تسجيل الدخولمشاركة
Chapter 07 : เฮียหวงจริงหรอ
تاريخ النشر:
2026-10-06 17:34:22ตอนที่ 7
เฮียหวงจริงหรือเปล่า คำพูดของโซ่ยังคงวนอยู่ในหัวของรดาตลอดทางกลับบ้าน “เพราะเฮียเพิ่งเริ่มชอบบทนี้” เป็นประโยคที่ฟังดูเหมือนคำพูดเล่น ๆ ของเขา แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงเอากลับมาคิดซ้ำอยู่หลายครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้โซ่ก็พูดจาหยอดเธอแบบนี้อยู่ตลอด และเธอเองก็มักจะปล่อยผ่านโดยไม่ใส่ใจ ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไปเล็กน้อย อาจเพราะตอนที่เขาพูด เขาไม่ได้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนทุกครั้ง หรืออาจเป็นเพราะมือของเขาที่ยังจับมือเธออยู่ในตอนนั้นทำให้คำพูดธรรมดา ๆ ฟังดูจริงจังกว่าที่ควรจะเป็น คืนนั้นรดานอนอยู่บนเตียงในห้องนอนของตัวเอง แสงไฟหัวเตียงส่องลงบนหนังสือที่เปิดค้างอยู่ แต่เธอกลับไม่ได้อ่านแม้แต่บรรทัดเดียว โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวสั่นขึ้นหนึ่งครั้ง เธอเหลือบมองหน้าจอแล้วเห็นข้อความจากโซ่ So: ถึงบ้านหรือยังครับ รดาพิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ Rada: ถึงแล้วค่ะ ไม่ถึงครึ่งนาที ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา So: ดีครับ ตามด้วยอีกข้อความ So: วันนี้ขอบคุณที่จับมือเฮียนะ รดานิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบ Rada: ก็ต้องจับไม่ใช่เหรอคะ ไม่งั้นคนอื่นจะเชื่อได้ยังไง So: อ๋อ เฮียนึกว่าหนูอยากจับ รดาอ่านข้อความแล้ววางโทรศัพท์คว่ำลงทันทีโดยไม่ตอบอะไรอีก แต่เพียงไม่กี่วินาที โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง So: เขินเหรอครับ? เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนตอบกลับไปเพียงคำเดียว Rada: รำคาญค่ะ ทางฝั่งโซ่ที่นั่งอยู่บนโซฟาในร้านหลังปิดร้านแล้วถึงกับหัวเราะออกมา เขาไม่ได้รู้สึกโกรธแม้แต่น้อย กลับรู้สึกสนุกทุกครั้งที่สามารถทำให้เด็กสาวนิ่ง ๆ อย่างรดาหลุดอาการได้ แม้จะเป็นเพียงการตอบกลับสั้น ๆ ก็ตาม เขาเลื่อนอ่านข้อความไปมา ก่อนจะกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ของเธอโดยไม่รู้ตัว แล้วก็รีบล็อกหน้าจอเหมือนจับได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ “เอาแล้วไงไอ้โซ่…” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนทิ้งตัวพิงโซฟาแล้วถอนหายใจยาว เรื่องนี้ชักไม่เหมือนแผนที่เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เช้าวันจันทร์ รดาเดินเข้ามาในโรงเรียนตามปกติ บรรยากาศในช่วงก่อนเข้าเรียนเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของนักเรียนที่กำลังทยอยเข้าห้องเรียน เธอเดินผ่านกลุ่มเพื่อนของตัวเองไปอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะหยุดเมื่อเห็นใครบางคนยืนรออยู่ตรงทางเดินด้านหน้า เป็นรุ่นพี่คนเดิม รดาถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปหา “พี่มาทำไมคะ?” “พี่มารอรดา” “หนูเคยบอกแล้วนะคะว่าไม่ต้องรอ” “พี่แค่อยากคุยด้วย” “แต่หนูไม่อยากคุยค่ะ” ชายหนุ่มเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น “คนเมื่อวันนั้น… เป็นแฟนรดาจริง ๆ เหรอ?” รดามองเขานิ่ง ๆ ก่อนตอบ “ค่ะ” “แต่เขาดูโตกว่ารดามาก” “แล้วไงคะ?” “พี่แค่เป็นห่วง” “ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ” เธอกำลังจะเดินผ่านไป