ตอนที่ 5: สมรภูมิบนโต๊ะประชุม 3/3

เขมินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก เขาถูกบีบด้วยสถานการณ์ทางธุรกิจให้ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ในยกนี้ อดีตประธานบริหารลุกขึ้นยืน ติดกระดุมเสื้อสูทเม็ดกลางด้วยท่วงท่าสง่างามตามความเคยชิน

"แน่นอนครับท่านประธาน ทางเรายินดีร่วมงานเพื่อผลประโยชน์สูงสุดของโปรเจกต์เสมอ"

เขาตอบรับเสียงเรียบ ก่อนจะปรายตามองณิชญาวีร์เป็นครั้งสุดท้าย

"ยินดีด้วยนะครับ... หัวหน้าทีมดีไซน์"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประชดประชัน ก่อนที่เขมินทร์จะหมุนตัวเดินนำทีมวิศวกรของเขาออกจากห้องประชุมไปอย่างรวดเร็ว

เวลา 15:30 น. ลานจอดรถวีไอพี ชั้นใต้ดิน โรงแรมเดอะ แกรนด์ เพิร์ล

บรรยากาศในลานจอดรถค่อนข้างมืดสลัวและเงียบสงบ กลิ่นควันท่อไอเสียผสมกับกลิ่นคอนกรีตชื้น ๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศที่ร้อนอบอ้าว ณิชญาวีร์เดินถือแฟ้มเอกสารและแท็บเล็ตตรงไปยังรถยนต์อีโคคาร์คันเล็กของตัวเอง โดยมีสิงห์เดินสะพายกระบอกแบบแปลนตามมาติด ๆ

"โห พี่ไวน์! เมื่อกี้โคตรตึง!"

สิงห์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ตอนที่บอสใหญ่ฝั่งเค-อาร์ชยิงคำถามเรื่องโครงสร้าง ผมนี่ลุ้นจนเหงื่อแตกเลย นึกว่าพี่จะไปไม่เป็นซะแล้ว ที่ไหนได้ พี่งัดเรื่องจิตวิทยาผู้ใช้งานมาตอกกลับหน้าหงายเลย โคตรเท่!"

"ในห้องประชุมมันก็คือสมรภูมินั่นแหละสิงห์ เราต้องใช้ทั้งข้อมูลและตรรกะให้เป็นประโยชน์"

ณิชญาวีร์ตอบเสียงเรียบ แม้ภายนอกเธอจะพยายามทำตัวให้ดูสงบ แต่ความจริงแล้วมือบางที่กำแฟ้มเอกสารอยู่นั้นยังคงสั่นน้อย ๆ จากความกดดันที่ต้องเผชิญหน้าและฟาดฟันกับอดีตสามีคนนั้น

"สิงห์ไปเอารถของสิงห์เถอะ เดี๋ยวพี่จะกลับออฟฟิศไปเคลียร์ไฟล์สรุปการประชุมต่อเลย เจอกันที่สตูดิโอนะ"

"รับทราบครับหัวหน้าคนเก่ง ขับรถกลับดี ๆ นะครับพี่"

สถาปนิกหนุ่มโบกมือลา ก่อนจะเดินแยกไปอีกฝั่งของลานจอดรถ

ณิชญาวีร์ล้วงมือกดรีโมตกุญแจรถ เสียงปลดล็อกดังติ๊ด ๆ ท่ามกลางความเงียบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เอื้อมมือไปจับที่เปิดประตู เตรียมจะก้าวขึ้นรถเพื่อหนีไปจากความอึดอัดที่สูบพลังงานชีวิตเธอไปจนเกือบหมด

หมับ!

ความสากกร้านและความร้อนจากฝ่ามือหนาของใครบางคน พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือบางของเธอเอาไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ สรีระเพรียวบางถูกกระชากให้หันกลับมาอย่างแรงจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับประตูรถ

"อ๊ะ!"

