บทที่ 1

นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับเขา ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังชายหนุ่มกำลังเดินผ่านพ้นเข้ามาทางประตูรั้วคฤหาสน์ด้วยท่าทางสุขุมเช่นทุกครั้ง

ชาร์ลยืนมองสวนกว้างหลังคฤหาสน์ ไม่ได้มาเหยียบที่นี่เกือบหลายสิบปี นับตั้งแต่ท่านชายและท่านหญิงลินินคลอดลูกฝาแฝดออกมา เขาก็ต้องรีบไปศึกษาต่อและบริหารงานที่ต่างประเทศแทนท่านพ่อของท่านชายพอดี

กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ลอยตามลมมากระทบจมูก ดวงตาคมกวาดมองรอบบริเวณ ช่างอุดมสมบูรณ์และงดงามไม่เปลี่ยนไปเลย

แต่แล้ว ขณะกำลังปล่อยใจไปกับความทรงจำอยู่นั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ และการเคลื่อนไหวดุ๊กดิ๊กใต้ต้นแอปเปิลในสวนก็เริ่มดึงความสนใจของเขา

คิ้วหนาขมวดขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ เพียงแวบเดียวเขาก็ได้พบเข้ากับหญิงสาวในชุดเดรสสีอ่อนที่กำลังเอื้อมมือเก็บผลแอปเปิลเหนือศีรษะอย่างเอาตาย

ภาพนั้นทำให้ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาราวกับสายธาร เพราะเมื่อหลายสิบปีก่อน ท่านหญิงลินิน แม่ของเธอก็เคยกระโดดเก็บแอปเปิลด้วยท่าทางสุดเหวี่ยงแทบเป็นแทบตายแบบนี้เนี่ยแหละ เพราะอยากจะได้ลูกที่สวยที่สุด แต่มันสูงเกินเอื้อม จนในที่สุดท่านชายเจย์เดนก็ต้องเดินเข้ามาช้อนร่างของท่านหญิงลินินขึ้นนั่งบนบ่าด้วยความเอ็นดูเพื่อให้เธอเก็บมันได้

คิดไปคิดมา ท่านชายของเราก็ช่างเอาอกเอาใจเมียได้ดีแต่ไหนแต่ไรมาเลยนะเนี่ย

“ทำไม...ฉันถึง...ไม่สูงกว่านี้นะ!”

เสียงหวานดึงความคิดของชาร์ลให้กลับมาสนใจภาพตรงหน้าอีกครั้ง

ร่างบางที่กำลังกระโดดเหยง ๆ อีกนิดเดียวมือก็จะแตะเข้าที่ลูกแอปเปิลที่เธอต้องการได้แล้วล่ะ แต่มันก็ยังคลาดกันอยู่นิดหน่อย และหากถามว่าเหตุใดเธอจึงไม่ใช้พลังเวทย์เพื่อเก็บมันลงมา ก็เพราะว่าเดี๋ยวมันจะทำให้ต้นแอปเปิลนั้นทลายลงมาทั้งต้นน่ะสิ

ร่างสูงยืนมองเธออยู่สักพักใหญ่ ๆ ก่อนที่สองขายาวจะตัดสินใจก้าวตรงเข้าไปใกล้เธอ เสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้หญิงสาวหันกลับมามองด้วยความสงสัย

“พี่ชาร์ล?”

“ให้ผมช่วยนะครับ” ว่าจบเขาก็เดินมายืนเทียบข้างหลัง ก่อนจะยื่นแขนออกไปเด็ดผลแอปเปิลสองสามลูกลงมาได้อย่างง่ายดาย “นี่ครับคุณหนู”

มือเรียวยื่นออกไปรับผลแอปเปิลที่เพิ่งถูกเด็ดลงมาจากต้นอย่างพิจารณา “ขอบคุณค่ะ...” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เธอก็เอาแต่มองหน้าเขาไม่วางตาเลยเนี่ยสิ

ก่อนที่มือเรียวนั้นจะยื่นผลแอปเปิลมาตรงหน้าเขาอย่างค่อย ๆ

“แอปเปิลต้นนี้หวานมากนะคะ พี่ชาร์ลลองดูไหม” คำถามเรียบง่าย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจ้องเขาอย่างท้าทาย

“ไม่เป็นไรครับ คุณหนูทานให้อร่อยเถอะ” เขากล่าวเพียงเท่านั้น

ว่าแต่...นี่เธอเพิ่งได้ฟังเสียงเขาชัด ๆ เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย เสียงนุ่มนวลชวนให้เธอหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ มือเรียวที่ถือแอปเปิลค้างไว้หดกลับไปครู่หนึ่ง ก่อนจำหน้าประหนึ่งว่าเสียดายจัง

ชาร์ลน้อมศีรษะให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินลึกเข้าไปในสวนมากขึ้น

แต่มีเหรอ ที่คนอย่างคุณหนูเรย์เน่จะยอมปล่อยผ่านเขาไปง่าย ๆ

“ลองกินเถอะพี่ชาร์ล หวานจริง ๆ นะ” ว่าจบเธอก็ยัดผลแอปเปิลลงในมือหนาของเขาอย่างถือวิสาสะ

