LOGINผ่านไปเกือบสัปดาห์ ชีวิตอันปกติสุขได้กลับมาเสียที ฝึกงานก็ราบรื่น เล่มจบก็คืบหน้าแบบไม่มีอุปสรรค ธุรกิจสอนพิเศษที่ตรัสสาทำร่วมกับเอกภพก็กำลังเติบโตดีแถมความรักของเธอกับอาจารย์หมอกล้ามโต… ก็หวานหยดย้อยจนน้ำตาลยังต้องหลบให้...อาจารย์หมอกล้ามโตฉายานี้เธอไม่ได้ตั้งให้เขาแบบลอย ๆ แต่ได้มาเพราะแอบได้ยินจากกลุ่มคนไข้สาว ๆ เมาท์มอยกันระหว่างที่เธอไปนั่งรอเขาออกตรวจผู้ป่วยนอกที่หน้าห้องตรวจ ตอนได้ยินยังสงสัยว่าพวกคนไข้นั้นหมายถึงใคร แต่พอเขาเดินออกจากห้องตรวจมาเสียงซุบซิบชี้มือชี้ไม้ก็เกิดขึ้น เธอถึงกับหลุดหัวเราะเอิ๊กอ๊ากไม่อายใคร...พ่อทูนหัวของเธอไม่ได้กล้ามโตขนาดนั้นเสียหน่อย ออกจะพอดีพอเหมาะ ขนาดกล้ามของเขากำลังหนุนนอนแทนหมอนสบายดีออกชีวิตตอนนี้เรียกว่าลงตัวสุด ๆ ถึงขั้นได้เลื่อนสถานะจากหลานสาวกำมะลอ กลายเป็นลูกสะใภ้สุดรัก ของแม่สามีเป็นที่เรียบร้อยตั้งแต่ปรางท
“เอามือออกไปได้แล้วค่ะ”ณณณยอมเอามือออกแต่โดยดี แต่ยังไม่วายยกนิ้วที่เคลือบไปด้วยน้ำหวานขึ้นมาโชว์ตรงหน้า“กลับถึงบ้าน ช่วยพี่รีดน้ำให้เจ้านนท์น้อยด้วยนะครับ” มือหนาอีกข้างจับมือเล็กมาลูบกึ่งกลางกายที่พองนูนออกมาจนเห็นได้ชัด“พี่นนท์ ชักจะหื่นใหญ่แล้วนะคะ”“หึหึ ออกไปรอคุณรุจข้างนอกก่อน เดี๋ยวพี่ตามออกไป” เสียงทุ้มแหบพร่า เธอรู้ทันทีว่าเขาจะ ‘จัดการ’ ตัวเองยังไงไม่พูดพร่ำให้เปลืองแรง เธอหมุนตัวออกจากห้องน้ำทันควัน กลัวว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า… เธอจะได้เป็นคนจัดการให้เขาแทนน่ะสิ!เมื่อกลับมาถึงบ้าน คนที่อยากโดนรีดน้ำให้เจ้านนท์น้อยจนแทบลงแดง ก็หน้าม่อยคอตก เพราะโดนโทรตามกลับไปโรงพยาบาลกะทันหัน เนื่องจากคนไข้ที่ได้รับการผ่าตัดจากเขาเมื่อวาน สัญญาณชีพไม่คงที่คนตัวโตมองคาดโทษคนตัวเล็ก ในแววตาบอ
ช่วงสายของวันถัดมา แสงแดดอ่อนจากริมหน้าต่างสาดเข้ามากระทบข้าวของที่กองพะเนินอยู่บนโซฟาภายในห้องพักผู้ป่วย บรรดาของเยี่ยมที่พี่เลี้ยงทั้งหลายขนกันมาวานนี้ไม่มีใครคิดจะยกกลับ จึงตกเป็นภาระของคนที่พึ่งหายป่วยกับสามี ที่ดูเหมือนจะสนุกกับการจัดระเบียบกันสองคนเสียมากกว่าตรัสสามองคนตัวโตที่นั่งยองอยู่ข้างรถเข็นของโรงพยาบาล กำลังจัดกล่องของขวัญลงให้แน่นพอดี ฝั่งเธอเองก็ขนของวางตามโต๊ะ คอยส่งให้เขาทีละชิ้น“ไม่ต้องเอากลับทั้งหมดหรอกค่ะ” เธอพูดขณะยื่นกระเช้าผลไม้ใบหนึ่งให้“อืม พวกของที่มีอายุสั้น ไว้ที่นี่ เดี๋ยวให้คุณรุจเอาไปจัดการต่อ” คนตัวโตตอบเรียบ ๆ แต่หางตาไม่ได้ละจากเจ้าของเสียงหวานแม้แต่น้อยแม้ณณณจะเป็นถึงทายาทเพียงคนเดียวของโรงพยาบาลเอกชนระดับประเทศ แต่การลงมือจัดของเองแบบนี้คือเรื่องปกติสำหรับเขา อาจเพราะใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาหลายปี เขาเลยกลายเป็นคนที่ทำอะไรด้วย
