ตอนที่19 ชอบแอบกินขโมยกิน

รุ่ยอ๋องรู้สึกตัวขึ้นมาในยามสายของอีกวัน เพราะแสงที่สอดส่องเข้ามากระทบกับใบหน้าของเขา บานหน้าต่างทุกบาน ถูกเปิดออกเพื่อให้มีลมถ่ายเท บานประตูเรือนก็ถูกเปิดค้างเอาไว้

เยว่ฉีเดินนำเข้ามาพร้อมกับน้องสาวอีกสามคน ตามมาด้วย บ่าวที่ยกหม้อต้มโจ๊กและน้ำชาเดินตามหลังมา เยว่ฉีตรงเข้ามานั่งข้างเตียงของรุ่ยอ๋องที่ตอนนี้นอนลืมตามองนางอยู่เยว่ฉีประคองตัวเขาให้ลุกขึ้นมาเพื่อนั่งพิงหัวเตียงก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหมอนมารองทางด้านหลัง เพื่อให้เขารู้สึกสบายมากขึ้น

“เสวยโจ๊กหน่อยนะเพคะจะได้เสวยยา” นางเอ่ยกับเขาอย่างอ่อนโยน เขามองใบหน้างามอย่างไม่วางตา นางอ่อนโยนกับเขาเช่นนี้ ทำให้เขานึกถึงมารดา เพราะในยามที่เขาล้มป่วย มารดาก็เข้ามาดูแลเขาและพูดจาอ่อนโยนเช่นนี้ เยว่ฉียกมือมาแตะที่หน้าผากของเขาเพื่อวัดไข้ ดูเหมือนไข้จะลดลงแล้ว นางจึงยิ้มบางออกมาอย่างโล่งใจ

“อ้าปากเพคะ” เขาอ้าปากอย่างว่าง่ายแล้วกลืนกินโจ๊กลงไป เยว่ฉีรีบหยิบผ้ามาซับมุมปากให้เขาอย่างใส่ใจ เขาจึงใช้แขนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ โน้มลำคอของนางเข้ามาใกล้ แล้วจุ๊บลงบนหน้าผากของเยว่ฉีอย่างแผ่วเบา

ความอบอุ่นค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั้งหัวใจของพวกเขาทั้งสองคน เยว่ฉียิ้มให้เขาก่อนจะตักโจ๊กมาจ่อที่ริมฝีปากเขาอีกครั้ง เขาอ้าปากรับอาหาร แต่สายตาก็เอาแต่จ้องมองดวงตาอันงดงามของนาง กลิ่นกายหอมกรุ่นของนางลอยมากระทบจมูก จนเขาต้องเผลอสูดดมอย่างพอใจ

“คืนนี้มานอนเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่?” เยว่ฉีหลุดหัวเราะออกมา “คนนอนเป็นเพื่อนพระองค์มีอยู่เต็มห้องนี้ ยังอยากจะให้หม่อมฉันมานอนเป็นเพื่อนอีกหรือเพคะ”

“มันไม่เหมือนกัน” เขาเริ่มงอแง เยว่ฉีจึงยกยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นก็รีบเสวยโจ๊กให้หมดและเสวยยาเพคะ เดี๋ยวคืนนี้พระองค์ก็ย้ายไปนอนที่เรือนของหม่อมฉันเพคะ” เมื่อได้ยินคำตอบ เขาก็รีบทานโจ๊กอย่างกระตือรือร้น เยว่ฉีมองเขาอย่างนึกเอ็นดู ไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยสิบขวบเลยจริง ๆ

รุ่ยอ๋อง เฉินอ๋อง ซีฮัน ฮุ่ยหมิง ย้ายไปนอนที่เรือนของพวกนาง แล้วยกเรือนรับรองให้กับองครักษ์ พวกเขาพักรักษาตัวอยู่ที่จวนของพวกนาง โดยไม่คิดจะกลับจวนตนเอง

เขาให้อู๋เหล่ยส่งข่าวไปรายงานต่อฮ่องเต้ เรื่องที่พวกเขาบาดเจ็บและหลบมารักษาตัวอยู่ที่จวนตระกูลเซียว ฮ่องเต้เจิ้งห่าวอู๋พอได้อ่านข้อความ ก็ถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่า เหตุใดพวกเขาถึงพากันไปรักษาตัวอยู่ที่นั่น อย่าบอกนะว่า…พวกเขามีใจให้กับพวกนาง แต่ทว่าข่าวที่ออกมา พวกนางมีการหย่าร้าง มีเพียงคุณหนูใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือน เห็นทีว่าเรื่องนี้เขาคงต้องเรียกองค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียงมาถามให้หายข้องใจ

เรือนคุณหนูใหญ่

“พระองค์จะมาอยู่ที่นี่เลยหรือเพคะ?” เยว่ฉีเอ่ยถามรุ่ยอ๋องที่นอนหนุนตักนางอยู่ เขาจึงลืมตาขึ้นมา “รังเกียจข้ารึ?”

