All Chapters of เฮียธง ไหนว่าจะเลิกเจ้าชู้!: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำPorsche Taycan ขับโฉบเฉี่ยวอย่างคล่องแคล่วบนท้องถนนของกรุงเทพในยามราตรี เสียงเครื่องยนต์ขู่คำรามราวกับกำลังประกาศความยิ่งใหญ่และราคาที่แพงหูฉี่ คนที่ได้ครอบครองรถยนต์หรูคันนี้ต้องเป็นไฮโซระดับเงินร้อยล้านเป็นอย่างต่ำ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของดาราดังระดับตัวท็อปอย่าง ข้าวโพด ธัญญารา เลยสักนิดแค่รถคันเดียวไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งร่วงสักเส้น!หลังจากภาพยนตร์ที่เธอได้ร่วมแสดงเป็นนางเอกถูกฉายออกตามสื่อต่าง ๆ กระแสตอบรับก็ดังเปรี้ยงปร้างราวกับฟ้าผ่าเพียงแค่ชั่วข้ามคืน เพราะเคมีพระนางเข้ากันจนแฟนคลับต่างก็จับเป็นคู่จิ้น นั่นก็ตามมาด้วยผลงานโฆษณา รายการโทรทัศน์ หรือแม้กระทั่งงานโปรโมตต่าง ๆ ที่ทั้งสองต้องทำร่วมกันก็ถูกเชิญเข้ามาอย่างล้นหลามเรตติ้งดังกระฉูดฉุดไม่อยู่ ข้าวโพดเข้าใกล้ความฝันของเธอทุกขณะ ดวงดาวที่ส่องสว่างเพียงดวงเดียวที่จะอยู่ค้ำฟ้าแห่งวงการบันเทิงต้องเป็นเธอเท่านั้น ทุกฝีก้าวของเธอถูกเติมไปด้วยความสำเร็จที่ต้องใช้ระยะเวลายาวนานกว่าสองปีกว่าจะได้รับมันมาครอบครองทว่า... ไม่น่าเชื่อเลย ว่าดวงดาวที่กำลังส่องประกายเพื่อขึ้นไปเป็นจุดสูงสุดนั้น จะถูกฉุดรั้งให้กลับมาเป็นดินได้ในระยะ

บทที่ 2ช่วงเวลาสิบโมงของเมืองหลวงก็ยังคงสถิติรถติดยาวเหยียดเป็นหางว่าว ข้าวโพดที่นั่งอยู่ด้านหลังพวงมาลัยรถซูเปอร์คาร์คันหรูได้แต่ถอนหายใจออกมาเป็นระยะ แม้จะอยู่ที่นี่มานานแต่ก็เป็นสถานการณ์ที่เธอไม่คุ้นชินกับมันเสียทีถ้าหากออกจากตรงนี้ไปได้ ถนนคงโปร่งโล่งเหยียบคันเร่งมุ่งเข้าสู่ที่หมายของเธอได้ตามระยะเวลาที่กำหนดเอาไว้แววตาคมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรู เธอไม่อยากให้ถึงดึกมากนัก เพราะพื้นที่ชนบทมักจะมืดเร็วกว่าในตัวเมืองเสมอ เธอเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยเพราะตอนนี้ไม่มีบอดี้การ์ดตามประกบเหมือนเมื่อก่อน จะคิดจะทำอะไรก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีมาก ๆ จะว่าไป... มันก็เหมือนได้ย้อนกลับมาในวันแรกที่เธอได้เดินทางเข้ามายังกรุงเทพเพื่อตามล่าความฝัน ในตอนนั้นเธอก็ไม่มีอะไรเลยสักนิดนอกจากความหวังเล็กน้อยที่ไม่รู้ว่าจะได้เป็นจริงเมื่อไหร่ทว่าตอนนี้เธอมีทุกอย่างที่เพียบพร้อมทั้งชื่อเสียงและเงินทอง แต่มันก็คงยังไม่มากพอที่จะทำให้คนหมู่มากได้เชื่อมั่นในตัวของเธอ ตอนนี้เธอก็เป็นเพียงแค่นางร้ายที่ไปแย่งแฟนคนอื่น แม้มันจะไม่ใช่เรื่องจริงแต่ก็ไม่มีโอกาสได้พูดและต่อให้พูดไปก็ไม่มีใครอยากเชื่อเธออีกต่อไป