“สวัสดีครับ ผมดีเจหนุ่ย พงศธร”“และดิฉันต้นหอม สกุลรณา เป็นผู้ดำเนินรายการ ฉกแฉวงการบันเทิงในค่ำคืนนี้”สองพิธีกรสายตัวท๊อปแห่งยุค ที่ขึ้นชื่อว่าไม่มีข่าวฉาวไหนเล็ดลอดสายตาไปได้ โดยเฉพาะข่าวคาวในวงการบันเทิง เรื่องของชาวบ้านคือจุดแข็งของรายการนี้อย่างแท้จริงและแน่นอน… เรื่องของชาวบ้านก็คืองานประจำชาติของใครหลายคน รายการ ฉกแฉ จึงกลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำค่ำคืนที่ต้องตามดูให้ได้ ไม่ดูสดก็ต้องย้อนดู ขึ้นหิ้งไปแล้วในหมู่คนรักดราม่าหนึ่งในแฟนคลับเหนียวแน่นก็คือ ณัฐวัชร ต่อให้ไม่ทันดูสด ก็ตามเก็บย้อนหลังอย่างละเอียดยิบ ไม่เคยขาดสักตอน“ไอ้ขิง มาเร็ว” เสียงเรียกของณัฐวัชรดังมาจากโซฟา เรียกให้เจ้าของชื่อที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆช่วงเย็นเธอได้รับอนุญาตให้ถอดสายน้ำเกลือแล้ว เดินเหินสะดวกขึ้นเยอะ แถมเรี่ยวแรงก็กลับมาแทบจะเต็มร้อย ส่วนสามีสุดที่รักมีเ
เปลือกตาบางกระพริบขึ้นช้า ๆ รับแสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างในช่วงบ่าย คนป่วยเผลองีบหลับไปอีกครั้งในช่วงสาย หลังจากอาจารย์หมอประจำแผนกฉุกเฉินเข้ามาตรวจดูอาการ นายแพทย์รวินทร์คือบุคคลที่เธอยกให้ว่าเป็นคนที่ควรหลีกห่างให้ไกลที่สุด หากยังอยากมีสุขภาพจิตที่ดีแพทย์หนุ่มตรวจประเมินแล้วว่า สัญญาณชีพหญิงสาวปกติดี แต่ยังมีอาการอ่อนแรงอยู่นิดหน่อย พรุ่งนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติก็กลับบ้านได้ ก่อนกลับออกไปจากห้องพักผู้ป่วยยังมิวายฝากประโยคส่งท้ายกระแทกใส่หน้า“อย่าซื่อบื้อไปหากินฟลูไนตราเซแพมอีก ครั้งหน้าอาจไม่โชคดีแบบนี้อีก”...ใครจะบ้าไปหากินเอง ขอดีดปากเสีย ๆ นั่นสักทีเหอะแต่ก็ได้แค่ด่าในใจ เพราะสุดท้าย...“ขอบคุณค่ะอาจารย์ จะรีบหาย จะได้รีบกลับบ้าน ไม่อยู่เป็นภาระของอาจารย์หลายวันแน่นอนค่ะ”“อืม ปากยังดีใช้ได้”เสียงภายในห้องพักเงียบจนคิ้วเรียวสวยขมวดยู่เข้าหากัน ยัยสองตัวดีหายไปไหนกัน หรือว่ากลับไปแล้ว แขนเล็กพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเข้าใจต้นเหตุแห่งความเงียบสงบร่างสูงในชุดเสื้อเชิ๊ตพับแขนกำลังนอนหลับสนิท อยู่บนโซฟาตัวยาวพ่อทูนหัวของเธอเอง... คนอะไรหล่อดูดี ทุกกระเบียดนิ้วเสียจริงนัยน์