แต่เขากลับเรียกเอาไว้ “รดา” เธอหยุดแต่ไม่ได้หันกลับไป “ถ้าพี่ไม่ยอมแพ้ล่ะ?” รดาหันกลับมามองเขา สีหน้าของเธอยังคงสงบเหมือนเดิม “ก็เรื่องของพี่ค่ะ” จากนั้นเธอก็เดินเข้าห้องเรียนโดยไม่หันกลับไปอีก แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ บทสนทนานั้นไม่ได้มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน เพื่อนสนิทของรดาที่เพิ่งเดินมาถึงพอดีมองตามชายหนุ่ม ก่อนรีบเดินเข้าไปหารดา “เดี๋ยวนะ รดา… แกมีแฟนแล้วจริงเหรอ?” รดาชะงัก “เอ่อ…” “เมื่อวานพี่เขาเล่าให้ฉันฟังว่าเห็นแกเดินจับมือกับผู้ชายออกจากร้านสักด้วย” รดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “มีค่ะ” เพื่อนทำตาโต “จริงเหรอ! แล้วเขาเป็นใคร?” “ช่างสัก” “ช่างสัก?” “ค่ะ” “หล่อไหม?” รดานิ่งไปหนึ่งจังหวะ ก่อนตอบตามความจริง “หล่อค่ะ” เพื่อนหัวเราะทันที “โอ๊ย! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย คนอย่างแกมีแฟนกับเขาด้วย!” รดาไม่ได้ตอบ เพียงเดินเข้าห้องเรียนไป แต่ในใจกลับนึกถึงใบหน้าของคนที่ถูกพูดถึงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ทางด้านโซ่เองก็ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนเลย เขายังคงทำงานตามปกติจนกระทั่งช่วงบ่าย โทรศัพท์ของเขามีข้อความเข้ามา Rada: เฮีย So: ครับแฟน Rada: เย็นนี้ว่างไหมคะ โซ่ที่กำลังเตรียมอุปกรณ์อยู่ถึงกับหยุดมือ So: ว่างครับ Rada: มารับหนูได้ไหมคะ เขาอ่านข้อความซ้ำสองรอบเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้อ่านผิด ก่อนจะยิ้มออกมา So: ได้ครับ Rada: ห้าโมงนะคะ So: ครับ โซ่ล็อกโทรศัพท์แล้วเดินไปมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแค่รดาขอให้ไปรับถึงกับทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นขนาดนี้ แต่แทนที่จะหาคำตอบ เขากลับหยิบกุญแจรถขึ้นมาแล้วบอกลูกน้องในร้านว่าจะออกไปข้างนอกช่วงเย็น ห้าโมงตรง รถของโซ่จอดอยู่หน้าโรงเรียน เขานั่งรออยู่ในรถพร้อมเปิดเพลงคลอเบา ๆ จนกระทั่งเห็นรดาเดินออกมาจากประตูโรงเรียนพร้อมเพื่อนอีกสองคน เธอหันมองซ้ายขวาก่อนจะเห็นรถของเขา จากนั้นจึงเดินตรงเข้ามา ทันทีที่เปิดประตูรถ รดาก็ขึ้นมานั่งข้างคนขับ “รอนานไหมคะ?” “ไม่นานครับ” โซ่หันไปมองเธอแล้วชะงักไปเล็กน้อย “วันนี้น่ารักนะ” “ขอบคุณค่ะ” “ไม่ถามหน่อยเหรอว่าทำไมเฮียชม?” “ทำไมคะ?” “เพราะคิดถึงครับ” รดาหันมามองเขา ก่อนหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง “เฮียพูดแบบนี้กับทุกคนไหมคะ?” “เมื่อก่อนใช่ครับ” “แล้วตอนนี้ล่ะ?” โซ่ยิ้มบาง ๆ ก่อนสตาร์ตรถ “ตอนนี้พูดกับแฟนคนเดียว” รดาไม่ได้ตอบ แต่โซ่เห็นเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างว่าเธอกำลังยิ้มบาง ๆ รถแล่นออกจากหน้าโรงเรียนไปได้ไม่นาน โซ่ก็สังเกตว่ารดาเงียบผิดปกติ เขาเหลือบมองเธอเป็นระยะ ก่อนถามขึ้น “มีอะไรหรือเปล่า?” “ไม่มีค่ะ” “แน่ใจ?” “ค่ะ” “แล้วทำไมวันนี้ถึงให้เฮียมารับ?” รดาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบ “อยากให้เฮียช่วยอะไรหน่อยค่ะ” “อะไรครับ?” “พรุ่งนี้เฮียมารับหนูอีกได้ไหม?” โซ่เลิกคิ้ว “ได้สิครับ” “แล้ว…” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “พรุ่งนี้ช่วยไปเจอพี่เขาหน่อยได้ไหมคะ?” โซ่กำพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ได้ครับ” “จริงนะคะ?” “จริงครับ” “ไม่ลำบากเหรอ?” “ไม่เลย” เขาหันไปมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงติดเล่น “แฟนทั้งคน จะให้เฮียปล่อยให้โดนตามจีบอยู่คนเดียวได้ยังไง” รดาหันมามองเขา “เฮียหวงหนูเหรอคะ?” คำถามนั้นทำให้โซ่เงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ตอบทันที เพราะเป็นครั้งแรกที่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า… สิ่งที่กำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ยังเป็นแค่การเล่นบทแฟนอยู่หรือเปล่า สุดท้ายเขายิ้มบาง ๆ แล้วตอบกลับไป “ถ้าเฮียบอกว่าหวง… หนูจะเชื่อไหมครับ?” รดาสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง “ไม่รู้ค่ะ” โซ่หัวเราะเบา ๆ แต่ครั้งนี้ไม่มีคำหยอดต่อ เพราะในใจของเขากำลังมีคำตอบอยู่แล้วว่า เขาเริ่มหวงเธอจริง ๆ
أحدث فصل
เฮียโซ่ช่างสัก Chapter 13 : วันที่เฮียไม่อยู่
หลังจากวันที่โซ่ยอมรับกับตัวเองตรง ๆ ว่าเขาหวงรดา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เหมือนจะเปลี่ยนไปอีกนิด ไม่ใช่เพราะมีใครตั้งใจทำให้มันหวานขึ้น แต่เป็นเพราะต่างคนต่างเริ่มคุ้นเคยกับการมีอีกคนอยู่ในชีวิตมากขึ้น จากเดิมที่รดาเคยเป็นฝ่ายรอข้อความของเขา ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายส่งข้อความมาก่อนบ่อยขึ้น ส่วนโซ่เองก็เริ่มรู้ว่าช่วงเวลาไหนที่เธอเลิกเรียน ชอบดื่มอะไร ไม่ชอบกินอะไร และแม้กระทั่งเวลาที่เธอเหนื่อย เธอมักจะตอบข้อความสั้นกว่าปกติแค่ไหนมันเป็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีใครบอกให้จำ แต่เขากลับจำได้เองโดยไม่รู้ตัวเช้าวันหนึ่ง ขณะที่โซ่กำลังเตรียมอุปกรณ์ในร้าน โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นบนโต๊ะRada: วันนี้หนูเลิกเร็วค่ะโซ่ยกยิ้มทันทีSo: แล้วจะมาหาเฮียไหมครับครั้งนี้เธอไม่ได้ตอบทันทีเหมือนทุกครั้ง ผ่านไปเกือบสิบนาทีข้อความจึงเด้งขึ้นมาRada: ถ้าเฮียไม่ยุ่งSo: ต่อให้ยุ่งก็อยากให้มาRada: งั้นหนูไปค่ะโซ่กำลังจะพิมพ์ตอบ แต่ลูกค้าคนแรกของวันก็เดินเข้าร้านเสียก่อน เขาจึงวางโทรศัพท์ลงแล้วหันไปทำงานตามปกติ ทว่าตลอดทั้งวันอารมณ์ของเขากลับดีเป็นพิเศษจนเพื่อนร่วมร้านสังเกตได้“วันนี้มึงยิ้มอะไรนักหนา?”
เฮียโซ่ช่างสัก Chapter 11 : หวงโดยไม่รู้ตัว
เช้าวันต่อมา โซ่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆ ทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะปิดร้านเสร็จก็ดึกกว่าปกติ แต่พอลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาทำกลับไม่ใช่การหยิบโทรศัพท์เช็กตารางงานเหมือนทุกวัน หากเป็นการเปิดดูข้อความล่าสุดจากรดาที่ส่งมาตั้งแต่เมื่อคืน ชายหนุ่มอ่านข้อความสั้น ๆ นั้นซ้ำอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว คำว่า “ค่ะ แฟน” ที่เธอส่งกลับมาไม่ได้มีอะไรหวือหวาเลย แต่กลับทำให้เขาอารมณ์ดีตั้งแต่ยังไม่ลุกจากเตียงโซ่วางโทรศัพท์ลงบนอกแล้วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหัวเราะให้กับตัวเอง“เป็นเอามากแล้วกู…”เมื่อก่อนเขาไม่เคยเข้าใจคนที่เอาแต่เช็กโทรศัพท์เพราะรอข้อความจากใครสักคนเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ตัวเองกลับกลายเป็นหนึ่งในนั้นอย่างสมบูรณ์แบบ และที่น่าหนักใจกว่านั้นคือเขาไม่ได้รู้สึกรำคาญตัวเองแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกว่าการมีใครสักคนให้คิดถึงตั้งแต่ตื่นนอนทำให้เช้าวันธรรมดาน่าใช้ชีวิตขึ้นมาอย่างประหลาดยังไม่ทันที่เขาจะได้ลุกไปอาบน้ำ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้งRada: ตื่นหรือยังคะโซ่ยิ้มทันทีSo: ตื่นแล้วครับ กำลังคิดถึงแฟนอยู่เลยอีกฝั่งอ่านข้อความอย่างรวดเร็ว ก่อนตอบกลับมาRada: โกหกSo: จริงค
