคนร้อยเอ็ดร้อยเปอร์เซ็นต์ ทว่าใบหน้าของเธอกลับสวยหวานไม่ต่างจากสาวกรุงเทพเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งรูปร่างอันเพรียวบางและส่วนสูงที่ดูสมส่วนกันไปหมด ไม่ยากเลยจะได้ทำตามความฝันอย่างสมใจ

ข้าวโพดจะช่วยซัพพอร์ตเพื่อนของเธออย่างสุดความสามารถ และจะใช้ความโด่งดังของเธอเป็นแสงนำทางให้กับคำแพงเพื่อขึ้นไปถึงดวงดาวเดียวกันกับเธอ

ถึงตอนนั้นหมู่บ้านจันทร์สว่างก็คงมีดวงดาวที่ส่องสว่างเพื่อขึ้นมาอีกหนึ่งดวง

เป็นความภาคภูมิใจของชาวอีสานกลางได้ล่ะ...