Todos los capítulos de เฮียโซ่ช่างสัก: Capítulo 1 - Capítulo 10

ตอนที่ 2ไม่กลัวช่างเหรอเสียงเพลงจากลำโพงตัวเล็กยังคงดังคลอเบา ๆ ภายในร้านในช่วงบ่าย แสงแดดลอดผ่านกระจกหน้าร้านตกกระทบพื้นไม้เป็นแนวยาว ฝุ่นละอองเล็ก ๆ ลอยอยู่ในอากาศอย่างเชื่องช้า โซ่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสบาย ๆ ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะขณะเลื่อนดูตารางนัดหมายของลูกค้าไปเรื่อย ๆ แต่แทนที่จะสนใจรายชื่อในหน้าจอ เขากลับเผลอหยุดอยู่ตรงชื่อหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าRada — Follow-upชายหนุ่มยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคอ เขาไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังสนใจอะไรนักหนา ทั้งที่รดาเป็นเพียงลูกค้าคนหนึ่งที่เพิ่งมาที่ร้านครั้งแรก และเขาเองก็เจอลูกค้าสวย ๆ อยู่แทบทุกวัน แต่เด็กผู้หญิงคนนี้กลับติดอยู่ในความคิดอย่างน่าหงุดหงิด ราวกับมีอะไรบางอย่างค้างคาอยู่ในใจ“มึงยิ้มอะไรของมึงวะ”เสียงเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ไกลทำให้โซ่เงยหน้าขึ้น เขามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าปกติ ก่อนจะคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ “ไม่ได้ยิ้ม” เขาตอบหน้าตาย แต่เพื่อนกลับหัวเราะทันที เพราะเห็นชัดเต็มตาว่าเมื่อครู่คนที่บอกว่าไม่ได้ยิ้มกำลังนั่งยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า“สาวอีกแล้วล่ะสิ”“ลูกค้า”“ลูกค้าคนไหนทำให้มึงนั่งมองตารางนัด

ตอนที่ 4ถ้าเฮียจีบจริง หนูจะว่าอะไรไหม?คำถามของโซ่ยังค้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางเสียงเพลงเบา ๆ จากลำโพงในร้านกาแฟและเสียงแก้วกระทบจานของโต๊ะข้าง ๆ รดานั่งนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจับแก้วกาแฟหยุดชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา เหมือนกำลังคิดว่าคำพูดเมื่อครู่นั้นเป็นเพียงหนึ่งในมุกแพรวพราวของช่างสักหนุ่ม หรือเขาหมายความตามนั้นจริง ๆโซ่เองก็ไม่ได้เร่งคำตอบ เขาเพียงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ อย่างคนที่มั่นใจในตัวเองพอสมควร ปกติเขามักเป็นฝ่ายพูดจนผู้หญิงตรงหน้าทำอะไรไม่ถูก แต่กับเด็กคนนี้กลับแตกต่างออกไปทุกครั้ง เพราะไม่ว่าเขาจะหยอดไปกี่ประโยค รดาก็ยังคงนั่งจิบกาแฟด้วยสีหน้าสงบนิ่งราวกับคำหวานเหล่านั้นเป็นเพียงเสียงเพลงประกอบในร้าน“ก็ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ”คำตอบเรียบ ๆ ทำให้โซ่เลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง “แปลว่าเฮียจีบได้?”“หนูไม่ได้พูดแบบนั้นค่ะ”“แต่ก็ไม่ได้ห้าม”“ก็ไม่ได้ห้ามค่ะ”รอยยิ้มของโซ่กว้างขึ้นทันที เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบเพื่อซ่อนสีหน้าตัวเอง แต่ก็ปิดไม่มิดอยู่ดี ความรู้สึกบางอย่างคล้ายกับกำลังเล่นเกมที่ยิ่งเล่นยิ่งสนุก ทั้งที่คนตรงหน้า

ตอนที่ 6 แฟนเฮียวันแรกเช้าวันถัดมา โซ่ตื่นเร็วกว่าปกติทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะปิดร้านก็เกือบเที่ยงคืน เขานอนกลิ้งอยู่บนเตียงพักใหญ่ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูโดยไม่รู้ตัว หน้าจอยังคงค้างอยู่ที่บทสนทนากับรดา ข้อความสุดท้ายที่เขาส่งไปเมื่อคืนคือ โอเคครับแฟน ส่วนอีกฝ่ายอ่านแล้วไม่ตอบกลับมาอีกเลย โซ่จ้องข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนคนบ้าแล้ววางโทรศัพท์ลงบนหน้าอก “เป็นแฟนวันแรกก็โดนเมินแล้วกู” เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ถึงจะพูดแบบนั้น รอยยิ้มกลับไม่หายไปจากใบหน้าเลยสักนิดปกติโซ่ไม่เคยพิถีพิถันกับการแต่งตัวขนาดนั้น หากต้องเปิดร้าน เขามักคว้าเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์มาใส่แล้วก็ออกจากบ้าน แต่เช้าวันนี้เขากลับยืนอยู่หน้ากระจกนานกว่าปกติ หยิบเสื้อออกมาสองสามตัวแล้วลองทาบกับตัวเองก่อนจะเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็เลือกเสื้อเชิ้ตสีดำพอดีตัวกับกางเกงยีนส์เรียบ ๆ จัดผมให้เข้าที่ ใส่น้ำหอมเพิ่มอีกนิด แล้วมองตัวเองในกระจกด้วยสีหน้าพอใจ “ไม่ได้แต่งให้ใครนะ” เขาพูดกับตัวเอง “แค่วันนี้มีแฟน” แล้วก็เงียบไปสองวินาที ก่อนจะหลุดหัวเราะกับข้ออ้างของตัวเองเมื่อมาถึงร้าน โซ่เปิดประ

