อยากรู้ความจริง

ภาวินยังคงพยายามเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ แต่ในเมื่อมีโอกาสเขาก็ไม่พลาดที่จะถามเกี่ยวกับพ่อของภีม

"แล้วพ่อของน้องภีมล่ะครับ"

ป้าจันทร์เงียบไปชั่วครู่ ราวกับกำลังคิดหาคำพูดที่เหมาะสม ก่อนจะตอบออกมา

"ธารินบอกว่าเขาตายไปแล้วค่ะ" ป้าจันทร์พูดเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความเศร้า

 "เธอเคยบอกว่าเขาป่วยเป็นโรคมะเร็ง แล้วจากไปตอนที่ภีมยังเล็ก"

ภาวินนิ่งไปสักพัก คำตอบนั้นทำให้เขารู้สึกแปลกใจและไม่ค่อยเชื่อเท่าไร

ทำไมธารินถึงบอกว่าเขาตายไปเขานึกถึงเรื่องราวเก่าๆ ระหว่างเขากับธาริน แม้จะเคยพูดกันไว้แต่ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย

แล้วทำไมธารินถึงปิดบังเรื่องนี้จากเขา

"แล้วน้องภีมรู้หรือยังครับว่าพ่อของเขาเป็นใคร" ภาวินถามออกไปอีกครั้ง

ป้าจันทร์หันมามองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

ภาวินถอนหายใจออกมาเงียบๆ เขาไม่รู้ว่าอะไรทำให้ธารินเลือกที่จะปิดบังเรื่องนี้จากเขา 

แต่ในใจลึกๆ เขารู้ว่า มีบางสิ่งที่เขาต้องตามหาคำตอบ

ภาวินเริ่มนั่งคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่ได้ยินจากป้าจันทร์ เสียงของคำถามก้องในหัวไม่หยุดนิ่ง

"น้องภีมหกขวบ ธารินบอกว่าพ่อของเขาตายไปแล้ว แล้วช่วงเวลาที่เราเลิกกัน... มัน... มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"

เขานั่งนิ่งไปชั่วขณะ แล้วค่อยๆ คำนวณเวลาในหัว

"ถ้า... ถ้าน้องภีมเกิดในช่วงเวลาที่เราคบกันมันก็ตรงกับเวลาที่เขาตัดสินใจบอกเลิกกับธาริน"

ภาวินรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งหนักอึ้งอยู่ในอก เขาพยายามสงบสติอารมณ์ แต่จิตใจของเขากลับกระวนกระวายไปหมด

เขาพยายามจะตั้งคำถามกับตัวเอง "จริงๆ หรือ แล้วทำไมธารินถึงไม่เคยบอกเราเรื่องนี้เลย"

ใจของเขาร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกผิดปะปนกับความสงสัยแทรกเข้ามาในใจอย่างท่วมท้น

เขาตัดสินใจว่าเขาต้องรู้ความจริงนี้ให้ได้เพราะถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง มันจะเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตของเขาไป

แม่ของภาวินเริ่มสังเกตเห็นพฤติกรรมของลูกชายที่แปลกไปในช่วงนี้ 

ตั้งแต่เขากลับมาที่บ้านที่เชียงใหม่ หลายครั้งที่เขาถามถึงธารินและลูกชายของเธออยู่เสมอ และคำถามของเขาก็ยิ่งทำให้แม่รู้สึกสงสัย

"ภาวินทำไมวันนี้มาถามเรื่องธารินกับน้องภีมบ่อยจัง" แม่ของเขาถามพลางมองลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

ภาวินหันไปมองแม่ก่อนจะพูดเสียงต่ำ

"ผมแค่สงสัยครับ มีบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจ"

คืนนั้น ภาวินรอจนดึก เขายืนพิงรถอยู่ข้างถนนใกล้กับทางเข้าเรือนพักของพนักงาน 

ดวงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องแสงสลัวให้เห็นร่างของธารินที่เพิ่งกลับจากทำงาน

เธอขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาและจอดรถ ก่อนจะหยิบของที่แขวนอยู่หน้ารถขึ้นมา 

แต่ทันทีที่เธอเงยหน้า ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงของภาวินยืนอยู่ตรงนั้นเธอบอกให้ลูกชายเข้าบ้านไปก่อน

"เธอมีเวลาคุยกับฉันหน่อยไหม" ภาวินเอ่ยเสียงทุ้ม สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เธอ

ธารินเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะตอบเสียงเรียบ "ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ"

เธอทำท่าจะเดินหนีเข้าเรือนพัก แต่ภาวินคว้าแขนเธอไว้เบาๆ

"ทำไมล่ะ หรือเพราะเธอกลัวว่าฉันจะรู้ความจริงอะไรที่เธอปิดบังฉันเอาไว้"

ธารินสะบัดแขนออกจากมือของเขาทันที ดวงตาคู่นั้นเย็นชาเสียจนเขารู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ความจริงอะไร ฉันไม่มีอะไรต้องอธิบายให้คุณฟัง" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"น้องภีมเป็นลูกของฉันใช่ไหม"

ประโยคนั้นทำให้ธารินแข็งทื่อไปทั้งตัว ใจของเธอเต้นแรงแต่เธอก็พยายามควบคุมตัวเองให้ไม่แสดงความอ่อนแอออกไป

"ลูกของฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ"

ภาวินรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมากระแทกอกจนจุก

"ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน? ทำไมต้องโกหกว่าพ่อของเขาตายไปแล้ว"

ธารินหัวเราะเบาๆ แต่ไม่มีความสุขในแววตา "ก็นั่นมันเรื่องจริงสำหรับฉันพ่อของภีม 'ตาย' ไปตั้งแต่วันที่เขาเลือกจะทิ้งฉันไปแล้ว"

ภาวินนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยคิดว่าคำพูดที่เขาเคยพูดเล่นๆ ในอดีต จะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองในวันนี้

"ธาริน ฉัน"

"พอเถอะคุณภาวิน" ธารินตัดบท ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ชีวิตฉันกำลังไปได้ดี อย่าทำให้มันวุ่นวายเลย"

เธอเดินผ่านเขาไป ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอีก

ทิ้งไว้เพียงภาวินที่ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับคำถามมากมายที่ยังไม่มีคำตอบ

ธารินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสลัดความรู้สึกหนักอึ้งออกไปก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในบ้านพัก

"แม่มาแล้ว!"

เสียงเล็กๆ ของภีมดังขึ้นพร้อมกับร่างของเด็กชายที่วิ่งเข้ามากอดเธอแน่น ธารินยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ลูบศีรษะเล็กของลูกชายเบาๆ

"เป็นเด็กดีไหมครับวันนี้"

"ครับ! ภีมวาดรูปคุณครูชมด้วยนะ!"

ธารินหัวเราะ ย่อตัวลงมองภาพวาดที่ลูกชายยื่นให้ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ

"เก่งมากครับลูก"

ภีมยิ้มกว้าง ก่อนจะมองหน้าแม่อย่างสงสัย

"แม่ทำไมตาดูแดงๆ เหมือนแม่จะร้องไห้เลย"

ธารินสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบเบือนหน้าหลบ แล้วดึงลูกชายเข้ามากอด

"ไม่มีอะไรหรอกลูก แม่แค่เหนื่อย"

น้องภีมพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะจูบแก้มแม่เบาๆ "งั้นน้องภีมจะเป็นเด็กดี จะไม่ดื้อให้แม่เหนื่อยนะครับ"

ธารินกอดลูกแน่นขึ้น หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นมาในทันที

ไม่ว่าใครจะกลับมา หรืออดีตจะตามมาหลอกหลอนเธอแค่ไหน สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอตอนนี้ มีเพียงลูกชายของเธอเท่านั้น

ภาวินพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ดวงตาจ้องเพดานมืดสนิท แต่หัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนและคำถามมากมาย

เด็กคนนั้น น้องภีมภาพใบหน้ากลมของเด็กชายตัวน้อยยังคงติดตา ดวงตากลมโต จมูกโด่ง และโครงหน้าที่ คล้ายเขาเหลือเกิน

เป็นไปได้ยังไงภาวินขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นแรงเมื่อความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว 

เขานับอายุของภีมซ้ำไปซ้ำมา มันตรงกับช่วงเวลาที่เขาเลิกกับธารินพอดี

ถ้าน้องภีมเป็นลูกของเขาล่ะ

เขาลุกขึ้นนั่ง กวาดมือไปขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ทำไมเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย

 ทำไมธารินต้องโกหกทุกคนว่าพ่อของเด็กตายไปแล้ว

หรือว่า เธอเกลียดเขามากจนไม่อยากให้เขารับรู้เรื่องลูกเลยงั้นเหรอ

หัวใจของภาวินกระตุกวูบเมื่อคิดแบบนั้น เขารู้ดีว่าเขาเคยทำร้ายเธอไว้มากแค่ไหน 

แต่ถ้าภีมเป็นลูกของเขาจริงๆ เขาจะยอมให้ธารินตัดเขาออกจากชีวิตเด็กคนนั้นได้ยังไง

เขาต้องรู้ความจริงให้ได้ไม่ว่าจะต้องทำอะไรก็ตาม!