ณิชญาวีร์อุทานด้วยความตกใจ แฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นลงบนพื้นคอนกรีต

เขมินทร์ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง กักขังเธอไว้ระหว่างตัวเขากับตัวรถ กลิ่นน้ำหอมบุรุษที่คุ้นเคยแตะจมูก ใบหน้าคมคายของเขาโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนระอุ นัยน์ตาสีดำสนิทวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัดและอีโก้ที่ถูกทำลาย

"สนุกมากไหมไวน์"

น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันกดดันอย่างหนักหน่วง

"ที่ทำแบบนี้ กะจะหักหน้าผมกลางห้องประชุม หรือแค่อยากใช้เวทีนี้เรียกร้องความสนใจจากผมกันแน่"

คำถามที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและตรรกะที่บิดเบี้ยว ทำให้ณิชญาวีร์ที่กำลังตกใจ เปลี่ยนเป็นความสมเพชที่เย็นเยียบทันที

เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความว่างเปล่าที่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลประกายทอง

"ปล่อยแขนฉัน... เดี๋ยวนี้"

เธอสั่งเสียงนิ่ง เย็นยะเยือกประดุจน้ำแข็ง

เขมินทร์ไม่ยอมปล่อย เขากลับเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือเธอแน่นขึ้นไปอีก

"ตอบผมมาไวน์! คุณไปเอาข้อมูลเรื่องงบประมาณภายในของบริษัทผมมาจากไหน ถึงได้เอามาตอกหน้าผมปาว ๆ ในที่ประชุม... คุณแอบสืบเรื่องบริษัทผมใช่ไหม!"

เขาเค้นเสียงถาม ความพ่ายแพ้ทำให้เขาพยายามหาข้ออ้างว่าเธอต้องเล่นตุกติก

"ฉันจำเป็นต้องทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นด้วยเหรอคะ"

ณิชญาวีร์ย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอออกแรงสะบัดข้อมืออย่างแรงจนหลุดพ้นจากการเกาะกุม จัดระเบียบแขนเสื้อเบลเซอร์ของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่วงท่าสง่างาม ไม่แสดงอาการเจ็บปวดให้เขาเห็น

"คุณประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้วเขมินทร์ งานระดับแปดสิบล้าน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นให้ฉันเอามาใช้เรียกร้องความสนใจจากผู้ชายที่ไม่มีค่าพอให้จดจำหรอกนะคะ ส่วนเรื่องการประเมินราคาวัสดุ... มันคือทักษะพื้นฐานของมัณฑนากร ไม่จำเป็นต้องไปขโมยข้อมูลห่วย ๆ จากบริษัทคุณมาใช้หรอกค่ะ"

ประโยคนั้นราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหน้าของอดีตประธานบริหาร

"ไวน์..."

เขมินทร์เค้นเสียงเรียกชื่อเธอ กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนกล้าใช้คำพูดเชือดเฉือนด้วยตรรกะเหตุผลจนเขาเถียงไม่ออกแบบนี้มาก่อน

"อ้อ แล้วก็อีกเรื่องนะคะ"

ณิชญาวีร์เอื้อมมือไปเปิดประตูรถ ก่อนจะหันกลับมาปรายตามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย

"การที่คุณแอบตามมาคุกคามฉันถึงลานจอดรถแบบนี้ มันดูไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาเสียเลยค่ะ หวังว่าการประชุมรอบหน้า... ท่านประธานจะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีกว่านี้นะคะ เพราะถ้าคุณยังทำตัวล้ำเส้น ฉันจะยื่นเรื่องขอให้ทางโรงแรมเปลี่ยนบริษัทรับเหมาหลักทันที"

พูดจบ เธอก็ก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ และดึงประตูมาปิดใส่หน้าเขาเสียงดังปัง!

เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น รถอีโคคาร์คันเล็กค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากซองจอดรถและพุ่งทะยานออกไปสู่แสงสว่างที่ทางออก ทิ้งให้เขมินทร์ยืนนิ่งค้างอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของลานจอดรถ

อดีตประธานบริหารกำหมัดแน่นจนสั่นระริก ลมหายใจร้อนระอุพ่นออกมาจากจมูก ความพ่ายแพ้ในวันนี้มันจุกอยู่ที่คอหอย เขาถูกอดีตภรรยาที่ตัวเองเคยมองว่าเป็นแค่ของตาย ตบหน้าด้วยผลงานและตบหน้าด้วยความเย็นชาที่ไร้เยื่อใย

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก คว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมากดโทรหาเลขาฯ ส่วนตัวทันที

"คุณแนน"

เขาสั่งเสียงกร้าว

"เช็กตารางงานของโปรเจกต์เดอะ แกรนด์ เพิร์ล ทั้งหมด ผมจะเข้าไปคุมการประชุมร่วมกับทีมอินทีเรียของที-ดีไซน์ทุกนัด... ไม่ให้พลาดแม้แต่วาระเดียว"

เขาจะไม่ยอมแพ้แค่นี้ สัญชาตญาณนักล่าบอกเขาว่า เขาต้องเข้าไปอยู่ในวงโคจรของเธอ และดึงเธอกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม