บทที่ 6 คู่หมั้น

นับตั้งแต่วันที่น้ำชาได้เข้ามาอยู่ยังบ้านของเอกภพบัดนี้ก็เป็นเวลาถึง 1 เดือนแล้ว โดยตลอด 1 เดือนนี้น้ำชากับเอกภพพวกเขาทั้งคู่ต่างก็ได้หลับนอนด้วยกันตลอดทุกวัน

"นี่มันก็ 1 เดือนแล้วเขายังไม่เบื่อฉันอีกหรอ" น้ำชาได้เอ่ยขึ้นพร้อมอาบน้ำ และเมื่อเขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเขาก็ได้เดินลงมายังด้านล่างเพื่อร่วมรับประทานอาหารกับผู้เป็นเจ้าของบ้านอย่างเช่นปกติ

"นายท่านแย่แล้วครับ คุณผู้หญิง...คุณผู้หญิงมาครับ" เข้มได้วิ่งเข้ามารายงานผู้เป็นนายถึงการปรากฏตัวของแม่ของเอกภพ ในเมื่อเอกภพเขาได้ฟังดังนั้นเขาก็ขมวดคิ้วทันที

"น้ำชาเธอขึ้นไปอยู่บนห้องก่อนถ้าฉันไม่ได้เรียกก็ห้ามลงมาเด็ดขาด "เอกภพเขาได้หันมาเอ่ยกับน้ำชาด้วยน้ำเสียงที่เข้มนั่นก็ทำให้น้ำชารีบขึ้นไปยังห้องของตัวเองทันที ส่วนป้าแก้วเธอก็รู้ว่าต้องทำอย่างไรเธอก็รีบไปเก็บข้าวของทุกอย่างที่เกี่ยวกับน้ำชาซ่อนเอาไว้ทั้งหมด

"เอกภพวันนี้แม่มีเรื่องสำคัญจะพูดกับแก" เมื่อคุณหญิงมุกดาผู้เป็นมารดาของเอกภพเข้ามายังห้องรับแขกเธอก็ได้เอ่ยขึ้นมาทันที

"แม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับผม ก็รีบพูดมาเถอะผมไม่มีเวลาว่างทั้งวัน" เมื่อเอกภพคอยได้ฟังดังนั้นเขาก็ได้เอ่ยขึ้นอย่างเบื่อหน่าย

"หึ นี่นะหรือสิ่งที่ลูกที่ดีพูดกับแม่" เมื่อคุณหญิงมุกดาเธอได้ฟังน้ำเสียงของลูกชายเธอก็ได้เอ่ยประชดประชันออกมา

"คุณหญิงมุกดาคุณมีอะไรคุณก็พูดมาเถอะอย่าอ้อมค้อม" เมื่อเอกภพเขาได้ฟังในสิ่งที่ผู้เป็นมารดาเอ่ยเขาก็ได้เอ่ยอย่างเป็นทางการนั่นก็ทำให้ผู้เป็นมารดารู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

"วันนี้ฉันพาน้องมินตรามากินข้าวบ้านแก แกไม่ต้องมาปฏิเสธเลยนะเอกภพ แกกับน้องเขาหมั้นกันมาตั้งเป็นปีแล้ว แกไม่เคยพาน้องเขาไปเที่ยว ไม่เคยพาน้องไปกินข้าวเลยสักครั้ง แล้วอย่างนี้ฉันจะตอบคำถามกับพ่อแม่เขายังไง "คุณหญิงมุกดาเธอได้เอ่ยขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดเพราะเธอได้รับสายต่อว่าจากพ่อแม่ของคู่หมั้นลูกชายว่าลูกชายของเธอนั้นไม่ทำหน้าที่ของคู่หมั้นเลย

"ปัญหานั้นมันก็เรื่องของคุณ คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้ชอบเธอคุณก็ยังบังคับให้ผมหมั้น ผมก็หมั้นให้คุณแล้ว แล้วคุณจะมาเอาอะไรกับผมอีก" เมื่อเอกภพเขาได้ยินดังนั้นเขาก็ได้เอ่ยขึ้นมาอย่างหงุดหงิด

"ฉันไม่สนว่าแกจะรักน้องเขาไหมแต่แกต้องพาน้องเขาไปกินข้าววันนี้ "

"ผมไม่ไป "

"แกต้องไป!!! ถ้าแกไม่ไปแกก็เตรียมตัวจัดงานศพให้กับเด็กๆในสต๊อกของแกได้เลยเอกภพ" คุณหญิงมุกดาเธอได้เอ่ยขึ้นมาอย่างอำมหิตพร้อมจ้องไปที่เอกภพพี่แววตามาดร้าย

และเมื่อเอกภพเขาได้ฟังดังนั้นเขาก็นั่งนิ่งใช้ความคิดทันทีเพราะว่าต่อให้เสียคนอื่นๆไปเขาก็ไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าหากเขาเสียน้ำชาไปเขาคงพูดได้เลยว่าตัวของเขาคงไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น แล้วยิ่งเขาได้เห็นสายตาของผู้เป็นมารดาเขาก็มั่นใจได้เลยว่าคนตรงหน้านี้ทำอย่างที่พูดแน่นอน

"แกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวพาน้องมินตราไปกินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงน้องเขาก็คงจะมาถึงแล้ว "คุณหญิงมุกดาเธอได้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าผู้เป็นลูกชายนั่งนิ่งไม่ขยับ

และเมื่อเอกภพคอยได้ฟังดังนั้นเขาก็เดินขึ้นไปยังชั้น 3 เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความไม่เต็มใจ

ตัดกลับไปทางด้านน้ำชาตั้งแต่ที่เขาขึ้นมาบนห้องนี้เขาก็ไม่รู้จะทำอะไรทำได้เพียงแต่นอนเล่นโทรศัพท์มือถือ และเมื่อเขาเล่นมาได้สักพักเขาก็นึกขึ้นได้ว่าคนที่เขามาอยู่ด้วยนี้ตัวของน้ำชาไม่รู้จักอะไรอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว เขาจึงได้ค้นหาชื่อของเอกภพในอินเตอร์เน็ต และเพียงแค่น้ำชาพิมพ์ชื่อและนามสกุลของเอกภพไปข้อมูลต่างๆของเอกภพก็เด้งขึ้นมายาว

และเมื่อน้ำชาเขาได้อ่านประวัติมาเรื่อยๆเขาก็ต้องมาหัวใจหล่นวูบเมื่อได้พบว่าคนคนนี้มีคู่หมั้นอยู่แล้ว โดยคู่หมั้นของเอกภพมีชื่อว่า มินตรา จุติพรหมมาศ เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูล โดยตัวของเธอนั้นได้จบหลักสูตรปริญญาโทในสาขาการบริหารและการจัดการที่ประเทศฝรั่งเศส มีความรู้มีหน้ามีตาทั้งในประเทศและต่างประเทศ โดยหลังจากเธอเรียนจบเธอก็มาช่วยงานที่บริษัทของผู้เป็นบิดาจนทำให้บริษัทของผู้เป็นบิดานั้นเติบโตจากบริษัทขนาดกลางเป็นบริษัทขนาดใหญ่ในช่วงเวลาแค่ไม่กี่ปี

อีกทั้งเธอยังมีเพื่อนเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ในหลายๆประเทศและตระกูลอันดับต้นๆของโลกอีกมากมาย นั่นจึงทำให้ตระกูลนี้มีอำนาจและชื่อเสียงเป็นอันดับต้นๆของประเทศ ไม่ต่างอะไรกับตระกูลบรมภักดีของเอกภพเลยแม้แต่น้อย

เมื่อน้ำชาได้อ่านมาถึงตรงนี้น้ำตาของเขาก็ค่อยๆไหลอาบแก้มด้วยความรู้สึกที่เสียใจ ก่อนที่เขาจะรีบเช็ดน้ำตาเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู

"เปิดเข้ามาเลยครับไม่ได้ล็อค "เมื่อสิ้นประโยคนั้นออกน้ำชาก็ถูกเปิดออกโดยป้าแก้ว

"คุณเอกภพเขาให้ป้ามาอยู่เป็นเพื่อนกับคุณน้ำชาค่ะ "เมื่อป้าแก้วเข้ามาเขาได้วางถาดที่ใส่ขนมและน้ำชาไปที่หัวเตียงก่อนจะเอ่ยบอก

"ไม่เป็นไรครับป้าผมอยู่คนเดียวได้ "

"ไม่เป็นไรค่ะนายท่านสั่งมาว่าต้องปฏิบัติตาม"

เมื่อน้ำชาได้ฟังดังนั้นเขาก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดตอบกลับทำเพียงแค่นั่งเล่นมือถืออยู่บนเตียงไปเงียบๆ

"คุณน้ำชาค่ะป้ามีเรื่องจะถามได้หรือเปล่า "

"ได้สิครับป้า ป้าอยากถามอะไรก็ถามมาได้เลยครับ"

"เพราะอะไรคุณน้ำชาถึงมาอยู่กับคุณเอกภพได้ค่ะ ป้าสังเกตว่าคุณน้ำชาไม่เต็มใจที่จะมาอยู่กับคุณเอกเลย เพราะอะไรคุณถึงมาอยู่ค่ะ " ป้าแก้วได้เอ่ยถามด้วยความใคร่รู้และความไม่เขาใจ

"ผมแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยหรอครับ"

"ป้าก็ไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะทราบหรือเปล่า แต่เท่าที่ป้าสังเกตมาป้ารู้ได้เลยว่าตัวของคุณอยู่ที่นี่เหมือนกับรูปปั้นที่ไร้ซึ่งจิตใจ "

เมื่อน้ำชาได้ฟังดังนั้นเขาก็หัวเราะขึ้นมาด้วยความสมเพชตัวเอง

"ป้าอยากรู้ใช่ไหมครับเดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง เรื่องมันมีอยู่ว่า.......... "