LOGIN“คุณฟรานคะ วันนี้คุณจะไปดูฟิโอน่าเดินแบบใช่มั้ยคะ”
ฟิโอน่า หญิงสาวรูปร่างเพรียวหุ่นนางแบบ เมื่อเห็นฟรานเชสโก้ผู้เป็นคู่หมั้นเดินลงบันไดบ้านมาในชุดสูทหล่ออลังการ ก็รีบดันตัวเองเดินเข้าไปถามเขาด้วยสีหน้าปลื้มปลิ่ม “ก็ต้องไปสิครับ ในเมื่องานนี้นายเป็นสปอนเซอร์ใหญ่ จะไม่ให้ไปได้ยังไงครับคุณฟิโอน่า” เป็นมาร์โก้ บอดี้การ์ดน่ารำคาญนั่นที่เอ่ยปากตอบเธอแทนคนถูกถามซึ่งเอาแต่ทำหน้าขรึมแล้วเงียบเสมือนรำคาญเธอเต็มที ทำเอาหญิงสาวหน้าเสีย “งั้นฟิโอน่าขอติดรถไปด้วยได้มั้ยคะ ไหนๆเราก็จะไปที่เดียวกัน” เธอยังคงแบกหน้าถาม แม้สายตาคมคู่นั้นจะไม่หันมาเหลียวแลตัวเองเลยสักนิดก็ตาม แล้วมันยังไงล่ะ ในเมื่อเธอเป็นคู่หมั้นของเขานี่ อย่าลืมสิ ความจริงเรื่องแค่นี้เธอไม่จำเป็นต้องถามเลยด้วยซํ้า เพียงแต่ว่าฟรานเชสโก้นั้นไม่ใช่คนที่ใครก็ได้จะไปเล่นต่อปากต่อคำด้วย เพราะถ้าหากเขาเกิดไม่พอใจขึ้นมา จุดจบคนนั้นคงไม่มีทางสวย รวมถึงเธอเองที่มีศักดิ์เป็นถึงคู่หมั้นเขาก็ตาม อยู่กับเสือต้องอยู่เป็น… นั่นคือตัวตนของฟรานเชสโก้ “จะไปก็ตามมาเร็วๆ ผมไม่ชอบรอใคร” นั่นคือประโยคแรกจากเขา หลังจากที่เอาแต่ยืนเงียบขรึม มันช่างเป็นคำพูดที่เฉียบขาดและแหลมคม ไม่ต่างจากตัวตนของเจ้าตัวสักนิด จนเธอได้แต่รีบพยักหน้าแล้วเดินตามหลังเขาไปแบบนั้น แม้ในใจจะเจ็บปวดไม่น้อยเลยก็ตาม เธอไม่เคยได้อยู่ในหัวใจของเขา เธอไม่เคยเป็นผู้หญิงคนนั้นเลยในระยะเวลาสามปีที่เราหมั้นหมายกันมา อย่าว่าแต่พื้นที่ในหัวใจเลย แม้แต่พื้นที่ในสายตา เขาก็ยังไม่เคยให้เธอได้สักครั้ง เธอมันก็ไม่ต่างจากรูปปั้นที่ได้เพียงยืนอยู่ข้างๆเขาอย่างไร้ตัวตน แม้แต่ชื่อ เขายังไม่อนุญาตให้เธอเรียกฟรานเฉยๆ เธอต้องคอยเติมคำว่า คุณ ก่อนเสมอ เพราะเขาไม่ชอบเปิดเผยพื้นที่ส่วนตัวให้ใครเข้ามาเหยียบ… ไม่กี่นาทีต่อจากนั้น รถคันหรูก็แล่นเข้ามาจอดหน้างาน เรียกความสนใจจากผู้คนมากมายที่ยืนอยู่แถวๆนั้น เพราะรู้ดีว่ารถหรูคันนี้ที่มีไม่กี่คันในอิตาลี่เป็นของใคร “นายจะเข้าไปในงานเลยมั้ยครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยถามเจ้านายอย่างรู้ใจ เขารู้ดีเลยล่ะ ว่าเจ้านายไม่ชอบมีข่าวคราว ไม่เชื่อก็ลองฟังคำตอบของเขาตอนนี้ดูสิ “ไม่ คุณลงไปก่อนแล้วกันฟิโอน่า” “ทำไมคุณไม่ลงไปด้วยกันเลยล่ะคะ” ฟิโอน่ายังคงปั้นหน้าถาม แม้จะรู้คำตอบอยู่เต็มอก สถานะคู่หมั้นก็แค่ในนาม เพราะเขาไม่เคยทำหน้าที่นั้นหรอก ไม่ว่าจะไปงานไหน เขาไม่เคยควงเธอออกหน้าให้เป็นข่าวคราว แล้วตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น