บทนำ

ร่างสูงก้าวไปตามทางเดินอาคารสนามบินของฝั่งผู้โดยสารขาเข้าประเทศ และเพียงไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเอ่ยเรียกชื่อของตน

“สวัสดีครับคุณชาร์ล ผมเป็นผู้ช่วยเลขาของท่านชายเจย์เดน ท่านชายวานให้ผมมารับครับ” ว่าจบอีกฝ่ายก็ตรงเข้ามารับสัมภาระของอีกคนไปถือไว้

สายตาคมปรายมองเล็กน้อยก่อนจะทำเพียงแค่พยักหน้าให้อีกฝ่ายเป็นการบ่งบอกว่าเข้าใจแล้ว แต่ท่าทางที่แสนเรียบง่ายและดูสุขุมนุ่มลึกของเขานั้น มันให้ความรู้สึกเย็นชาต่อผู้พบเห็นอย่างไรก็ไม่รู้

ทำเอาผู้ช่วยเลขาที่เดินตามหลังไปติด ๆ ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ด้วยเหตุผลที่ว่า เจ้าคนเย็นชานี่ อีกไม่นานก็จะเป็นหัวหน้าของเขาอย่างไรล่ะ

รถยนต์คันหรูถูกขับมาจอดเทียบเคียงตรงหน้าประตูทางออกสนามบิน ระหว่างนั้นผู้คนไม่ว่าชายหรือหญิงก็ต่างพากันจับจ้องเขาเป็นตาเดียว

ประเด็นแรกก็เพราะความหล่อเหลาที่แม้แต่จะสวมแว่นตาบดบังเอาไว้บางส่วนแล้ว ก็ยังรู้สึกได้ถึงออร่าความหล่อนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

ส่วนประเด็นที่สอง รถยนต์คันหรูที่ขับมาเทียบเคียงนั้นมีเพียงไม่กี่คันในประเทศ จึงบ่งบอกได้ว่าคนที่ขึ้นไปนั่งบนรถคันนั้นได้ จะต้องมาจากตระกูลผู้ทรงอิทธิพลเป็นแน่ ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงให้ความสนใจมาก

และใช่ ตระกูลแบรดฟอร์ดที่เขาเติบโตมาด้วยนั้นเป็นตระกูลแวมไพร์ผู้ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งของประเทศ และถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่ผู้ที่มีสายเลือดแบรดฟอร์ด แต่ก็เรียกได้ว่าเติบโตมาพร้อมกับท่านชายเจย์เดนดุจพี่น้อง จึงเปรียบเสมือนคนในตระกูลเช่นกัน

และถึงแม้ว่าหน้าที่ส่วนใหญ่ของ ชาร์ล คลินตัน จะเป็นเลขาคนสนิทของท่านชายเจย์เดน แต่จากรูปการณ์แล้ว ก็เหมือนจะเป็นเพื่อนคอยให้คำปรึกษากันเสียมากกว่า

ไม่นาน รถก็เข้ามาจอดอยู่ในโรงจอดรถของคฤหาสน์ตระกูลแบรดฟอร์ด แต่ที่น่าตื่นตาตื่นใจกว่านั้นก็คือ ตั้งแต่ทางเข้าหน้าประตูคฤหาสน์ตลอดจนทางที่ใช้ก้าวเดินไปจนถึงตัวห้องโถง บรรดาผู้รับใช้คนอื่น ๆ ภายในคฤหาสน์ต่างยืนเรียงแถวและคอยน้อมศีรษะให้ตลอดทาง เหมือนเป็นการยินดีต้อนรับการกลับมาของเขาอย่างไรอย่างนั้น

“ไม่เจอกันนานเลยนะ” ทันทีที่ร่างสูงของ ชาร์ล ก้าวมาจนเกือบจะถึงห้องโถง ผู้เป็นนายที่ยืนพิงกรอบประตูก็เอ่ยทักขึ้นก่อน

“ท่านชาย…” ชายหนุ่มท่าทางสุขุมนุ่มลึกรีบโค้งคำนับให้ทันที ด้วยความที่ตรงหน้าเขา คือท่านชายเจย์เดนแห่งตระกูลแบรดฟอร์ด ตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในหมู่แวมไพร์ นอกจากนี้ยังถือเป็นตระกูลผู้มีพระคุณกับเขาด้วย