เฮียโซ่ช่างสัก Chapter 11 : แฟนที่เริ่มติดกัน
หลังจากวันที่ตกลงเป็นแฟนกันจริง ๆ ชีวิตของโซ่ก็เหมือนจะมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป ทั้งที่ตารางชีวิตของเขายังคงเหมือนเดิม ตื่นเช้า เปิดร้าน รับลูกค้า สักงานตามนัด เก็บร้านตอนค่ำ แล้วกลับบ้าน แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือโทรศัพท์ที่เมื่อก่อนแทบไม่มีความหมาย กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาเผลอหยิบขึ้นมาดูทุกไม่กี่นาที เพียงเพราะอยากรู้ว่าอีกคนจะส่งข้อความมาหรือยังและวันนี้ก็เช่นกันชายหนุ่มนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ในร้านสัก มือหนึ่งกำลังจัดอุปกรณ์ ส่วนอีกมือวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเขาเหลือบมองหน้าจอเป็นระยะ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่รดาจะต้องทักมาตั้งแต่เช้า“มึงจะมองอีกกี่รอบวะ โทรศัพท์มันไม่ท้องหรอก”เสียงของเพื่อนช่างสักที่กำลังจัดของอยู่ไม่ไกลทำให้โซ่เงยหน้าขึ้น เขาขมวดคิ้วก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้าน“กูไม่ได้รอใคร”“กูยังไม่ได้ถามเลยว่ามึงรอใคร”โซ่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้เต็ม ๆ เขากดเปิดหน้าจออีกครั้ง แล้วก็พบว่าไม่มีข้อความใหม่จริง ๆ อย่างที่คิด ชายหนุ่มถอนหายใจพร้อมเอนหลังพิงเก้าอี้ พยายามทำเหมือนไม่ได้สนใจอะ
เฮียโซ่ช่างสัก Chapter 10 : เดตแรกของแฟนปลอม
หลังจากข้อความ คิดถึงค่ะ ถูกส่งออกไป รดาก็วางโทรศัพท์ลงข้างหมอนทันที เธอไม่ได้คิดว่าตัวเองจะรู้สึกอะไรกับการส่งข้อความสั้น ๆ แบบนั้น เพียงแต่ตอนที่นิ้วพิมพ์คำว่า คิดถึง ลงไป มันกลับเป็นคำที่ตรงกับความรู้สึกในตอนนั้นมากที่สุด เธอไม่ได้คิดถึงเขาเพราะต้องการแสดงให้ใครเห็น ไม่ได้คิดถึงเพราะต้องการให้ผู้ชายที่ตามจีบเลิกยุ่ง และไม่ได้คิดถึงเพราะยังอยู่ในบทบาทแฟนปลอม ๆ อีกแล้ว ความจริงที่น่าประหลาดก็คือ เธอเพียงแค่คิดถึงโซ่ขึ้นมาจริง ๆ เท่านั้นทางด้านคนที่ได้รับข้อความกลับไม่สามารถนอนได้ง่าย ๆ โซ่นอนมองหน้าจออยู่พักใหญ่ก่อนเปิดอ่านข้อความนั้นซ้ำเป็นรอบที่ไม่รู้เท่าไหร่ รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้นทุกครั้งที่อ่าน โดยเฉพาะคำว่า คิดถึงค่ะ ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกเติมเต็มอย่างประหลาด เขาเคยได้รับข้อความหวาน ๆ จากผู้หญิงมามากมาย แต่ไม่เคยมีข้อความไหนทำให้รู้สึกดีเท่านี้มาก่อน อาจเพราะคนที่ส่งคือรดา เด็กสาวที่เขาเคยคิดว่าเย็นชาและไม่สนใจเขาเลยสักนิด “คิดถึงเฮียเหรอ…” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับไปSo: เฮียก็คิดถึงครับหลังจากนั้นไม่มีข้อความตอบกลับมาอีก โซ่จึงวางโทรศัพท์
เฮียโซ่ช่างสัก Chapter 09 : จากแฟนจำเป็นสู่แฟนจริง