“พระองค์ตอบไม่ตรงคำถาม” นางทำเสียงดุขึ้นมา เขาจึงรีบดึงมือของนางมากุมเอาไว้อย่างออดอ้อน ก่อนจะหยิบป้ายหยกมาใส่มือของเยว่ฉี

“ข้าได้มาอยู่กับเจ้าข้ามีความสุขมาก ข้าไม่ได้หมายถึงเพียงแค่หลับนอน ข้าพูดถึงโดยรวม ข้าจึงอยากทำให้แน่ใจว่า ข้ารักเจ้าหรือว่าเพียงแค่หลงเจ้ากันแน่ ป้ายหยกนี้เป็นตัวแทนของข้า หากเจ้าต้องการให้ข้าตบแต่งเจ้าเข้าจวน ข้าก็ยินดีทำ”

เยว่ฉีได้ฟังก็ถอนใจออกมา นางเป็นสาวยุคใหม่ไม่อยากเอาเรื่องแต่งงานมาผูกมัดคนสองคนเอาไว้ด้วยกัน ตัวอย่างของน้องสาวก็มีให้เห็น การแต่งงานหากเป็นเพียงการรับผิดชอบหรือความเหมาะสม โดยปราศจากความรัก ขืนแต่งงานกันไปก็ต้องหย่าร้างกันอยู่ดี

นางไม่ได้ยึดติดกับการแต่งงานมากนัก ขอแค่รักและเข้าใจกัน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ใครจะมองว่านางเป็นสตรีไร้ยางอายนางไม่ใส่ใจ เพราะชีวิตของนางไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำพูดของใคร

“ถ้าเช่นนั้น…พระองค์ลองมาเป็นของเล่นของหม่อมฉันดีหรือไม่เพคะ”

“หึ! สตรีไร้ยางอาย เจ้าคิดจะจับข้ากินอยู่ตลอดเวลาใช่หรือไม่” เยว่ฉีกลอกตามองบนกับความหลงตัวเองของเขา “หรือว่าพระองค์ไม่อยากถูกกิน?”

“ไม่อยากรอเลยต่างหากเล่า” เยว่ฉีหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน เขาเป็นแบบนี้ก็น่ารักดี มาเป็นหมาน้อยของข้านะท่านอ๋อง

เมื่อพวกเขาหายเป็นปกติก็กลับไปอยู่ที่จวน แต่จะมาค้างด้วยในยามค่ำคืน ความสัมพันธ์ของพวกนางและพวกเขาค่อย ๆ พัฒนาไปอย่างสวยงาม เมื่อไม่คาดหวังก็จะผิดหวัง เยว่ฉีบอกน้องสาวให้คิดแบบนี้ เพราะว่าไม่มีอะไรยั่งยืน ขอเพียงใช้ชีวิตให้มีความสุขในทุก ๆ วันก็เพียงพอแล้ว

เยว่ฉีที่เดินออกมาจากโรงเตี๊ยม เพื่อที่จะกลับจวนอย่างเช่นปกติ แต่แล้วความรู้สึกของนาง ก็บอกว่าให้แหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบนของโรงเตี๊ยม จู่ ๆ กระถางดอกไม้ ก็ร่วงลงมาตรงที่นางยืนอยู่ เยว่ฉีรีบกระโดดหลบอย่างเฉียดฉิว

เพล้ง! เสียงแตกกระจายของกระถางดอกไม้ดังสนั่น ลู่หมิงและลู่หลิงรีบเขามาประกบเยว่ฉีทันที “คุณหนูใหญ่เป็นอะไรหรือไม่!”

เยว่ฉีตกใจจนหน้าซีดเผือดร่างกายสั่นเทา “ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ” เยว่ฉีมองขึ้นไปด้านบนอย่างครุ่นคิด ต้องมีคนจงใจโยนกระถางลงมาให้โดนนางแน่ ๆ ยุคนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด ยากที่จะตามตัวคนร้ายได้ง่าย ๆ คนผู้นั้นเป็นใครกันนะ

“ต้องมีคนโยนกระถางลงมาแน่”

“แจ้งทางการดีมั้ยขอรับ” พอเยว่ฉีได้ฟังก็ครุ่นคิด นางปรึกษาเรื่องนี้กับพวกเขาดีหรือไม่นะ ลองดูเผื่อว่าพวกเขาจะมีความคิดดี ๆ ช่วยสืบหาตัวคนร้าย

“ข้าจะลองปรึกษาพวกเขาดูก่อน”

“ขอรับ”

“คุณหนูใหญ่เซียว ไม่ทราบว่าข้าขอคุยด้วยสักครู่จะได้หรือไม่?”

จ้าวเฟินเยว่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าใดนัก แววตาของนางที่มองเยว่ฉีนั้นดุดันราวกับเยว่ฉีคือศัตรูของนางก็ไม่ปาน

“คุณหนูจ้าวมีอะไรหรือเจ้าคะ?”

“สตรีเช่นพวกเจ้าชอบแอบกินขโมยกินสินะ ในเมื่อพี่ใหญ่พาน้องสาวทำเรื่องชั่วช้าไร้ยางอาย! ข้าก็ไม่จำเป็นต้องพูดจาให้เกียรติอีกต่อไป!”

เยว่ฉีรีบทบทวนคำพูดของนาง ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา “แอบกินขโมยกิน? คำกล่าวนี้อาจจะดูเกินจริงไปสักหน่อย บุรุษที่ยังไม่ออกเรือนมาหาข้าถึงเรือน ข้าจำเป็นต้องจับเขากิน เช่นนี้จะเรียกว่าแอบกินได้อย่างไร”

“เจ้า! หยาบคาย! ไร้ยางอายที่สุด!” จ้าวเฟินเยว่ไม่คาดคิดว่า คุณหนูใหญ่จะตอบกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้านเช่นนี้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าคำพูดของนาง ไม่ต่างอะไรจากสตรีในหอโคมเขียว ต่ำ!