“เลิกพูดแบบนั้นเถอะ พูดเป็นกันเองจะดีกว่า” เจย์เดนกล่าวพร้อมยื่นมือไปแตะบ่าของผู้ติดตามคนสนิท

และถึงแม้ว่าทั้งคู่จะห่างกันไป ไม่ได้เจอหน้ากันหลายสิบปี แต่ความสนิทของพวกเขาก็ไม่ได้ลดลงลงเลย  เพราะทั้งสองเรียกได้ว่าโตมาด้วยกันเหมือนพี่น้อง และในบางครั้งคราวเมื่อไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนมากมายก็จะใช้คำพูดคำจาที่เป็นกันเองเสียมากกว่านั่นแหละ

“ข้ามีเรื่องจะขอร้องเจ้า” ด้วยความที่ไม่ได้เป็นคนยุคปัจจุบัน สรรพนามในการใช้เรียกผู้คนจึงอาจจะล้าหลังไปเสียหน่อย

“แต่ผมเพิ่งกลับมาเองนะ” ชาร์ลรีบทักท้วง นี่คิดจะใช้กันตั้งแต่ขาเหยียบพื้นประเทศเชียวเหรอ

“โธ่ มันไม่ใช่เรื่องหนักหนาหรอก ข้าเพียงแต่อยากให้เจ้าช่วยไปรับลูก ๆ ให้ข้าหน่อย”

“นายน้อยกับคุณหนูเหรอ” จริงสิ หลังจากท่านชายและท่านหญิงได้ครองรักด้วยกัน และเมื่อท่านหญิงลินินให้กำเนิดลูกฝาแฝดชายหญิง

ในตอนนั้นก็เป็นจังหวะเดียวกับตอนที่เขามีเรื่องให้ต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศกะทันหัน ทั้งเรื่องศึกษาต่อและบริหารงานแทนท่านพ่อของท่านชายเจย์เดนด้วย

และนั่นทำให้เขาไม่เคยได้เห็นหน้าคร่าตาพวกเขาเลย อดสงสัยไม่ได้ด้วยว่าแสนดื้อเหมือนท่านชายและงดงามเหมือนท่านหญิงลินินหรือเปล่านะ

และถ้านับตามอายุของแวมไพร์แล้ว ปีนี้ก็ใกล้จะยี่สิบ จวนจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้วสิ...

“อืม เจ้ากลับมาได้ทันพวกเขาปิดภาคเรียนพอดี แต่ก็ดีแล้วล่ะ จะได้จัดงานฉลองต้อนรับการกลับมาของเจ้าได้พร้อมหน้าพร้อมตา เพราะฉะนั้น เจ้าไปรับมาให้หน่อยนะ”

“ไม่ต้องจัดงานฉลองหรอกครับ แค่ไม่ใช่ผมตั้งแต่วันแรกที่กลับมาก็ถือเป็นพระคุณแล้ว” ชาร์ลเอ่ยเสียงอ่อนพร้อมทำแววตาเว้าวอนอย่างที่ไม่เคยมีใครได้เห็นใส่ไปหนึ่งที

แต่แทนที่เจย์เดนจะยอมใจอ่อน สายตาคมของเขากลับทำเพียงมองสำรวจเลขาของตนอย่างพินิจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบปลายคางประหนึ่งกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“นี่คำพูดคำจาเจ้าทันสมัยขึ้นหรือว่าข้าคิดไปเองกัน เป็นเพราะไปเรียนต่อก็เลยปรับตัวเข้ากับยุคสมัยได้ดีหรือไงนะ” ทำทีเป็นบ่ายเบี่ยงประเด็น

และดูเหมือนว่าจะบ่ายเบี่ยงได้ดีเลยทีเดียว เพราะประโยคคำพูดนั้นทำเอาชาร์ลที่กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธเผลอหลงประเด็นจนลืมตัวไปเสียได้

“ก็มีส่วนครับ” ชาร์ลพยักหน้า แต่แล้วไม่นานก็ทันฉุกคิดขึ้น แต่ขณะที่กำลังจะอ้าปาก ผู้เป็นนายก็ชิงตบบ่าของเขาแล้วพูดแทรกขึ้นเสียก่อน