หลังจากส่งผลแอปเปิลให้อีกฝ่ายได้สำเร็จแล้ว เรย์เน่ก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์และขึ้นไปข้างบนห้องด้วยความเคอะเขิน

เรย์เน่นั่งลงตรงริมหน้าต่างพร้อมเท้าคางจ้องมองออกไป ร่างสูงของเขายังยืนเด่นสง่าอยู่ตรงที่เดิมไม่ไปไหน

ให้ตายเถอะ มองกี่ครั้งก็ใจเต้นตุบ ๆ ตลอดเลย ><

แต่มองไปมองมาเธอก็แอบถอนหายใจออกมา ‘เฮ้อ ทำไมต้องหล่อขนาดนี้ด้วย รู้ไหมว่าคนที่เป็นเจ้าของไม่ได้มันเจ็บใจนะ’

 และดูเหมือนว่าการเอาชนะใจเขานี่มันไม่ง่ายเลยเนี่ยสิ เพราะเธอดูไม่ออกว่าไอ้ท่าทางนิ่ง ๆ ของเขานั่นคือคิดอะไรอยู่ในใจหรือเปล่า

ไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนที่วางมาดนิ่งตอนอยู่กับเธอได้ขนาดนี้มาก่อนเลย ซ้ำเขายังเป็นคนที่เธอถูกใจเอามาก ๆ ด้วยเนี่ยสิ

แพ้ค่ะ เรย์เน่แพ้มาก ขอยาแก้แพ้โดยด่วนเลย

ชาร์ลก้มมองผลไม้ที่อยู่ในมือ ใบหน้าที่เรียบเฉยอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มุมปากจะกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ลักยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลานั่นที่ถูกซ่อนเอาไว้อยู่นานปรากฎออกมา เรียกได้ว่ามันชวนละลายใจสาว ๆ เลยล่ะ

สุดท้าย เขาก็จรดริมฝีปากเข้ากับแอปเปิลลูกนั้นแล้วลองลิ้มรสมันในที่สุด ‘หวานจริงด้วยแฮะ’ เขาคิดในใจก่อนจะชายตามองไปยังหน้าต่างห้องของเรย์เน่ ‘เอ๊ะ อะไรแว่บ ๆ น่ะ’

ไม่ผิดหรอกที่เขาจะเห็นเหมือนมีอะไรผ่านตรงหน้าต่างไว ๆ เป็นเพราะเรย์เน่ที่เห็นเขามองไป เธอก็รีบก้มหลบจากบานหน้าต่างทันทีพร้อมทั้งปล้องปากหัวเราะอย่างนึกสนุก

ก๊อก ก๊อก

ระหว่างที่กำลังสนุกอยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตามมาด้วยร่างสูงของพี่ชายฝาแฝดของเธอ เจย์เนส แบรดฟอร์ด

“ก็บอกแล้วไงว่าให้รอตอบก่อน อย่าเปิดพรวดพราดเข้ามาแบบนี้จะได้ไหม” เรย์เน่โวยวายทันที

“จะให้มากเรื่องไปทำไมล่ะ” เจย์เนสตอบหน้าตาย “ท่านพ่อให้ขึ้นมาตาม วันนี้จะออกไปดูเทศกาลคริสมาสต์กัน”

“รู้แล้ว เดี๋ยวลงไป พี่ออกไปเลย” ว่าจบ ร่างเล็กก็เข้าไปดันหลังพี่ชายฝาแฝดตัวเองให้ออกจากห้องไป

แล้วก็ตามประสาหญิงสาวที่รู้ว่าจะต้องออกไปข้างนอก เธอก็รีบแต่งตัวหาชุดที่เหมาะกับตัวเองมากที่สุดแทบจะทันที

ผ่านไปสักพักเธอก็เดินลงมาข้างล่างและไปรวมกับทุกคนในห้องโถง ระหว่างนั้น พวกน้อง ๆ แฝดชายอีกสองคนก็เปรยขึ้นว่าอยากจะไปเล่นสเก็ตน้ำแข็งกับเจย์เนส แถมยังท้าแข่งกันอีกต่างหาก

“พี่เรย์เน่ ว่าไง อยากร่วมด้วยไหม” เคย์ลิสถามพร้อมยักคิ้วกวน ๆ “ครั้งนี้ใครชนะได้ตั้งร้อยเหรียญเชียวนะ”

“ไม่ล่ะขอผ่าน กิจกรรมโลดโผนแบบนี้ พวกนายชนะกันง่าย ๆ อยู่แล้วหนิ” เรย์เน่ยู่ปาก ก่อนจะหวาดสายตาหาไปทั่วห้องโถงเหมือนกำลังมองหาใครบางคน

‘เลขาคนนั้นของท่านพ่อ หายไปไหนแล้วล่ะเนี่ย’

“เอาล่ะทุกคน ออกเดินทางกันเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันได้ดูขบวนพาเหรด” ไลเอนน์ น้องชายคนเล็กสุดเอ่ยขึ้นพร้อมท่าทางตื่นเต้น