ตอนที่ 9 จากแฟนจำเป็นสู่แฟนจริงหลังจากคำว่า “ค่ะ” หลุดออกจากปากของรดา ทั้งสองคนก็ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟริมถนนโดยไม่มีใครพูดอะไรต่ออยู่พักใหญ่ เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมาดังเป็นระยะ เสียงผู้คนจากร้านอาหารใกล้ ๆ ลอยมาตามลม แต่สำหรับโซ่แล้ว สิ่งเหล่านั้นแทบไม่ได้เข้ามาอยู่ในความสนใจเลย เขายังคงมองมือของตัวเองที่กำลังจับมือรดาอยู่ และอดไม่ได้ที่จะคิดว่ามือคู่นี้เมื่อไม่กี่วันก่อนยังเป็นเพียงมือของลูกค้าคนหนึ่งที่เข้ามาในร้าน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นมือของแฟนเขาไปแล้วจริง ๆ“เฮีย”เสียงของรดาทำให้เขาเงยหน้าขึ้น“ครับ?”“เรากลับกันได้หรือยังคะ?”โซ่หลุดหัวเราะเบา ๆ “ได้ครับ” เขาปล่อยมือเธออย่างเสียดายเล็ก ๆ ก่อนเดินไปทางรถ “แต่เฮียมีคำถาม”“อะไรคะ?”“ตอนนี้เราเป็นแฟนกันจริง ๆ แล้วใช่ไหม?”รดาหยุดเดินแล้วหันมามองเขา “ก็เมื่อกี้หนูตอบตกลงไปแล้วค่ะ”“เฮียอยากได้ยินอีกครั้ง”“ทำไมคะ?”“อยากฟังครับ”รดามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างชัดเจน “ค่ะ เราเป็นแฟนกันจริง ๆ แล้ว”เพียงประโยคเดียวก็ทำให้คนที่เคยมีคำพูดหวาน ๆ ให้ผู้หญิงฟังได้แทบทุกสถานการณ์ยิ้มกว้างจนปิดไม่มิด โซ่พยักหน้าเหมือนกำลังยืนยันกั
เฮียโซ่ช่างสัก Chapter 08 : แฟนจริงๆ ได้ไหม
ตอนที่ 8 แฟนจริง ๆ ได้ไหมเช้าวันถัดมา โซ่ใช้เวลานานกว่าปกติในการเลือกเสื้อผ้า ทั้งที่วันนี้เขาไม่ได้มีนัดสักกับลูกค้าคนสำคัญ ไม่ได้มีงานถ่ายแบบ หรือมีธุระอะไรที่ต้องแต่งตัวเป็นพิเศษ สิ่งเดียวที่แตกต่างจากทุกวันคือช่วงเย็นเขาต้องไปรับรดาที่โรงเรียนและไปพบผู้ชายที่ตามจีบเธอ และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เรื่องแค่นี้กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะไปพบคนสำคัญของตัวเอง โซ่ยืนมองตัวเองในกระจกอยู่พักหนึ่งก่อนหยิบเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มมาสวมทับเสื้อยืดเรียบ ๆ แล้วจัดทรงผมให้เข้าที่ “ไม่ได้ไปแข่งกับใครนะโซ่” เขาพูดกับตัวเอง “แค่ไปช่วยแฟน” พูดจบก็หยุดไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มออกมา เพราะคำว่า แฟน ที่หลุดออกจากปากนั้นฟังดูเป็นธรรมชาติเกินกว่าจะเรียกว่าการแสดงเสียแล้วช่วงบ่ายที่ร้านค่อนข้างยุ่ง โซ่ต้องสักงานต่อเนื่องจนแทบไม่มีเวลาพัก แต่ระหว่างนั้นโทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมาเป็นระยะ เมื่อหยิบขึ้นมาดู เขากลับพบเพียงข้อความจากรดาสั้น ๆ ว่า วันนี้หนูเลิกเรียนห้าโมงนะคะ เขาตอบกลับทันทีว่า ครับ เฮียไปรับ แล้ววางโทรศัพท์ลง ทว่าผ่านไปไม่ถึงห้านาที เขาก็หยิบขึ้นมาเปิดอ่านข้อความนั้นอีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผล ลูกค้าที
قد تعجبك أيضًا
ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่219.8K وجهات النظرBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด194.7K وجهات النظرนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย72.2K وجهات النظرหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา336.0K وجهات النظرบ่วงรักรอยบาป [NC-20+]
พลับพลึงดำ403 وجهات النظرนายหัวคชา (NC 20+)
ผัดบวบ68 وجهات النظرเถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง
คุณธิดา10 وجهات النظرพี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]
มนต์ศิขริน115 وجهات النظر