ตอนที่ 8 แฟนจริง ๆ ได้ไหมเช้าวันถัดมา โซ่ใช้เวลานานกว่าปกติในการเลือกเสื้อผ้า ทั้งที่วันนี้เขาไม่ได้มีนัดสักกับลูกค้าคนสำคัญ ไม่ได้มีงานถ่ายแบบ หรือมีธุระอะไรที่ต้องแต่งตัวเป็นพิเศษ สิ่งเดียวที่แตกต่างจากทุกวันคือช่วงเย็นเขาต้องไปรับรดาที่โรงเรียนและไปพบผู้ชายที่ตามจีบเธอ และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เรื่องแค่นี้กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะไปพบคนสำคัญของตัวเอง โซ่ยืนมองตัวเองในกระจกอยู่พักหนึ่งก่อนหยิบเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มมาสวมทับเสื้อยืดเรียบ ๆ แล้วจัดทรงผมให้เข้าที่ “ไม่ได้ไปแข่งกับใครนะโซ่” เขาพูดกับตัวเอง “แค่ไปช่วยแฟน” พูดจบก็หยุดไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มออกมา เพราะคำว่า แฟน ที่หลุดออกจากปากนั้นฟังดูเป็นธรรมชาติเกินกว่าจะเรียกว่าการแสดงเสียแล้วช่วงบ่ายที่ร้านค่อนข้างยุ่ง โซ่ต้องสักงานต่อเนื่องจนแทบไม่มีเวลาพัก แต่ระหว่างนั้นโทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมาเป็นระยะ เมื่อหยิบขึ้นมาดู เขากลับพบเพียงข้อความจากรดาสั้น ๆ ว่า วันนี้หนูเลิกเรียนห้าโมงนะคะ เขาตอบกลับทันทีว่า ครับ เฮียไปรับ แล้ววางโทรศัพท์ลง ทว่าผ่านไปไม่ถึงห้านาที เขาก็หยิบขึ้นมาเปิดอ่านข้อความนั้นอีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผล ลูกค้าที

หลังจากข้อความ คิดถึงค่ะ ถูกส่งออกไป รดาก็วางโทรศัพท์ลงข้างหมอนทันที เธอไม่ได้คิดว่าตัวเองจะรู้สึกอะไรกับการส่งข้อความสั้น ๆ แบบนั้น เพียงแต่ตอนที่นิ้วพิมพ์คำว่า คิดถึง ลงไป มันกลับเป็นคำที่ตรงกับความรู้สึกในตอนนั้นมากที่สุด เธอไม่ได้คิดถึงเขาเพราะต้องการแสดงให้ใครเห็น ไม่ได้คิดถึงเพราะต้องการให้ผู้ชายที่ตามจีบเลิกยุ่ง และไม่ได้คิดถึงเพราะยังอยู่ในบทบาทแฟนปลอม ๆ อีกแล้ว ความจริงที่น่าประหลาดก็คือ เธอเพียงแค่คิดถึงโซ่ขึ้นมาจริง ๆ เท่านั้นทางด้านคนที่ได้รับข้อความกลับไม่สามารถนอนได้ง่าย ๆ โซ่นอนมองหน้าจออยู่พักใหญ่ก่อนเปิดอ่านข้อความนั้นซ้ำเป็นรอบที่ไม่รู้เท่าไหร่ รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้นทุกครั้งที่อ่าน โดยเฉพาะคำว่า คิดถึงค่ะ ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกเติมเต็มอย่างประหลาด เขาเคยได้รับข้อความหวาน ๆ จากผู้หญิงมามากมาย แต่ไม่เคยมีข้อความไหนทำให้รู้สึกดีเท่านี้มาก่อน อาจเพราะคนที่ส่งคือรดา เด็กสาวที่เขาเคยคิดว่าเย็นชาและไม่สนใจเขาเลยสักนิด “คิดถึงเฮียเหรอ…” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับไปSo: เฮียก็คิดถึงครับหลังจากนั้นไม่มีข้อความตอบกลับมาอีก โซ่จึงวางโทรศัพท์