“อืม เจ้าปรับตัวได้ดีก็ถือว่าดีแล้วล่ะ ที่เหลือก็ฝากด้วยล่ะ” ว่าจบเขาก็รีบชิ่งแล้วเดินจากไป

“ซาบซึ้งใจยิ่งนัก...” ชาร์ลมองตามแผ่นหลังของเจย์เดนไป หลังจากนำของไปเก็บเรียบร้อยแล้ว เขาก็มุ่งหน้าตรงสู่โรงเรียนพร้อมกับคนขับรถประจำตระกูล

แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งที่ทำตามคำสั่งท่านชายมาก็หลายครั้ง แต่ครั้งนี้...ทำไมถึงได้ใจสั่นแปลก ๆ นะ

ทันทีที่ตัวรถเคลื่อนเข้าสู่รั้วโรงเรียน เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับท่านชายเจย์เดนก็ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงที่นั่งแถวลานจอดรถพอดิบพอดี ข้างกันนั้นมีหญิงสาวที่ดูอย่างไรก็เหมือนกับท่านหญิงลินินไม่มีผิด

ต้องเป็นสองคนนี้แน่นอน ว่าแต่...นี่เขาหายหน้าหายตาไปนาน จนลูก ๆ ของท่านชายโตกันขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย

สายตาคมของเขาจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ตัวสูงโปร่ง ท่าทีเคร่งขรึม สลับกับหญิงสาวดวงหน้าสวยหวานละมุน เรือนผมสีเข้ม ปากนิดจมูกหน่อยและแววตาซุกซนที่ได้มาจากท่านหญิงเต็ม ๆ

          อีกด้านหนึ่ง

“ทำไมช้าจัง...” เสียงใสเอ่ยขึ้นพร้อมหันมองหน้ากับพี่ชายฝาแฝด พร้อมทั้งยืนกวัดแกว่งขาไปมา สีหน้าดูเบื่อหน่ายกับการรอเข้าเต็มทีแล้ว

“ที่บ้านคงติดธุระแหละ” ไม่ทันขาดคำ รถตู้ประจำตระกูลก็แล่นผ่านรั้วโรงเรียนมาพอดิบพอดี

“ใครน่ะ…” หญิงสาวพึมพำให้ได้ยินเพียงแค่ตนและพี่ขายฝาแฝดที่ยืนอยู่ข้างกัน

ต่างคนต่างพากันจ้องมองร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวลงจากรถตู้คันหรู “ไม่ใช่คุณโนอาห์เหรอเนี่ย” เธอกำลังพูดถึงผู้ช่วยเลขาของคุณพ่อที่คอยเป็นธุระมารับพวกเธอตลอดอย่างไรล่ะ

และเหมือนว่าชายหนุ่มจะรับรู้ความหมายของสายตาที่จ้องมองนั้น จึงรีบเดินตรงเข้าไปหาเธอ ระยะห่างเว้นประมาณสองช่วงแขน ชายร่างสูงโปร่งก้มศีรษะน้อมศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะยืดตัวขึ้นสบตาอีกฝ่าย

“สวัสดีครับ ผม ชาร์ล คลินตัน เป็นเลขาของท่านชายเจย์เดนครับ”

ได้ยินแบบนั้น เรย์เน่ก็ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วอยู่ ๆ ดวงตาคู่สวยก็เปล่งประกายวาบ พร้อมความคิดในใจของเรย์เน่ที่ผุดขึ้นมาอย่างฉุดไม่อยู่

‘ให้ตายเถอะ เป็นเลขา...จำเป็นต้องหล่อขนาดนี้เลยเหรอ!’

แต่ท่าทางแบบนั้นทำเอาคนเป็นเลขาของคุณพ่อเธอถึงกับผงะไปเลยทีเดียว ทะ...ทำไมถึงได้...เปลี่ยนท่าทีไปซะดื้อ ๆ แบบนั้นล่ะ!

ให้ตายเถอะ อยู่ ๆ ก็ขุนลุกวูบวาบขึ้นมาเฉยเลย...