บทที่ 11

บทที่ 11

"ยายอ้อย เอ็มร้อยห้าขวด!"

เสียงโหวกเหวกของเฮียธงดังขึ้นในช่วงบ่ายของวันที่แดดร้อนจัดจนหลายคนต้องหาที่หลบเพื่อพักจากงานกลางแจ้ง เฮียธงเองก็เช่นกันถึงจะรวยมีเงินมากมายแต่สำหรับเขางานก็คือส่วนสำคัญในชีวิตที่เขาขาดไม่ได้

ส่วนที่หลบแดดที่ใกล้มากที่สุดในตอนนี้ก็คือร้านขายของยายอ้อย ถึงแม้จะถัดไปอีกสามหลังก็จะถึงบ้านเขาแล้วก็ตาม

"ซื้อน่อยแท้ คนไปไสเบิ่ด" ยายอ้อยยื่นถุงใส่ขวดเครื่องดื่มชูกำลังให้พร้อมเอ่ยถาม

(ซื้อน้อยจัง คนไปไหนหมด)

"ในเมืองมีงานกะเลยให้สุมรถสไลด์ไปซอย เหลือซ่ำนี้ล่ะ" เขาว่าพร้อมชะเง้อหาใครบางคน

(ในเมืองมีงานก็เลยให้พวกรถสไลด์ไปช่วย เหลือแค่นี้แหละ)

ยายอ้อยเห็นถึงความผิดปกติก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขามาหาลูกสาวของเธอ ทว่าในตอนที่อากาศร้อนแบบนี้ข้าวโพดไม่มีทางโผล่ออกมาให้เขาได้เห็นตัวง่าย ๆ อีกอย่างแผลของเธอก็ยังไม่ดีขึ้น จะเดินจะเหินอะไรก็เป็นไปได้ยาก

ยายอ้อยระบายยิ้มก่อนจะเอ่ยบอก "บ่ต้องไปแนมหามันดอก มันนอนเว่น คำแพงเอาข้าวเอาน้ำมาส่งตอนเซ่ากะบ่เห็นลงมาเลยเด้"

(ไม่ต้องไปมองหาหรอก มันนอนกลางวัน คำแพงเอาข้าวเอาน้ำมาให้ตอนเช้ายังไม่เห็นลงมาเลย)

เฮียธงที่โดนจับได้ก็ถึงกลับทำสีหน้าไม่ถูก ต่อให้เขาจะปฏิเสธไปมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเพราะการมาที่นี่ของเขาไม่ใช่เพียงแค่มาหลบแดดหรือซื้อของเท่านั้น เขาเตรียมของฝากมาเพื่อไถ่โทษให้เธอด้วย...

ต่อให้เธอไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบจากเขาแล้ว แต่เฮียธงก็ไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้

เขารู้สึกผิดกับการกระทำสิ้นคิด และไม่ได้อยากรับผิดชอบเพียงแค่เงินแสนให้มันจบไป เพราะเงินนั้นคนอย่างเธอสามารถหามาได้เองอยู่แล้ว

แต่ความจริงใจจากคนทำผิดนี่สิ หากเป็นคนอื่นมันคงหาได้ยาก...

"ซั่นเบาะ"

(งั้นเหรอ)

"มีหยังบ่ล่ะ ข่อยสิบอกมันให้"

(มีอะไรเหรอ ฉันจะบอกมันให้)

"บ่มีหยังดอก กะแค่สิฝากของ..."

(ไม่มีอะไรหรอก แค่จะฝากของ...)

เฮียธงหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างบอบบางของหญิงสาวที่เขากำลังมองหาเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านโดยมีคำแพงช่วยประคองเป็นอย่างดี เธอเองก็หลุดชะงักเช่นเดียวกันที่เห็นว่าเขาอยู่ที่นี่ ทั้งที่ไม่ได้อยากให้เขาเข้ามาเหยียบที่หน้าบ้านของเธอเลยสักนิด ถึงจะเป็นแค่เพียงในฐานะของลูกค้าเธอก็ไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ

หากเขาไม่ซื้อเพียงแค่คนเดียวก็ไม่ได้ทำให้ร้านของเธอเจ๊งหรอก!