“ใช่ว่าจะดูได้แค่ปีนี้ปีเดียวสักหน่อย” เจย์เสนเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่ายพร้อมยักไหล่ มันก็จริงอย่างเขาว่า แวมไพร์อายุยืนยาวขนาดไหน แค่ขบวนพาเหรดเทศกาลคริสมาสต์จะหาดูปีไหนก็ย่อมได้

แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็พร้อมใจกันเดินไปขึ้นรถแล้วมุ่งตรงสู่สถานที่จัดงานอย่างพร้อมเพรียงกัน

เมื่อไปถึง ทุกคนก็พร้อมใจกันมุ่งตรงสู่ลานสเก็ตทันที พวกน้องชายฝาแฝดต่างดี๊ด๊าพากันลงไปเปิดลานสเก็ตกันถ้วนหน้า ส่วนทางเจย์เนสก็เหมือนจะได้เจอกับเพื่อนผู้หญิงร่วมรุ่นคนหนึ่งเข้า และดูเหมือนว่าเขาจะให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษด้วยสิ

แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ เพราะตอนนี้สายตาของเรย์เน่เองก็คอยเอาแต่จับจ้องคุณเลขาของพ่อไม่วางตาอย่างไม่แพ้กันเลย

แล้วโอกาสก็มาถึง...เมื่อทุกคนให้ความสนใจอยู่กับลานสเก็ต เธอก็เดินเข้าไปยืนเทียบกายข้างชายหนุ่มอย่างจงใจ

ชาร์ลที่รู้สึกว่ามีคนเดินมาใกล้ก็หันไปสบตาเข้ากับเรย์เน่พอดี “เอ๊ะ คุณหนู ไม่ลงไปเล่นเหรอครับ” ว่าพลางผายมือไปทางลานสเก๊ต

“ไม่ล่ะ ฉันเล่นอะไรพวกนี้ไม่ค่อยเก่ง” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดปกติ แล้วหลังจากนั้นก็เข้าสู่ช่วงถามตอบข้อสงสัยกับคุณหนูเรย์เน่ ที่ทำเอาชาร์ลแทบหายใจไม่ทัน

“นี่ พี่ชาร์ลอยู่กับท่านพ่อมานานแค่ไหนแล้วเหรอคะ?”

“เกือบสี่ร้อยปีครับ”

“โห ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรู้จักท่านพ่อดีเลยสิคะ”

“ครับ” ชาร์ลตอบเรียบ ๆ แต่ในใจกลับได้รับความร่าเริงที่แผ่ออกมาจากหญิงสาวตรงหน้าอย่างเต็มพิกัด ‘ช่างเป็นคนที่พลังงานเหลือล้นจริง ๆ’

ขณะที่เขากำลังจะหันไปสนใจท่านชายและท่านหญิงต่อ เรย์เน่ก็ยังยิงคำถามอย่างไม่ลดละ

“แล้ว...พี่ชาร์ลอยู่มาตั้งหลายปีแล้ว ยังไม่มีภรรยาอีกเหรอ” คำถามที่จู่ ๆ ก็หลุดออกจากปากเรย์เน่ทำเอาชาร์ลชะงักไปเล็กน้อย

เขากระแอมไอก่อนจะตอบกลับมาด้วยความเก้ ๆ กัง ๆ “ไม่มีครับ” ถึงจะตอบแบบนั้น แต่ก็เหมือนสะกอดโดนแผลใจที่เพิ่งผ่านมาสด ๆ ร้อน ๆ อย่างไรก็ไม่รู้

“แล้วแฟนล่ะคะ?”

“ก็...ยังไม่มีครับ” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ อันที่จริงแล้วต้องบอกว่าเคยมี แต่เพิ่งเลิกรากันไปได้ไม่นานดีกว่า...

ได้ยินแบบนั้นเรย์เน่ก็ยกยิ้มมุมปาก “ดีเลยค่ะ งั้นเรย์เน่จองนะ”

คำพูดนั้นทำเอาดวงตาของชาร์ลเบิกกว้างด้วยความตกใจเข้าอย่างจัง ใบหน้าที่ไม่เคยแสดงอารมณ์ชัดเจนเริ่มขึ้นสีจาง ๆ ก่อนจะรีบก้มหน้าหลบสายตาขี้เล่นจากหญิงสาวข้างกาย

เห็นแบบนั้นเรย์เน่ก็ยกมือขึ้นปล้องปาก “ล้อเล่นน่ะ”

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่ท่าทีของเธอก็ยังทีเล่นทีจริงอยู่ และไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทันได้เห็นงานสายตาของเธอหรือเปล่าด้วย เพราะดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ล้อเล่นตามคำพูดเลยเนี่ยสิ

‘เอาเถอะ วันนี้แค่นี้ก่อนแล้วกัน ถึงเขาจะทำเหมือนถามคำตอบคำ แต่อาจเป็นเพราะพวกเรายังไม่เคยรู้จักกันยังไงล่ะ จะเก้กังแบบนี้ก็คงไม่แปลกหรอก!’