บทที่ 6

บทที่ 6

เช้านี้ไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่นักสำหรับข้าวโพดที่ได้นอนเวลาตีสามตรงเป๊ะ นั่นก็เพราะกว่าวงเหล้าของเฮียธงจะเลิกก็ปาเข้าไปตีสามครึ่ง เธอทนฟังจนสลบไสลไปเอง

กระทั่งแม่เข้ามาปลุกในตอนหกโมงตรงให้ไปช่วยเปิดร้าน เพราะว่าเช้านี้แม่จะไปทำบุญกับเหล่าป้า ๆ ยาย ๆ ที่วัดซึ่งไม่ไกลจากตัวบ้านมากนัก และในเช้าที่วุ่นวายแบบนี้หน้าร้านของเธอก็ต้องทำงานแข่งกับเวลาจนไม่มีเวลาให้พัก

ข้าวโพดที่ไม่ค่อยรู้เรื่องราคาของในร้านมากนักก็ขายผิดถูกไปบ้าง คนที่เข้าใจก็ปล่อยผ่าน ทว่าก็มีบางคนที่ไม่พอใจพร้อมสบถด่า ยอมรับตามตรงว่าเธอก็เสียความรู้สึกไม่น้อย

แน่นอนสิ มีคนรักก็ต้องมีคนเกลียดเป็นธรรมดา และเธอก็มองเห็นสายตาเกลียดชังนั้นอย่างชัดเจน

“อันนี้เท่าได๋เกาะจ้า” เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เธอสวมเสื้อยืดธรรมดากับผ้าถุงเพียงเท่านั้น ทว่าความสวยสง่ากลับทะลุเสื้อผ้าที่เธอใส่อย่างน่าแปลก

(อันนี้เท่าไหร่เหรอจ๊ะ)

“สามสิบบาทจ้ะ ใส่ถุงไหม” เธอยิ้ม

“บ่เป็นหยังจ้า” หญิงสาวรับของกลับมา ทว่าสีหน้ากลับดูเหมือนมีคำถาม “เอ่อ… อันนี้ข้าวโพดแม่นบ่?”

(เอ่อ… นี่ข้าวโพดใช่ไหม?)

ข้าวโพดเหลือบตามองคนตรงหน้าอีกครั้ง เธอไม่ได้สงสัยกับคำถามนั้นเพราะการที่เธอเป็นดาราดังก็ต้องมีคนรู้จักเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

อีกอย่างหญิงสาวตรงหน้าก็ดูจะอายุเท่ากันกับเธอ เรื่องการเข้าถึงโซเชียลนั้นคงไม่ใช่ปัญหา

”ใช่ค่ะ“ เธอตอบรับด้วยท่าทีร่าเริง พลางจัดตรงผมให้เรียบร้อยเพราะคิดว่าจะถูกขอถ่ายรูป

“ว่าแล้ว จำเฮาได้บ่ เฮาคำแพงเด้อ เป็นหมู่กันตอนสมัยประถม“

(ว่าแล้ว จำเราได้ไหม เราคำแพงนะ เป็นเพื่อนกันตอนประถม)

ข้าวโพดทำท่าทางนึกคิด ก็จริงอยู่ว่าเธอเพิ่งจะไปอยู่กรุงเทพได้แค่สองปีแต่ระหว่างนั้นเธอก็ไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านนี้ตลอด ตั้งแต่เรียนจบชั้นประถมศึกษาก็เข้าไปเรียนต่อในตัวเมือง กว่าจะได้กลับบ้านก็ช่วงปิดเทอม

ความทรงจำเกี่ยวกับเพื่อนในหมู่บ้านก็แทบจะไม่มี เพราะฉะนั้นคำแพงก็ไม่ได้อยู่ในความคิดของเธอเลย

“คือ… ขอโทษนะจำไม่ได้จริง ๆ ” ใบหน้าของข้าวโพดแสดงความรู้สึกผิดต่อเพื่อนในวัยเด็กที่เธอดันลืมไปเสียสนิท

“บ่เป็นหยังดอก ข้าวโพดกะบ่ค่อยได้อยู่เฮือนถ่อได๋“ คำแพงยิ้มรับ ”แต่ขั่นกลับมาแล้วเหงา อยากเว้านำไผกะบอกเฮาได้เด้อ เฮาว่างตลอดเลย“

(ไม่เป็นไรหรอก ข้าวโพดก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้านเท่าไหร่ แต่ถ้ากลับมาแล้วเหงา อยากคุยกับใครบอกเราได้นะ เราว่างตลอดเลย)

“ได้จริงเหรอ” แววตาของเธอเป็นประกาย ราวกับคนที่เพิ่งได้เพื่อนใหม่ ตั้งแต่เธอกลับบ้านนอกจากพ่อกับแม่แล้วก็ไม่เคยได้คุยกับใครที่ไหนเพื่อเป็นการระบายสิ่งที่ต้องพบเจอในตอนที่อยู่กรุงเทพ

"เป็นหยังสิบ่ได้ล่ะ เฮากะอยากมีหมู่เป็นดาราเด้" คำแพงพูดออกมาอย่างเขินอาย แม้ว่าความจริงแล้วจะเป็นแค่คำพูดหยอกล้อให้ดูน่าขำขันเท่านั้น

(ทำไมถึงจะไม่ได้ล่ะ เราก็อยากมีเพื่อนเป็นดารานะ)

ข้าวโพดหัวเราะคิก พลางพยักหน้ารับ "ได้สิ งั้นเดี๋ยวช่วงบ่ายมาหาเราที่บ้านก็ได้นะ"

คำแพงมองไปรอบ ๆ ร้านก็เห็นว่าตอนนี้กำลังมีผู้คนมากมายที่เข้ามาซื้อของ หากจะคุยตอนนี้คงไม่ใช่เวลาที่สะดวกเท่าไหร่นักอีกอย่างข้าวโพดก็ยังอยู่เฝ้าร้านเพียงคนเดียว

"ให้เฮาซอยบ่ คนหลายเด้ะ" คำแพงยิ้ม

(ให้เราช่วยไหม คนเยอะนะ)

หญิงสาวกวาดสายตามองลูกค้าที่กำลังเลือกซื้อของอยู่ก็พลางถอนหายใจ

"ก็ได้ เรายังขายไม่ค่อยเก่งด้วย" เธอพองแก้ม

"เฮาเข้าใจ ให้ดารามาเฮ็ดงานจังซี่เมื่อได๋มันสิแล้ว" คำแพงแค่นหัวเราะเสียงใส

(เราเข้าใจ ให้ดารามาทำงานแบบนี้เมื่อไหร่มันจะเสร็จ)

ทั้งสองสาวช่วยกันขายของในช่วงเช้าจนลูกค้าเริ่มลดน้อยลง เป็นเวลาเดียวกันกับที่แม่ของเธอกลับมาจากการทำบุญที่วัดพอดีทำให้ข้าวโพดมีเวลาพักผ่อนหลังจากที่รบกับลูกค้ามาตั้งแต่เช้า

"เอ้า สาวคำแพง มาหยังล่ะลูก"

(อ้าว คำแพง มาทำอะไรล่ะลูก)

"มาหาข้าวโพดจ้าแม่ ได้ยินเพิ่นเว้ากันว่ามีดารามาบ้านเฮา คึดไว้แล้วล่ะว่าต้องเป็นข้าวโพด"

(มาหาข้าวโพดจ้าแม่ ได้ยินเขาพูดกันว่ามีดารามาหมู่บ้านเรา คิดเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นข้าวโพด)

"หนูจำเพื่อนไม่ได้เลยแม่" เธอยิ้มเจื่อนให้กับความขี้ลืมของตัวเอง

"กะตั้งโด่นน้อที่บ่ได้พ้อกัน สิไปหาเลาะนำคำแพงบ่ล่ะลูก ไปได้เด้อ"