เธอมันน่ารังเกียจถึงขั้นที่แม้แต่ลงรถไปด้วยกัน เขายังไม่อยากทำเลยหรือยังไงกัน “ผมไม่ชอบพูดซํ้า” เพียงแค่คำพูดเย็นชาคำเดียว ฟิโอน่าถึงกับต้องกัดปากตัวเองแน่น เธอได้แต่เงียบแล้วยอมลงรถไปคนเดียวเหมือนหมาที่ถูกเจ้าของทิ้ง “ไปวนรถก่อนแล้วค่อยกลับมา” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งลูกน้องอย่างเฉียบขาดหลังจากที่ฟิโอน่าก้าวลงรถไป เขาก็มักจะเป็นแบบนี้ ชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองมาตลอด ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ต่อให้มายืนแก้ผ้าต่อหน้าก็คือไม่ชอบ ไม่รู้จะฝืนตัวเองไปทำซากอะไร ใครทนไม่ไหวอยากจะตัดความสัมพันธ์ยังไงเขาไม่สนทั้งนั้น เกมส์นี้ใครรู้สึกคนนั้นก็แค่แพ้ ง่ายๆไม่มีอะไรให้ต้องตั้งคำถาม . . . “เชิญทางนี้เลยครับคุณฟราน” พอเข้ามาถึงงาน สปอนเซอร์ผู้อื่นๆก็รีบวิ่งแจ้นเข้ามาต้อนรับเขาเป็นอย่างดี พร้อมกับเดินนำเขาไปยันที่นั่งซึ่งเตรียมไว้ดิบดี จะมองไปมุมไหนก็สามารถมองเห็นนางแบบวนเวทีได้อย่างจัดแจ้ง แน่นอนว่าทุกอย่างมันต้องสมกับเงินมหาศาลที่เขาลงทุนไปอยู่แล้ว ไม่กี่นาทีต่อมา งานที่ทุกคนเฝ้ารอคอยก็ได้เริ่มขึ้น พูดได้เลยว่านางแบบที่กำลังเดินพรีเซนแบรนด์แฟชั่นอยู่บนเวทีตอนนี้มีแต่อันดันท็อปเท่านั้น ฟรานเชสโก้นั่งดูไปเรื่อยๆด้วยแววตานิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ไดๆ จนกระทั่งถึงคิวที่ร่างเพรียวระหงคนหนึ่งเดินออกมา แววตาคมเหมือนจะไปสดุดกับใบหน้าสวยหมวยนั่น ผิวพรรณที่เปร่งปรั่งขาวอมชมพูน่าสัมผัส ริมฝีปากอวบเป็นกระจับน่าหลงไหล โดยเฉพาะแววตากลมโตคู่สวยที่เผลอเหลือบมาสบสายตากับเขาในแว็บหนึ่ง อยู่ๆหัวใจดวงโตที่แข็งเหมือนก้อนหินก็เริ่มเต้นในจังหวะที่ผิดปกติ นี่มันความรู้สึกบ้าอะไรกัน… แววตาคมเอาแต่จ้องเธอคนนั้นไม่ละออกไปไหน เสมือนกำลังเผลอไผลไปกับความน่าหลงไหลนั้น ในขณะที่ส่วนหนึ่งของหัวใจกลับรู้สึกคุ้นเคยกับรูปร่างนี้แปลกๆ เหมือนเคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน ทว่าคิดยังไงก็คิดไม่ออกเหมือนสมองมันอื้อตันไปหมด แม่งเอ้ย… อยู่ๆความหงุดหงิดนี้ก็ก่อเกิดมาเสียดื้อๆ เหมือนตอนที่เขาต้องตื่นมาจากฝันแสนแปลกประหลาดนั่นแล้วเกิดความสับสนจนหงุดหงิดตัวเองไม่มีผิด แล้วพอรู้ตัวอีกที ร่างเพรียวระหงเมื่อครู่ก็เดินลับสายตาหายเข้าไปด้านหลังเวทีเสียแล้ว “คุณทราบรึเปล่าครับ ว่านางแบบที่เดินเข้าไปเมื่อครู่คือใคร” อยู่ๆคนที่เงียบมาตลอดทั้งงานก็ยอมปริปากพูดกับสปอนเซอร์ท่านอื่นที่นั่งอยู่ข้างๆ “อ๋อ คนที่สวยๆสดุดตาเมื่อกี้น่ะหรือคะ เธอชื่อฟ้าลันดาค่ะ เพิ่งจะเข้าวงการนางแบบได้สองปีกว่า ก็สร้างชื่อเสียงดังติดท็อปแข่งกับนางแบบรุ่นพี่หลายคนจนน่าตกใจเลยล่ะค่ะ อีกอย่างเธอเป็นลูกครึ่งไทยฮ่องกง มาจากตระกูลหลิวที่รํ่ารวยและมีชื่อเสียงพอสมควรค่ะ” ตระกูลหลิวงั้นเหรอ ก็พอจะได้ยินชื่อเสียงของตระกูลนี้มาบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าลูกสาวตระกูลนี้จะดันมาเข้าตาเขาได้ขนาดนี้มาก่อนนี่สิ “ฟ้าลันดา หลิวอย่างนั้นหรอ…” ยิ่งชื่อนี้เขากลับรู้สึกคุ้นเป็นพิเศษ คุ้นมากๆ ทว่ากลับจำไม่ได้เลยว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แม่งเอ้ยหงุดหงิดชิบหาย! @เพ้นท์เฮ้าท์ 21:37 น. “ที่รักเดี๋ยวก่อน” “คะ?” ร่างเล็กที่กำลังจะเดินเข้าไปภายในเพ้นท์เฮ้าส์หันกลับมามองร่างสูงที่เดินตามเธอมาติดๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็ดึงรั้งแขนเล็กของเธอเอาไว้ราวกับไม่อยากให้เข้าไปด้านใน “ฟรานเล่นอะไรเนี่ย…” เสียงเล็กบ่นแผ่วเบาๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็เอาผ้ามาพันรอบตาเธอเพื่อปิดตาเธอให้มืดสนิท หรือว่าเขาซ่อนผู้หญิงอีกคนไว้ด้านในเลยจะให้ผู้หญิงคนนั้นออกไปก่อนออย่างนั้นเหรอ “นี่คุณนอกใจฉันเหรอ” ไม่ต้องรอเธอก็ถามออกไปตามความคิดทันที ทำเอาคนฟังถึงกับหลุดขำกับความคิดไร้สาระเป็นเด็กๆของแฟนสาว ป๊อก! “โอ๊ะ! นี่ปิดตากันไม่พอยังมาดีดหน้าผากอีกหรือไง เจ็บนะ” คนตัวเล็กบ่นอุบพร้อมยกมือขึ้นถูหน้าผากตัวเองเบาๆ แล้วทำท่าจะแกะผ้าพันตาออก “ถ้าคุณแกะมันออกตอนนี้ ผมรับรองเลยว่าจะพาคุณทัวร์ทั้งเพ้นท์เฮ้าส์แน่” มือเล็กหยุดชะงักนิ่งทันที เธอรู้ดีว่าทัวร์ในที่นี้หมายถึงทัวร์ยังไง คนความคิดทะลึ่งอย่างฟรานเชสโก้คงคิดเรื่องดีๆกับเขาไม่เป็นหรอก นอกจากเรื่องอย่างว่า “ค่อยๆเดินตามเค้ามานะครับ” มือหนาจับกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น พร้อมเดินนำเธอให้เ
@สถานที่แห่งหนึ่ง พอเดินเข้ามาก็รู้ทันทีว่าเขาตั้งใจพาเธอมาหาใคร มือหนาสอดผสานนิ้วมือเธอเอาไว้แน่นพร้อมพาเธอเดินลึกเข้าไปตามทางที่รอบๆเต็มไปด้วยบรรยากาศโศกเศร้า เจดีย์ใส่อัฐิมากมายถูกตั้งเรียงกันไว้ตามแนวทางเดินที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียว เขาจูงมือเธอเดินเข้าไปลึกเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าสองเจดีย์อัฐิที่ถูกตั้งไว้ข้างกัน ตรงหน้าเจดีย์ทั้งสองมีดอกไม้ช่อโตวางไว้ ดูจากดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาจนไม่เห็นสีสันก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาคงไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว “แด๊ดครับ มัมครับ… ผมมาเยี่ยมแล้วนะครับ” ร่างสูงค่อยๆย่อเข่าลงตรงหน้าเจดีย์ทั้งสองพร้อมหยิบช่อดอกไม้อันเก่าออกแล้ววางอันใหม่ลงที่เดิม “ขอโทษนะครับที่ไม่ได้มาเยี่ยมนานเลย พอใจทุกอย่างเคลียร์หมด ผมก็ได้มาหาแด๊ดกับมัมสักที” คนตัวเล็กค่อยๆคุกเข่าลงนั่งข้างๆร่างสูงพร้อมทาบทับมือเล็กลงหลังมือของเขาเป็นการปลอบโยนเบาๆ แม้สีหน้าและแววตาของฟรานเชสโก้จะไม่ได้แสดงถึงความโศกเศร้า แต่เธอรู้ดีว่าลึกๆเขายังคงเจ็บปวดทุกครั้งที่หวนนึกถึงการจากไปของผู้เป็นที่รักทั้งสองเสมอ “แล้วครั้งนี้ผมก็ไม่ได้มาเยี่ยมแด๊ดกับมัมคนเดียวอย่างเช่นทุกครั้
#วันต่อมา @โรงพยาบาล “เฮีย…ว่าไงนะคะ…?” เสียงเล็กเอ่ยถามพี่ชายแผ่วเบาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เฮียครามเพิ่งจะยอมรับกับเธอว่ามีความสัมพันธ์เกินเลยกันกับฟิโอน่ามาได้สักพักแล้ว “เฮียขอโทษฟ้า เฮียแค่ต้องการเอาคืนกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นเคยทำไว้กับฟ้า เฮียไม่ได้คิดจะรักเธอเลย” เฮียครามรีบอธิบายเสียงแผ่ว แต่ฟังเท่าไหร่เธอก็ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด ตอนแรกที่ได้รู้ว่าพี่ชายมีความเกี่ยวพันธุ์กันกับผู้หญิงที่เคยทำให้ความสัมพันธ์ของเธอพังก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแอบรู้สึกเคืองอยู่นิดๆ แต่พอนึกถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อวานนี้ แถมพี่ชายเธอยังเลือกที่จะแก้แค้นด้วยการกระทำระยำแบบนั้น ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจผู้หญิงคนนั้นขึ้นมามากกว่าเคืองเสียอีก “แล้วตอนนี้อาการเธอ…” ดวงตาคู่สวยเหลือบมองผ่านประตูห้อง ICU ตรงหน้าที่หมอยังไม่อนุญาตให้ญาติเข้าไปเยี่ยมได้อย่างนึกเห็นใจคนด้านในขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรอยู่ๆเธอถึงรู้สึกแบบนี้ เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นช่วยชีวิตเธอไว้จนเกือบเอาชีวิตเองไม่รอดหรือเปล่านะ “หมอบอกว่าเธอยังไม่พ้นขีดอันตราย ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด” ฟ้าลันดาพยักหน้าเบาๆเป็น
