บทที่ 9

บทที่ 9

รถกระบะยกสูงของเฮียธงจอดนิ่งสนิทที่หน้าร้านขายของประจำหมู่บ้าน ยายอ้อยรีบวิ่งออกมาทันทีเมื่อรู้ว่านั่นคือเฮียธงกับลูกสาวของเธอ คำแพงเอาเรื่องที่ข้าวโพดเกิดอุบัติเหตุมาบอกให้แม่ของเธอรู้ก่อนแล้ว และไม่ลืมที่จะแอบฟ้องด้วยว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็เป็นเพราะเฮียธง

ถ้าหากเขาใจเย็นกับเธออีกสักหน่อย ข้าวโพดก็ไม่ต้องกลายเป็นมัมมี่แบบนี้

"เป็นจั่งได๋แนหล่า เจ็บหลายบ่" แม่ว่าพลางลูบศีรษะลูกสาวอย่างเป็นห่วง

(เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บมากไหม)

เฮียธงที่เดินตามมาที่หลังเขาก็แสดงสีหน้ารู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยที่เป็นต้นเหตุในครั้งนี้ แต่กระนั้นก็ไม่มีใครกล้าต่อว่าเขาได้เท่ากับเธอเลยสักคน

"ขอโทษเด้อแม่ใหญ่อ้อย ข่อยบ่คึดว่ามันสิปานนี้" เขายกมือไหว้ขอโทษอย่างจริงใจ

(ขอโทษนะยายอ้อย ผมไม่คิดว่าจะเป็นหนักขนาดนี้)

หญิงสาวปรายสายตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก ความไม่ได้ตั้งใจของเขามันพรากโอกาสการทำงานหลาย ๆ อย่างของเธอไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าจะหายดีพร้อมทำงานอีกเมื่อไหร่

"หนูเข้าห้องก่อนนะแม่" เธอว่าเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินหายเข้าไปด้านหลังร้าน

เฮียธงมองตามเธอไปจนสุดสายตา ก่อนจะหันกลับมายื่นเงินก้อนเดิมให้กับแม่ของเธอเพื่อเป็นการขอโทษและรับผิดชอบ มันไม่ใช่เงินที่ให้ฟาดหัวใครง่าย ๆ เพราะนี่คือสิ่งที่เขาอยากจะชดใช้ให้กับความคิดน้อยของเขาต่างหาก

ยายอ้อยยกยิ้มเล็กน้อย แม้จะรู้ว่าเงินเหล่านี้ตัวเองก็ไม่ได้ขาดแคลนและมันก็มาแทนที่ความรู้สึกของลูกสาวไม่ได้ แต่เพื่อความสบายใจของเฮียธงเธอก็เลือกที่จะรับไว้โดยไม่ได้โต้ตอบอะไรให้อีกฝ่ายยิ่งเสียกำลังใจ

ถ้าหากเรื่องนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจทำจริง ๆ

"บ่เป็นหยังดอก" ยายอ้อยถอนหายใจ "มันไปเฮ็ดอีหยังให้ คือเฮ็ดกับมันจั่งซี่"

(ไม่เป็นไรหรอก มันไปทำอะไรให้ ถึงได้ทำกับมันแบบนี้)

แม้จะเป็นน้ำเสียงที่ดูนุ่มนวลและใจดี ทว่ามันราวกับเป็นมีดปลายแหลมที่กีดลงกลางอกของเขา

ยิ่งครอบครัวของเธอใจดีกับเขามากแค่ไหน เขาก็ยิ่งคิดว่าการกระทำครั้งนี้ของตัวเองมันช่างเลวร้ายมากเกินไป

"ข้าวโพดกะเว้าหยอกตามประสา ข่อยนี่ล่ะที่บ่ฮู้จักยับยั้งชั่งใจ" เขายอมรับ

(ข้าวโพดก็พูดเล่นไปตามประสา ผมนี่แหละที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ)