(ก็ตั้งนานนะที่ไม่ได้เจอกัน จะไปเที่ยวกับคำแพงไหมล่ะลูก ไปได้นะ)

"ไปบ่ มื้อนี้เพิ่นไถนากันเด้ อยากเบิ่งบ่ กรุงเทพซั่วสิบ่มีหยังจังซี่ให้เบิ่งเนาะ" คำแพงเกาะแขนเธอแน่น

(ไปไหม วันนี้เขาไถนากันนะ อยากดูไหม กรุงเทพคงไม่มีอะไรแบบนี้ให้ดูหรอกเนอะ)

ข้าวโพดพยักหน้ารัว นานแล้วเหมือนกันที่เธอไม่ได้เห็นบรรยากาศอะไรแบบนี้ ในเมืองกรุงก็มีแต่รถวิ่งสวนกันไปมาไม่มีอะไรที่ให้ความบันเทิงใจจากธรรมชาติได้เลยแม้แต่นิดเดียว การกลับมาเพื่อพักหัวใจของเธอในครั้งนี้ก็คงต้องเก็บเกี่ยวความสุขเอาไว้ให้ได้มากที่สุด เพราะถ้าหากผ่านช่วงเวลานี้ไปแล้วเธอก็ไม่รู้เลยว่าจะได้กลับมารับบรรยากาศแบบนี้ได้อีกเมื่อไหร่

แค่นึกถึงตอนนั้นหัวใจก็ห่อเหี่ยวจนแทบจะจุกอก

"ไปเลยไหม" ข้าวโพดหันไปถามเพื่อนด้วยท่าทางตื่นเต้น

"สิไปชุดนี้เลยบ่?" คำแพงเลิกคิ้ว พลางมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

(จะไปชุดนี้เหรอ)

คนที่นี่เป็นอะไรชอบมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ แค่แต่งตัวโดดเด่นเกินไปนิดหน่อยไม่เห็นจะผิดแปลกอะไร

"ทำไมเหรอ?" ข้าวโพดย้อนถามก่อนจะก้มมองสำรวจกายแต่งกายของตัวเอง

ก็แค่กระโปรงชีฟองกับเสื้อปาดไหล่เอง ใคร ๆ เขาก็ใส่เป็นแฟชั่นกันทั้งนั้น ไม่เห็นจะน่าแปลก

"ขั่นบ่ย่านมันเปื้อนกะไปโลด" คำแพงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะรู้อย่างไรตัวเองก็ชนะแม่ดาราเมืองกรุงไม่ได้อยู่ดี

(ถ้าไม่กลัวมันเลอะก็ไปเลย)

คำแพงเดินนำออกไปยังหน้าประตูรั้วบ้านก่อนจะขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์อย่างชำนาญแม้ว่าจะใส่ผ้าถุงก็ตาม สำหรับข้าวโพดแล้วก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่เพราะเธอเห็นแม่ทำอยู่บ่อยครั้ง ทั้งยังชื่นชมเสียมากกว่าเพราะหากเป็นเธอคงทำแบบนั้นไม่ได้กลัวว่าผ้าถุงจะเข้าไปพันกับล้อรถ หรือไม่ก็เกี่ยวกับนู่นนี่จนหน้าทิ่มกันพอดี

เธอขึ้นซ้อนอย่าเก้ ๆ กัง ๆ เพราะความยาวของกระโปรงที่ตัวเองใส่อยู่ แต่แม้จะทุลักทุเลไปหน่อยคำแพงก็รอให้ข้าวโพดจัดแจงตัวเองอย่างใจเย็น

"พาไปหาพ่อที่นาได้ไหม" ข้าวโพดยื่นหน้าไปบอก

"กะได้อยู่ แต่มันฮ้อนเด้ ทนได้ติ“

(ก็ได้ แต่มันร้อนนะ ทนได้เหรอ)

"โอ๊ย แค่นี้เองสบายมาก"