อีกฟากหนึ่งในห้องประชุมชั้นบนสุดของโรงพยาบาล...เป็นไปตามที่ผู้ป่วยบนเตียงคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ณณณไม่ได้หายไปไหน เขากำลังจัดการคนที่กล้าแตะต้องคนรักของเขาอย่างถึงที่สุดหลังวางใจว่าอาการของหญิงสาวปลอดภัยดีแล้ว และแน่ใจว่าเพื่อนสนิทของภรรยาจะดูแลเธอได้ดี ก็ถึงเวลาต้องเคลียร์บัญชี... พวกที่อยากได้ผัว อยากได้เมียของชาวบ้านจนตัวสั่นบรรยากาศในห้องประชุมเงียบสงัด ทั้งที่โต๊ะไม้โอ๊คสีเข้มตัวยาวมีผู้ร่วมประชุมนั่งอยู่ถึงเจ็ดชีวิต แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาสักคำ เพราะบรรยากาศน่ากลัวถูกแพร่ออกมารอบตัวเจ้านายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เต็มไปด้วยความคุกกรุ่นที่ยังไม่มอดลง ทำให้รุจิรากับทีมบริหารอีกห้าคนนั่งนิ่งจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันรุจิราที่ควบตำแหน่งเลขาส่วนตัว บวกหัวหน้าทีมบริหาร ตามตัวลูกน้องในทีมพร้อมคอมพิวเตอร์ประจำตัวมารอรับคำสั่งด้วยความสงบ แม้จะถูกเรียกตัวมากลางดึก แต่ไม่มีใครในทีมบริหารรู้
แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างเล็ดลอดเข้ามากระทบเปลือกตา ทำให้ร่างเล็กที่กำลังนอนหลับสบายต้องขมวดคิ้วน้อย ๆ เธอพยายามจะพลิกตัวหนีแสง แต่กลับทำไม่ได้ เพราะติดอะไรบางอย่าง พอก้มมองก็เห็นสาเหตุ ท่อนแขนวางพาดอยู่บนเอว ทั้งมือใหญ่ก็กำชายเสื้อนอนของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหนดวงตากลมโตเบิกกว
“ปล่อยฉันนะ”มือเล็กพยายามแงะมือที่จับแขนเธอไว้แน่น แต่ยิ่งดึง เขาก็ยิ่งบีบแรงขึ้นจนรู้สึกเจ็บ “เจ็บนะ…” เธอร้องบอกเขาร่างสูงชะงักทันทีที่ได้ยิน เขาคลายแรงบีบลง… แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย“ไม่ดื้อกับพี่… ได้ไหม” เสียงทุ้มฟัง
“ไม่ค่ะ ร้อน” เธอสะบัดเสียงอย่างดื้อรั้นบรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เพื่อน ๆ เห็นท่าไม่ดี จึงค่อย ๆ ทยอยลุกออกจากโต๊ะ ปล่อยให้ทั้งคู่อยู่เคลียร์ใจกันตามลำพัง ร่างเล็กเห็นเพื่อนตัวเองชิ่งหนี ก็เตรียมจะลุกหนีเหมือนกัน“ถ้าลุกขึ้นจากโต๊ะ พี่จะพากลับทันที”“คุณมีสิทธิ์อะไรมา
มือเรียวรีบคว้าแขนเขาลงจากเวทีแบบไม่คิดชีวิต ใบหน้าสวยแดงจัดด้วยความอับอาย เพราะสายตาหลายคู่ในผับจับจ้องมาที่พวกเขา บ้างยิ้มกรุ่มกริ่ม บ้างกระซิบกระซาบกันเบา ๆ แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นตรงกัน คือทั้งคู่ดูเหมาะสมราวกับหลุดออกมาจากพระนางในซีรีส์จีนตรัสสาลากเขากลับมาที่โต๊ะอย่างไว พอถึงปุ๊บก็รีบปล