"แค่สิฝากของให้ลูกสาวเจ้าเป็นการขอโทษซ่ำนั้นล่ะ"

เฮียธงยื่นถุงบางอย่างให้ยายอ้อยแม้ว่ายังคงมองไปที่หญิงสาวอย่างไม่วางสายตา

เธอได้ยินทุกอย่างชัดเจน แต่ก็เลือกที่จะทำเป็นหูทวนลมเพราะไม่อยากรับของจากคนอย่างเขาเลยสักนิด ต่อให้มันจะแพงสมฐานะดาราเบอร์หนึ่งของเธอก็ตาม

"เอ้า ๆ ขอบใจแทนมันหลายเด้อ" ยายอ้อยรับพร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้กับความใจดีของเฮียธง

เธอจ้องมองการกระทำของเขาและไม่ได้สนใจว่าสิ่งนั้นจะคืออะไร แต่การที่ได้เห็นหน้าระรื่นของเขาในวันนี้มันก็ยิ่งทำให้ความแค้นในใจของเธอลุกโชนขึ้นราวกับสุมไฟ

แต่ก็รู้ดีอยู่แก่ใจ หากต่อว่าไปก็คงจะไร้ประโยชน์

"อย่าลืมกินด้วยล่ะ ที่กรุงเทพไม่มีของแบบนี้ให้กินหรอก"

เขาตะโกนผ่านยายอ้อยไปเพื่อบอกคนด้านหลังที่กำลังยืนมองเขาราวกับมีอะไรจะพูดมากมาย

ข้าวโพดกระตุกยิ้มเล็กน้อยพร้อมแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ เธอเลือกที่จะเดินไปทางด้านหลังบ้านและไม่ตอบรับคำพูดของเขาเลยสักนิด ซึ่งเฮียธงก็พอจะรู้ตัวดีอยู่แล้วว่าต่อให้ทำดีกับเธอมากแค่ไหน สุดท้ายข้าวโพดก็ปฏิเสธความตั้งใจของเขาอยู่ดี

ก็ช่าง... เขาไม่ได้สนใจมากขนาดนั้น

หลังจากงานทุกอย่างเขาของเสร็จสรรพเฮียธงก็กลับเข้ามาพักผ่อนภายในห้องทำงานส่วนตัว โดยที่วันนี้ไม่มีสาว ๆ มาคอยปรนนิบัติให้อย่างเคยนั่นก็เพราะทั้งวันเขาแทบจะไม่มีความต้องการเรื่องนั้นเลยสักนิด แม้ว่าจะเหนื่อยและอยากผ่อนคลายแค่ไหนก็ตาม

เขากลับเขาแค่นั่งจ้องโทรศัพท์เพื่อหาข่าวสารของนางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศไทยอย่าง ข้าวโพด ที่ผ่านมาเขาเคยได้ยินเพียงชื่อเสียงของเธอ ทว่าไม่รู้เลยว่ามีผลงานอะไรบ้างและเพราะอะไรกันที่ทำให้เธอกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดแบบนี้

ดาราที่มีงานท่วมตัวอย่างเธอหากไม่มีความจำเป็นจริง ๆ ก็คงไม่กลับมาซบอกคนที่นี่ได้

"มือที่สาม?" เขาทวนข้อความที่อ่าน

เขาไม่อยากจะเชื่อกับเนื้อความที่อ่านของสำนักข่าวต่าง ๆ ทุกอย่างราวกับการใส่ร้ายป้ายสีอย่างโจ่งแจ้ง แต่กลับไม่มีการออกมาอธิบายของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เธอหายไปจากข่าวนั้นเงียบ ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหนหรือทำอะไรอยู่

ชาวเน็ตโจมตีเธอเข้ามาหลายช่องทาง ถึงแม้ว่าจะมีคนเข้าใจและเข้าข้างเธอบ้างแต่มันก็เป็นเพียงแค่ส่วนน้อยเท่านั้น เธอต้องเจอผลกระทบที่ยากเกินกว่าจะรับมือไหว ทว่าเธอกลับมีรอยยิ้มที่แสดงออกมาเมื่อมาอยู่ที่นี่ เขาไม่รู้เลยว่าเธอใช้ชีวิตอยู่กับโลกมารยาที่โหดร้ายอย่างนั้นได้อย่างไร

นั่นทำให้สิ่งที่เขาเคยพูดกระทบจิตใจของเธอ มันหวนกลับคืนมาในความคิดอีกครั้ง

เธอมาที่นี่ก็เพื่อต้องการพักหัวใจจากเรื่องที่เธอต้องพบเจอมาทั้งหมดต่างหาก...

คืนนั้นเฮียธงเอาแต่คิดเรื่องของเธอจนนอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความรู้สึกอะไรถึงทำให้เขาอยากขอโทษเธอในเรื่องต่าง ๆ ที่เคยมองเธอเป็นคนไม่ดี มองเธอเป็นผู้หญิงที่แสนเย่อหยิ่งเพราะสังคมที่เธอต้องเข้าไปใช้ชีวิตอยู่เพราะเรื่องงาน เขาไม่เคยเข้าใจเลยสักนิด

จวบจนรุ่งเช้าก็ยังคิดไม่ตกกับเรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจ เฮียธงไปซื้อของที่ร้านยายอ้อยอีกครั้ง ทว่าคราวนี้เขากลับไปเจอกับหญิงสาวที่นั่งอยู่บริเวณไม้หินอ่อนหน้าบ้านตามลำพังโดยที่เธอก็รับรู้ถึงการมาของเขา ทว่าก็ไม่ได้หันมาสนใจตามประสาของคนที่ไม่ชอบหน้า

แต่คนที่ไม่ชอบหน้ากัน ก็คงไม่กินของที่เขาอุตส่าห์ตั้งใจซื้อมาฝากหรอก ถูกไหม...

เฮียธงทิ้งตัวนั่งลงตรงหน้าข้าวโพดทั้งที่เธอไม่ได้เชิญชวนเขา หญิงสาวกลอกสายตามองบนก่อนจะพรูลมหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

"อร่อยไหม" เขาเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบ

"ไม่" เธอตอบ

เขาแค่หัวเราะ "ขนาดไม่อร่อยยังกินจะหมดแล้ว ถ้าอร่อยก็คงไปขอร้องให้ฉันซื้อให้เพิ่มแล้วใช่ไหมล่ะ"

"แหวะ อย่าหลงตัวเองหน่อยเลยตาลุงขี้เมา" เธอเบ้ปากพลางกินขนมนั้นไปด้วย

"แล้ว... ขาเป็นยังไงบ้าง"

ข้าวโพดเงียบไป เธอไม่อยากเอ่ยถึงอาการเจ็บปวดให้กับคนที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ฟังเสียเท่าไหร่ อยากจะลืมเรื่องนั้นไปเสียด้วยซ้ำ

"ก็เจ็บเหมือนเดิม" น้ำเสียงเธออ่อนลง

"ถ้าอาการไม่ดีขึ้นฉันพาไปหาหมอได้นะ"

"หึ! เอาเวลาไปให้อีหนูน้อยหนูใหญ่ของลุงเหอะ อย่ามายุ่งกับชีวิตฉันให้มากนักเลย"

สำหรับเขาไม่คิดว่านั่นคือการขับไล่ แต่มันไม่ต่างอะไรจากลูกแมวที่กำลังขู่ฟ่อ ๆ เลยสักนิด ความน่ากลัวยังไม่ถึงครึ่งลูกหมาที่เขาเลี้ยงเอาไว้

"แต่ถ้าเธอมาเป็นอีกหนูของฉันอีกคนก็น่าสนนะ" เฮียธงเลิกคิ้วอย่างยียวน

นั่นยิ่งทำให้ข้าวโพดปรี๊ดแตกกับเขาอีกรอบเพราะมันราวกับเป็นการเหยียดหยามผู้หญิงอย่างเธอ ที่ไม่ได้มีรสนิยมชอบใช้ผู้ชายร่วมกับคนอื่น เธอถลึงตาใส่ก่อนจะหยัดตัวขึ้นเต็มความสูงและลืมความเจ็บไปชั่วขณะ

"นี่! ถ้าไม่ซื้อของก็กลับไปเลยไป คิดเอาไว้แล้วว่าคนอย่างคุณน่ะมันเปลี่ยนนิสัยกะล่อนไม่ได้หรอก"

เฮียธงระเบิดเสียงหัวเราะร่าอย่างชอบใจที่การกลั่นแกล้งของเขาวันนี้นั้นสำเร็จตามอย่างใจหวัง เขาเดินออกไปจากรั้วบ้านเธออย่างสบายใจโดยที่ไม่หันกลับมามองหญิงสาวที่กำลังเดือดดาลกับการกระทำอันไร้ความคิดของเขา

เธอไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าเขาจะกล้ากลับมายียวนเธอได้อีก เพราะเรื่องที่เขาทำเอาไว้ก่อนหน้านี้มันก็เพิ่งจะผ่านไปได้เพียงแค่วันเดียว

ไม่เคยพบเคยเห็นคนที่ไร้สำนึกแบบนี้ มิหนำซ้ำยังกล้ากลับมาสร้างความปวดหัวให้!