คำแพงมุ่งตรงไปยังทุ่งนาด้านหลังหมู่บ้าน ที่ตอนนี้ชาวบ้านกำลังเคร่งเครียดกับการไถนาเพื่อเตรียมหน้าดินสำหรับการปลูกข้าวที่จะมาถึง ในตอนเด็กข้าวโพดเคยเห็นบรรยากาศแบบนี้อยู่ครั้ง ทว่าเมื่อช่วงชีวิตของเธอเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงก็เริ่มห่างเหินจากสิ่งเหล่านี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

กระทั่งวันนี้ที่เธอจะได้กลับมาเห็นด้วยตาของตัวเองอีกครั้ง

แต่ทว่าเจ้ากรรมที่เธอเพิ่งรู้ว่าที่นาของเธอนั้นดันติดกับที่นาของเฮียธง ที่ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดอาเพศอะไรขึ้นเขาถึงได้ลงมาตรวจงานด้วยตัวเอง

มอเตอร์ไซค์ของคำแพงจอดนิ่งสนิท ข้างรถกระบะสีดำยกสูงของเฮียธง ที่เธอรู้ว่าเป็นของเขานั่นก็เพราะสติกเกอร์ที่ติดอยู่ด้านหลังบ่งบอกชื่อโรงสีข้าวอย่างชัดเจน

#ท้ายโรงสีจรัญวงษา #เฮียธงสั่งลุย #พิกัดลับบ้านจันทร์

คิดว่าจะเป็นทำตัวเป็นผู้ใหญ่เหมือนที่ปากต่อว่าเธอฉอด ๆ ที่ไหนได้ก็เป็นแค่เสี่ยทรงเด็กแว้นนี่เอง เหอะ!

"เอ้า เอื้อยข้าวโพด มาหยังอยู่นี่ครับ มันฮ้อนเด้อครับ"

(เอ้า พี่ข้าวโพด มาทำอะไรที่นี่ครับ มันร้อนนะครับ)

เด็กหนุ่มที่มาส่งเธอในวันนั้นเอ่ยทักทายขณะที่กำลังก้าวลงจากมอเตอร์ไซค์ ข้าวโพดส่งยิ้มให้เล็กน้อยเพราะจำหน้าได้เป็นอย่างดี

"พี่มาหาพ่อน่ะ"

"กะว่าแล้ว แต่งโตงามจังซี่เอื้อยคงสิบ่เฮ็ดให้มันเสียผิวดอกครับน้อ" ต้องยิ้มหวานโชว์เหล็กดัดฟันที่เลือกยางเป็นสีรุ้งโชว์ดาราสาวไปหนึ่งที

(ก็แล้วว่า แต่งตัวสวยแบบนี้พี่คงไม่ทำให้มันเสียผิวหรอกครับ)

"มึงเว้านำไผบักต้อง" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังเด็กหนุ่ม

(มึงคุยกับใครไอ้ต้อง)

สายตาของเธอหลุดโฟกัสไปมองที่เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และกว่าที่เธอจะรู้ตัวก็เผลอสำรวจเรือนร่างที่เปลือยท่อนบนของเขาไปเสียหมดแล้ว

ความจริง เธอก็ไม่ได้อยากสายตาเสียเพราะมาจ้องมองอะไรแบบนี้หรอกนะ!

"มองอะไรครับแม่ไฮโซ หุ่นมันเร้าใจกว่าไอ้หนุ่มกรุงเทพเหรอ?"

"อี๋! พูดจาอะไรอุบาทว์มาก"

"ข้าวโพด นั่นเฮียธงเด้ ไปว่าเพิ่นได้จังได๋" คำแพงรีบสะกิดเพื่อนทันที

(ข้าวโพด นั่นเฮียธงนะ ไปว่าเขาได้ยังไง)

"ช่างกล้าเรียกตัวเองว่าเฮีย ฉันก็ไม่เห็นว่าจะต่างจากพวกขี้เหล้าตรงไหนเลย"

"...!"