“อ่าาส์ พอจะได้สติขึ้นบ้างรึยังครับหืม” ขืนเธอเอาแต่เชิ่ดหน้าครางตาเหลือกตาลอยอยู่แบบนี้ เมื่อไหร่เขาจะได้อธิบายให้เธอได้ฟังสักทีกันล่ะ “อ…อื้ออ อ๊าา” คนถูกถามค่อยๆพยักหน้าเป็นคำตอบ ในขณะที่เอวสอบเองลดแรงกระแทกลงและเปลี่ยนมาขยับเข้าออกเนิบนาบเบาๆแทน เพราะกลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่องและถึงจุดสุดยอดกันไปก่อน “ผมขอโทษนะฟ้า ขอโทษที่จำคุณไม่ได้ ขอโทษที่ลืมเรื่องราวดีๆของเรา และวันนั้นผมก็ไม่ได้ตั้งใจทิ้งคุณไว้ในงานแต่งคนเดียวเลยฟ้า… ผมถูกจูเลียน่าวางยาจนหมดสติไป พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนเปลือนท่อนบนอยู่บนเตียงในโรงแรม แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รีบไปหาคุณทันทีเลยฟ้า แต่พอไปถึง…” พูดมาถึงตอนนี้ แววตาคู่คมก็หม่นแสงลง พอๆกับช่วงล่างที่หยุดขยับไปดื้อๆ “พอไปถึง คุณก็เห็นว่างานแต่งมอดไหม้ไม่เหลือเคร้าโครง คุณเลยคิดว่าฉันยังติดอยู่ด้านในก็เลยวิ่งเข้าไปช่วยฉันโดยไม่คิดชีวิตตัวเอง จนตัวเองบาดเจ็บสาหัสต้องพักรักษาหลายเดือน แต่ที่แย่ที่สุดคือคุณต้องสุญเสียความทรงจำไป… ใช่รึเปล่าคะ” เสียงหวานเล่าไปก็พรางสั่นเคลือ แววตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายยากจะอธิบาย ทำเอาคนฟังนิ่
คนถูกยั่วรีบอ้าปากงับยอดดอกบัวสีชมพูที่แข็งสู้ปาก มืออีกข้างก็บีบเคล้นเล่นอย่ามันส์มือ ในขณะที่ดูดเม้มอีกเต้าอย่างมูมมามจนเกิดเสียงลามกขึ้นทั่วห้องทำงาน จ๊วบๆ “อื้อ… อย่ากัด” ปากบอกแบบนั้นแต่มือบางกลับดันหัวเขาแนบชิดกับเต้าตัวเองไม่หยุด เขาทั้งดูดทั้งเลียทั้งกัดทั้งขมเม้มมันอย่างหมั่นเขี้ยว ข้างหนึ่งไม่พอใจก็สลับอีกข้างไปมาจนสองเต้าแดงเถือก “อ๊า ฟราน…” “พร้อมฟังรึยังครับหืม” พอเล่นกับสองเต้าด้านบนจนพอใจ เขาจึงเปลี่ยนมาจับเธอนั่งลงบนโต๊ะทำงานโดยที่ตัวเองยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ จับสองเท้าเรียวอ้าออกกว้างเป็นตัวเอ็ม จัดท่าให้ส่วนนั้นของเธอตรงกับใบหน้าหล่อจนคนตัวเล็กขี้ยั่วเมื่อครู่ถึงกับหน้าแดงตัวแดงเป็นกุ้งลวก “อื้อ อ…อย่ามอง” สายตาคมจ้องมองกลีบกุหลาบอมชมพูตรงหน้าไม่วางตา ช่องแคบๆของเธอหากโดนเขาสอดใส่เข้าไปซํ้าๆจากที่อมชมพูก็จะกลายเป็นสีแดงเถือก เพียงคิดก็ทำเอาเลือดในกายฉูบฉีดจนมารวมกันอยู่กลางกายที่อยู่ในกางเกงให้ปวดคับขึ้นมา “ขอผมกินก่อนนะที่รัก แล้วจะอธิบายให้ฟังทีหลัง” พูดเสร็จก็ซุกหน้าเข้ากับกรีบดอกไม้งามทันที เริ่มจากปาดเลียรอบๆกลีบสวยเ