"เอา ๆ จังได๋กะรับผิดชอบมันแล้ว ข่อยสิเว้าให้อยู่ดอกว่าอย่าเครียดให้"

(เอาล่ะ ยังไงก็รับผิดชอบแล้ว ฉันจะบอกให้ว่าอย่าไปโกรธเลย)

เขาหลุบสายตาลงเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าอย่างไรเธอก็คงไม่ยอมเรื่องนี้ คนหัวดื้อที่ใจแข็งอย่างเธอไม่มีทางให้อภัยใครง่าย ๆ ยิ่งเป็นเรื่องเลือดตกยางออกมันก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

แต่เธอจะเป็นอะไรก็ช่าง มันไม่ได้สำคัญกับเขาเลยสักนิด เพราะเขาก็ไม่เสียเวลาอันมีค่าของตัวเองมาเพื่อพูดคุยจนกลายเป็นเรื่องทะเลาะกันใหญ่โตกับเธอ

"ซั่นข่อยเมือก่อนเด้อ"

(ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะ)

ยายอ้อยเพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น

ระหว่างทางกลับบ้านเขาเอาแต่นึกถึงเรื่องของเธอ แม้ว่าภายนอกจะดูเหมือนว่าเขาไม่คิดอะไรก็ตาม ความจริงเขาก็อยากรับผิดชอบกับความผิดให้เยอะกว่านี้ แต่ในเมื่อเธอปฏิเสธเขาก็ไม่อาจขัดขวางการตัดสินใจนั้นได้เลยสักนิด ราวกับเธอจะทำให้เขาติดอยู่กับความผิดพลาดของตัวเองโดยที่ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้เลย

เพราะจากนี้ไปแม้แต่หน้าของเธอ เขาก็ไม่จะไม่ได้เห็นอีกต่อไป

"เอื้อยข้าวโพดเป็นได๋แน"

(พี่ข้าวโพดเป็นยังไงบ้าง)

ทันทีที่เฮียธงเดินเข้ามาภายในตัวบ้าน ต้องที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วก็รีบพุ่งตรงเข้ามาถามพี่ชาย

"ย่างเองได่แล้ว บ่เป็นหยังหลายดอก" เขาตอบนิ่ง ๆ

(เดินเองได้แล้ว ไม่เป็นอะไรมากหรอก)

ต้องระบายยิ้มออกอย่างโล่งใจ

"ถามเฮ็ดหยัง มึงมักเขาบ่"

(ถามทำไม ถึงชอบเขาเหรอ)

ต้องส่ายหน้ารัว "บ่แม่นเด้อ กะเอื้อยเพิ่นเป็นฮอดดาราเลยเด่ อีกอย่างกะนิสัยดีเป็นตาฮัก"

(ไม่ใช่นะ ก็พี่เขาเป็นถึงดาราเลยนะ อีกอย่างก็นิสัยดีน่ารักด้วย)

ต้องเอ่ยชมอย่างคนที่ชื่นชอบในตัวตนของอีกฝ่ายโดยที่ไม่ได้คิดจะครอบครองหรือแอบชอบ ใครจะคิดอย่างไรกับข่าวเสียหายที่เป็นกระแสอยู่ตอนนี้ก็ช่าง แต่สำหรับต้องที่ได้เจอกับเธอเพียงครั้งแรกก็ฟันธงได้ทันทีว่าเธอไม่ใช่คนที่จะทำนิสัยแบบนั้นเลยสักนิด

เฮียธงแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"ตาฮัก? มึงบ่เห็นยามมันเว้านำกูติ ตาฮักบ่" เขาเบือนหน้าหนี

(น่ารักเหรอ? มึงไม่เห็นตอนมันคุยกับกูเหรอ น่ารักไหมล่ะ)

ต้องเกาหัวแกรก ๆ ที่พี่ชายของเขากล้าเอาตัวเองเข้ามาเปรียบเทียบ เพราะเห็น ๆ กันอยู่ว่าที่ข้าวโพดพูดจาแบบนั้นก็เพราะเขาเป็นฝ่ายไปยียวนเธอก่อน จนเกิดการถกเถียงแล้วก็ลามมาเป็นเรื่องใหญ่แบบนี้