บทที่ 4“ป๊าดด นี่บ่สาวข้าวโพด คืองามแท้ลูกหล่า”(ป๊าดด นี่เหรอข้าวโพด ทำไมสวยจังเลยลูกสาว)เสียงของเหล่าป้า ๆ ที่มาใช้บริการร้านขายของชำในยามเย็นเอ่ยทักถึงความสวยสง่า วันนี้ที่ร้านคึกคักมากเป็นพิเศษเพราะชาวบ้านบางส่วนก็รับรู้ถึงการกลับมาของเธอหญิงสาวที่นั่งเฝ้าหน้าเคาน์เตอร์คิดเงินก็อดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้ ทุกคนที่นี่ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายมากไปเกินขอบเขตแต่นั่นก็เพราะพ่อของเธอพูดดักทางเอาไว้เสียก่อนแล้ว“เก่งหลายเนาะ เป็นฮอดดาราดัง นางเอกเด้นินางเอกของข่อย”(เก่งมากเลยนะ เป็นถึงดาราดัง นางเอกนะเนี่ยนางเอกของฉัน)ยายอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกันก็พูดขึ้นอย่างภูมิใจ ถึงจะไม่ได้เป็นญาติมิตรกัน ทว่าเพียงแค่อยู่ในหมู่บ้านนี้ก็ถือว่าได้รับอิทธิพลจากความดังของเธอไปด้วยที่เขาว่ากันว่า ความหวังของหมู่บ้าน อย่างไรล่ะ“สุมเจ้ากะใจดีกับลูกข่อยแนเด้อ อย่าไปหาเว้าอีหยังกระทบจิตใจมัน”(พวกเธอก็ใจดีกับลูกฉันหน่อยนะ อย่าไปพูดอะไรกระทบจิตใจมัน)แม่เสริมขึ้น สีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นัก เพราะกลัวว่าชาวบ้านจะนินทาเธอไปในทางเสียหายหนักไปกว่าเดิม เรื่องใส่สีตีไข่มีให้เห็นอยู่ทั่ว ซึ่งข้าวโพดเองก็ไม่ต้องการให

บทที่ 6เช้านี้ไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่นักสำหรับข้าวโพดที่ได้นอนเวลาตีสามตรงเป๊ะ นั่นก็เพราะกว่าวงเหล้าของเฮียธงจะเลิกก็ปาเข้าไปตีสามครึ่ง เธอทนฟังจนสลบไสลไปเองกระทั่งแม่เข้ามาปลุกในตอนหกโมงตรงให้ไปช่วยเปิดร้าน เพราะว่าเช้านี้แม่จะไปทำบุญกับเหล่าป้า ๆ ยาย ๆ ที่วัดซึ่งไม่ไกลจากตัวบ้านมากนัก และในเช้าที่วุ่นวายแบบนี้หน้าร้านของเธอก็ต้องทำงานแข่งกับเวลาจนไม่มีเวลาให้พักข้าวโพดที่ไม่ค่อยรู้เรื่องราคาของในร้านมากนักก็ขายผิดถูกไปบ้าง คนที่เข้าใจก็ปล่อยผ่าน ทว่าก็มีบางคนที่ไม่พอใจพร้อมสบถด่า ยอมรับตามตรงว่าเธอก็เสียความรู้สึกไม่น้อย แน่นอนสิ มีคนรักก็ต้องมีคนเกลียดเป็นธรรมดา และเธอก็มองเห็นสายตาเกลียดชังนั้นอย่างชัดเจน“อันนี้เท่าได๋เกาะจ้า” เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เธอสวมเสื้อยืดธรรมดากับผ้าถุงเพียงเท่านั้น ทว่าความสวยสง่ากลับทะลุเสื้อผ้าที่เธอใส่อย่างน่าแปลก(อันนี้เท่าไหร่เหรอจ๊ะ)“สามสิบบาทจ้ะ ใส่ถุงไหม” เธอยิ้ม“บ่เป็นหยังจ้า” หญิงสาวรับของกลับมา ทว่าสีหน้ากลับดูเหมือนมีคำถาม “เอ่อ… อันนี้ข้าวโพดแม่นบ่?”(เอ่อ… นี่ข้าวโพดใช่ไหม?)ข้าวโพดเหลือบตามองคนตรงหน้าอีกครั้ง เธอไม่ได้สงสั

บทที่ 8เสียงพูดคุยกันเจื้อยแจ้วของผู้คนดังเข้ามาในโสตประสาทของหญิงสาวที่เพิ่งฟื้นตัวขึ้น ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรและสลบเหมือดไปเมื่อไหร่ทว่าสิ่งที่เธอจำได้เป็นอย่างดีนั้นก็คือคนที่ทำให้เธอต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้!ผ้าพันแผลสีขาวแปะติดอยู่กับบริเวณที่เธอเจ็บแสบตามร่างกาย ถึงแม้จะมีพอมีแรงขยับร่างกายแต่มันก็สร้างความปวดร้าวจากความระบมช้ำอยู่ดีสภาพนางเอกเบอร์หนึ่งในตอนนี้แทบจะดูไม่ได้ เธอไม่ต่างอะไรจากมันมี่เลยสักนิด และแน่นอนว่าเธอจะไม่มีทางให้อภัยคนอย่างตาลุงนั่นเด็ดขาด มิหนำซ้ำยังต้องโดนมากกว่านี้ข้อหาทำให้เธอต้องเสียโฉมคอยดูเลยว่าคนอย่างข้าวโพดทำอะไรกับแค่ตาลุงขี้เมาได้บ้าง"อะ โอ๊ย..." แต่เพียงแค่หยัดกายลุกขึ้นจากเตียงคนไข้ เธอก็แทบจะทรุดลงนอนที่เดิมแล้ว"จะไปไหน" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยถาม ข้าวโพดรีบหันขวับไปยังข้างเตียงที่ตอนนี้มีเฮียธงนั่งเฝ้าดูอาการของเธอตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทราบได้แต่เธอไม่ต้องการเห็นหน้าเขา และไม่ต้องการให้มารับผิดชอบหรือแสดงความเป็นห่วงในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปอย่างสิ้นคิด เหอะ!"นี่คุณ จะมาแกล้งอะไรฉันอีกล่ะ แค่นี้สภาพฉันยังน่าเกลียดไม่