@เพ้นเฮ้า เวลา 21:34 น “ขออนุญาตครับนาย” มาร์โก้ที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของผู้เป็นนายเอ่ยขึ้น พร้อมเดินเข้ามายืนประจันหน้าโต๊ะทำงานที่มีร่างสูงนั่งก้มหน้าเคลียร์งานอยู่อย่างเคร่งเครียด หนึ่งเดือนเต็มๆที่เขาไปง้อฟ้าลันดาที่ฮ่องกงทำให้งานที่นี่ล่าช้าไปมาก แต่สำหรับเขามันก็คุ้มค่าหากได้เธอกลับคืนมา “เป็นยังไงบ้าง” คนที่ก้มหน้าทำงานยอมเงยหน้าขึ้นมามองลูกน้องพร้อมถามเสียงนิ่ง “จับตัวคุณจูเลียน่าได้แล้วครับ แต่คนที่จับได้ไม่ใช่คนของเรา” คำตอบของมาร์โก้ทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างต้องการทำตอบ ไม่ใช่คนของลีโอเน่อย่างนั้นเหรอ ยังมีใครที่แค้นผู้หญิงคนนั้นแล้วต้องการตัวไปอีกหรือยังไง “เป็นคนของคุณฟ้าครามครับ ตอนนี้จูเลียน่าอยู่ในมือคุณฟ้าคราม แถมทางนั้นยังแจ้งมาว่า คุณฟ้าครามจะเป็นคนจัดการกับเธอเองครับ” ฟังมาถึงตอนนี้เขาถึงเริ่มปะติปะต่อเรื่องราวได้ ถ้าให้เขาเดา ฟ้าครามคงรู้ความจริงหมดแล้วว่าจูเลียน่าคือคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด ไม่ว่าจะทำให้ฟ้าลันดากับเขาต้องแยกกันถึงสามปี และการวางระเบิ่ดในงานแต่งของเขากับฟ้าลันดาก็ล้วนเป็นฝีมือ
“คุณฟรานคะ…” เป็นเสียงของฟิโอน่าที่เดินเข้ามาหาเขา พร้อมรอยยิ้มกริ่มบนใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มเต็มไปด้วยเครื่องสำอาง “น่านึกว่าคุณจะไม่มาแล้วเสียอีก” “อืม พอดีเลิกงานพอดี” เขาตอบกลับไปเสียงเรียบ ไม่ได้แสดงท่าทีสนิทสนมอะไร เพราะเดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับคู่หมั้นสาวก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว แม้ค
@คอนโดหรูอลูมิเนียม แกร๊ก… “ว้ายยัยฟ้า ทำไมกลับเร็วจังวะ กูนึกว่าวันนี้มึงจะไม่มีแรงกลับมาสะอีก” พอเปิดประตูเข้ามา เสียงแหลมหูจากยัยเพียงดาวก็ดังขึ้นทันที พร้อมกับยัยเพื่อนตัวดีที่รีบวิ่งกรูเข้ามาสำรวจร่างกายเธอ ดูจากหน้ามันก็รู้ว่าคิดสกปรกอะไรอยู่ “พอเลยยัยเพียง กูไม่ได้ไปทำอะไรแบบที่มึงคิดม
วันเสาร์ @ 16:00 น “เหมือนใครบางคนจะไม่ตรงต่อเวลานะครับ ถ้าอีกสองนาทียังไม่มา ก็คงไม่จำเป็นต้องรอ” ฟรานเชสโก้เอ่ยเสียงเรียบ เขามีธุระต้องจัดการอีกเพียบ ไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งรอใครบนโต๊ะอาหารหรอกนะ โดยเฉพาะคนอย่างไอ้ฟาบิโอ เขาไม่เคยถูกขี้หน้ากับมันเลยสักนิด “อีกไม่เกินสองนาทีตาฟาก็คงถึงแหละจ้ะ
กึก… “อ่า…” อีกแล้วสินะ ที่เขาเผลอคลั่งไคล้หลงไหลรสชาติหอมหวานของผู้หญิงคนนี้จนปล่อยโอกาสให้เธอได้จี้ปืนใส่เขาเป็นครั้งที่สอง แต่ไม่รู้ทำไม เขาเหมือนจะเสพติดจูบเธอนักหนา ขนาดตอนนี้โดนปืนจี้กลางอก เขายังไม่วายที่จะบดจูบเธอหนักๆไม่ยอมปล่อย จนเธอต้องเป็นคนผละจูบออกจากเขาก่อน “หึ โทษทีค่ะ พอดีฉันไม