ต้องไหวไหล่เล็กน้อย

"เพิ่นกะคือสิเลือกปฏิบัติตั๋ว ไผมันบ่น่าไว้ใจกะบ่ต้องไปเฮ็ดดีนำ"

(เขาก็คงจะเลือกปฏิเสธมั้ง ใครมันไม่น่าไว้ใจก็ไม่ต้องไปทำดีด้วย)

"ฮ่วย! มึงว่าให้กูตั๋วนิบักต้อง บักสัส!"

(เห้ย! มึงว่ากูเหรอไอ้ต้อง ไอ้สัส!)

"บ่เด้ล่ะ" ต้องเสียงสูงก่อนจะปลีกตัวเดินออกไปด้านนอกบ้านทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เฮียธงได้แต่สบถด่าตามหลังถึงแม้น้องชายตัวดีจะขี่รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจออกไปก่อนแล้ว เขาเข้ามาพักผ่อนในห้องนอนส่วนตัวก่อนที่ช่วงบ่ายจะต้องออกไปดูงานที่ในตัวเมืองกว่าจะกลับก็ช่วงหัวค่ำพอดี ถึงแม้วันนี้จะมีเรื่องวุ่นวายหลายอย่างแต่คนบ้างานอย่างเขาหยุดพักไม่ได้

ถ้าหากมีคนรู้ใจมาคอยช่วยดูแลงานกิจการของครอบครัวอาจจะทำให้เขาผ่อนเบาภาระลงได้บ้าง

แต่สำหรับเฮียธงการนึกถึงเรื่องนั้นคงเป็นสิ่งที่ผิดมหันต์ แต่ใครสนล่ะ...

คนเราก็มีความคิดที่เปลี่ยนกันได้ตลอดนั่นแหละ

เขากระตุกยิ้มเบา ๆ ให้กับความคิดของตัวเองที่จู่ ๆ ก็กลายเป็นคนให้ค่าความรักขึ้นมาเสียอย่างนั้น แต่ก็แปลกใจตัวเองอยู่ไม่น้อยที่มีบางอย่างทำให้เขาเปลี่ยนไป

"มื้อแลงนี้บ่ต้องตั้งวงถ่ากูเด้ ซั่วกูสิเมือกะค่ำคักแล้ว"

(เย็นนี้ไม่ต้องตั้งวงรอกูนะ กว่ากูจะกลับมาก็ดึกมากแล้ว)

หลังจากที่เขาพักผ่อนจนเต็มที่แล้วก็รีบลงมาสั่งการลูกน้องที่โรงสีข้าวในทันที

"ได้ครับหัวหน้า" ลูกน้องตะโกนตอบกลับมา

เฮียธงกำลังจะก้าวขึ้นรถเขาก็ต้องหยุดชะงักนิ่งราวกับนึกอะไรได้บางอย่างพร้อมหันไปสั่งการลูกน้องเสียงเข้ม

"อย่าเสียงดังเด้อ ขั่นเป็นไปได่กะสะแตกค่อย ๆ เกรงใจสุมไทบ้านเพิ่น"

(อย่าเสียงดังนะ ถ้าเป็นไปได้ก็ดื่มกันเงียบ ๆ เกรงใจชาวบ้านเขา)

คราวนี้เป็นฝ่ายลูกน้อยที่นิ่งอึ้ง เพราะไม่เคยได้ยินคำว่าเกรงใจชาวบ้านหลุดออกมาจากปากของเฮียธงเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาดูแปลกไปจนจับสังเกตได้ ทว่าก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถามถึงความผิดปกตินั้นเลย

เขากลัวว่าเสียงที่ไม่น่าอภิรมย์มันจะไปรบกวนการพักผ่อนของคนป่วยเข้าจะวุ่นวายเอาต่างหาก

ไม่ได้มีอะไรนอกเหนือกว่านี้จริง ๆ !